ล่วงรู้อนาคต พลังพิเศษปรากฏ

ณ มหานครแห่งหนึ่ง ภายในอพาร์ตเมนต์เช่าขนาด 1 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น เย่เฉินเพิ่งกลับจากการตั้งแคมป์ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง ทว่าสีหน้าของเขาจากที่ดูปกติกลับค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นจริงจัง ก่อนจะบิดเบี้ยวและดูดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ หากใครเห็นคนนอนหลับมีสีหน้าเช่นนี้ ย่อมต้องรู้แน่ว่าเขากำลังฝันร้ายอย่างหนัก และมักจะเป็นช่วงเวลาที่ใกล้จะสะดุ้งตื่น แต่ทว่าเย่เฉินกลับไม่ยอมตื่นขึ้น ... ในโลกแห่งความฝัน เย่เฉินรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปครึ่งปี เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่เมืองหลวง กำลังท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ ในห้องพักโรงแรมตอนเที่ยงคืน จู่ๆ ก็มีเสียงปริศนาลอยเข้ามากระทบหู “สรรพชีวิตทั้งหลาย จงใช้จิตปรารถนาเข้าสู่โลกแห่งเกมอมตะ” เย่เฉินลืมตาโพลงในทันที ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ ขณะนี้เป็นฤดูหนาว ภายในห้องไม่ได้รู้สึกหนาวเพราะมีเครื่องปรับอากาศ แต่ความรู้สึกกลับร้อนเหมือนยืนอยู่กลางฤดูร้อน ทั้งที่ห่มผ้าห่มหนาเตอะ มันผิดปกติมาก เขารีบถีบผ้าห่มออก ปิดแอร์แล้วเปิดหน้าต่างเพื่อระบายความร้อน แต่ทันใดนั้นเย่เฉินก็นิ่งงันไป ความรู้สึกของเขาไม่ผิด อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นจริงๆ และสูงมาก ไม่ใช่เพราะแอร์ในโรงแรมแน่นอน นอกหน้าต่าง อากาศที่ควรจะหนาวเหน็บในคืนฤดูหนาวกลับเต็มไปด้วยไอร้อนระอุ ด้วยความมึนงง เย่เฉินเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดู บนโลกออนไลน์กำลังโกลาหลสุดขีด “ร้อนเกินไปแล้ว! ร้อนเว่อร์! ให้ตายสิ ฉันอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือนะ ทำไมข้างนอกถึงร้อนขนาดนี้!” “เกิดอะไรขึ้น? ภาคเหนือยังร้อน? นี่มันหน้าหนาวนะ!” “เชี่ย! ฉันเพิ่งวัดเมื่อกี้ อุณหภูมิข้างนอกพุ่งไป 45 องศาแล้ว!” “ทุกคนได้ยินเรื่องเกมอมตะนั่นไหม? เกมนั้นมันมีจริง! สามารถใช้จิตเข้าสู่โลกของเกมได้จริงๆ ด้วย!” ... การปรากฏตัวของเกมอมตะและอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นกะทันหันทำให้เย่เฉินรู้สึกถึงอันตรายอย่างใหญ่หลวง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเริ่มครอบงำจิตใจ เขาพุ่งออกจากโรงแรมไปกว้านซื้อน้ำถังอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับสั่งเครื่องทำน้ำแข็งผ่านออนไลน์ เวลาผ่านไปเพียงสามวัน อุณหภูมิก็พุ่งทะลุไปถึง 70 องศา โลกออนไลน์แตกตื่น “แอร์ฉันพังแล้ว ฮือออ ร้อนมาก จะตายอยู่แล้ว!” “น้ำไม่ไหลแล้ว ไม่มีน้ำดื่ม ข้างนอกก็ร้อนจนโดนเผาตายแน่ๆ ไม่อยากตายนะ!” “นี่มันภัยพิบัติระดับโลก