เขาจะกลับไปที่เกิดเหตุคดี 21 มิ.ย. แน่นอน!

“รีบเปิดนิยายเรื่องนั้นเดี๋ยวนี้!” โจวสวิน หัวหน้าหน่วยสืบสวนตะโกนสั่งพลางชี้นิ้ว ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นด้วยความลุ้นระทึก “ครับ หัวหน้าโจว!” เจ้าหน้าที่ธุรการฝ่ายสืบสวนไม่รอช้า มือที่สั่นเทารีบเคาะคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวหน้าเว็บนิยาย ‘ผมไม่ใช่ฆาตกรจริงๆ นะ