มันต้องเกี่ยวกับเกมอมตะนั่นแน่! ไอ้เกมบ้าเอ๊ย ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันต้องไม่ธรรมดา!” ... บนเน็ตเต็มไปด้วยคำพูดแห่งความสิ้นหวัง เย่เฉินทำได้เพียงจนปัญญา เขาประคองชีวิตรอดมาได้แปดวันด้วยน้ำถังที่ซื้อมาตั้งแต่แรกและเครื่องทำน้ำแข็ง วันที่เก้า ไฟฟ้าดับ และหายนะก็มาเยือน ความร้อนระอุระดับขีดสุดพรากชีวิตผู้คนไปนับไม่ถ้วน วันที่สิบเอ็ด ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆดำ และฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมา เย่เฉินที่เกือบจะขาดน้ำตายคลานไปที่หน้าต่างด้วยความยากลำบาก เขาพยายามยันกายลุกขึ้นเปิดหน้าต่าง ยื่นมือออกไปรองน้ำฝนแล้วดื่ม “รอดแล้ว!” เย่เฉินรู้สึกโชคดี เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่รอดชีวิตมาได้ “สวรรค์ ในที่สุดฝนก็ตก อุณหภูมิเริ่มลดลงแล้ว ฮือออ...” “น้ำ... ในที่สุดก็มีน้ำ ไม่ต้องตายแล้ว...” “ไอ้เวรเอ๊ย ฉันรอดแล้ว! ฮ่าๆๆ...” ... ผู้คนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ระบายความหวาดกลัวที่อัดอั้นอยู่ในใจ แต่ในตอนนั้นเอง ความฝันของเย่เฉินก็เริ่มเร่งความเร็วขึ้น ฝนตกหนักต่อเนื่องสิบวันจนน้ำท่วมขึ้นมาถึงชั้นยี่สิบสอง จากนั้นอุณหภูมิก็ดิ่งฮวบเข้าสู่ยุคน้ำแข็ง เพียงสามวันอุณหภูมิก็ติดลบถึง 70 องศา! พร้อมกันนั้นพายุหิมะลูกใหญ่ที่กินเวลาสิบวันก็เริ่มขึ้น โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลน ถูกแช่แข็งในทันที! เย่เฉินเกือบเอาชีวิตไม่รอดท่ามกลางความหนาวเหน็บ สุดท้ายในวันที่สิบเอ็ด ภัยพิบัติความหนาวก็ผ่านพ้นไป อุณหภูมิเริ่มกลับมาเป็นปกติ น้ำแข็งละลาย น้ำท่วมลดลง ทว่าโลกก็ไม่ได้กลับมาเป็นปกติอย่างที่ควรจะเป็น ในขณะนั้น กฎของโลกดูเหมือนจะเปลี่ยนไป พืชพรรณเริ่มเติบโตอย่างบ้าคลั่งราวกับกินยาโด๊ป พวกสัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ป่า หรือแม้แต่สัตว์ปีกที่หลงเหลือจากภัยพิบัติไม่ได้หายไปไหน พวกมันกลับมาอีกครั้งในสภาพที่ตัวใหญ่ขึ้น ดุร้ายขึ้น และกระหายเลือดมากขึ้น มันเริ่มจู่โจมมนุษย์ ในความฝันที่เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ของเย่เฉิน ในที่สุดเขาก็ถูกฝูงหนูรุมล้อมและกัดกินจนตาย แต่เขากลับไม่ตื่นขึ้นมา โลกในความฝันยังคงดำเนินต่อไป เย่เฉินได้เห็นจุดจบของโลก เพื่อที่จะมีชีวิตรอด บางคนยอมแลกเรือนร่างที่ยังเยาว์วัยเพื่อแลกกับขนมปังเพียงก้อนเดียว เพื่อที่จะมีชีวิตรอด บางคนเริ่มฆ่าคนและกินเนื้อมนุษย์ เพื่อที่จะมีชีวิตรอด บางคนหักหลังเพื่อนร่วมทีมเพื่อแย่งชิงทรัพยากร เพื่อที่จะมีชีวิตรอด บางคนเริ่มรวบรวมพรรคพวกเพื่อกดขี่ขูดรีดผู้อื่น ความอดอยากทำให้ผู้คนขาดสติ จนสุดท้ายกลายเป็นพวกเดรัจฉาน การปล้นชิงและการเข่นฆ่ากลายเป็นเรื่องปกติ ความชั่วร้ายในสันดานมนุษย์ถูกแสดงออกมาอย่างถึงที่สุด เพื่อเอาชีวิตรอด ผู้คนทำทุกวิถีทางโดยไม่สนวิธีการ โลกในความฝันเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง เย่เฉินเห็นผู้คนที่นำวิชาและอุปกรณ์จากในเกมออกมาสู่โลกความเป็นจริง เห็นคนที่ฆ่ากันแล้วไอเทมดรอปออกมาเหมือนในเกม ภาพเหตุการณ์ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนครบหนึ่งปี และความฝันของเย่เฉินก็สิ้นสุดลง ณ อพาร์ตเมนต์เช่าในมหานคร เย่เฉินลืมตาขึ้นทันควัน ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง “แฮ่ก... แฮ่ก...” เขาหอบหายใจอย่างหนักหลายครั้งกว่าจะขจัดความรู้สึกเหมือนถูกบีบคอนั้นออกไปได้ “แค่ฝันงั้นเหรอ? ทำไมมันถึงสมจริงขนาดนี้...” “โดยเฉพาะความรู้สึกเหมือนจะตายในฝันนั่น มันสมจริงจนน่ากลัว...” เขาส่ายหัวพยายามไม่คิดถึงฝันร้ายที่สมจริงจนขนลุกนั่น “ตื๊ด...” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เย่เฉินหยิบมันขึ้นมารับสาย “เย่เฉิน! นายเป็นอะไรไป? นี่มันกี่โมงแล้ว? ยังอยากทำงานอยู่ไหม?” เสียงตวาดด้วยความโกรธจัดดังขึ้น เย่เฉินขมวดคิ้วในทันที “ไม่ทำแล้ว วันนี้ผมขอลาออก” พูดจบ เย่เฉินก็วางสายไป “ขอพักสักเดือนก่อนแล้วกัน...” เขาถอนหายใจยาว ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปกินอาหารเช้า แต่ทันทีที่ลงไปถึงชั้นล่าง เย่เฉินก็ต้องชะงัก “จางจื่อเหวิน ชาย อายุ 31 ปี ดวงชะตาปกติธรรมดา ภายในสามวันไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น” “หลิวไอ่เหม่ย หญิง อายุ 51 ปี ดวงชะตาค่อนข้างแย่ อีกสองวันจะไปเล่นไพ่ที่ร้าน แล้วมีเรื่องทะเลาะวิวาทจนขาหัก” “หลี่ต้าจ้วง ชาย อายุ 21 ปี ดวงชะตาค่อนข้างดี ตอนเที่ยงจะไปซื้อบัตรขูดที่ร้านหน้าหมู่บ้าน แล้วถูกรางวัล 3 แสน” ... ในสายตาของเขา เหนือศีรษะของทุกคนปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงที่มีคำบรรยายเหล่านั้นอยู่ เย่เฉินขยี้ตาด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่หน้าต่างโปร่งแสงนั้นยังคงอยู่ และคำบรรยายก็ยังคงอยู่เช่นเดิม “นี่มันเรื่องอะไรกัน?” “ผมมีพลังพิเศษ? หรือว่าผมมีระบบ?” ความสงสัยของเย่เฉินไม่ได้รับคำตอบ ในตอนนั้นเอง สุนัขพันธุ์ทางสีเหลืองตัวหนึ่งก็เดินนวยนาดผ่านมาไม่ไกล “เจ้าเหลือง สุนัขจรจัด พันธุ์ทาง ดวงชะตาฟ้าประทาน อีกสามนาทีข้างหน้า จะฉี่รดอุกกาบาตและได้รับพลังพิเศษ” เย่เฉินชะงัก สายตาหันไปมองเจ้าเหลืองทันที “เห็นข้อมูลแบบนี้ได้ น่าจะเป็นพลังของผม!” “นั่นหมายความว่า ผมสามารถมองเห็นอนาคตของคนและสัตว์ในช่วงสามวันข้างหน้า คาดการณ์ถึงโอกาสของพวกเขาได้...” “หรือจะเรียกว่า โชคชะตา ก็ได้!” “ถ้าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง ก็หมายความว่าเจ้าเหลืองกำลังจะได้รับพลังพิเศษ และเป็นเพราะอุกกาบาตนั่น...” ดวงตาของเย่เฉินเปล่งประกายขึ้นทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเจ้าเหลืองโดยไม่ลังเล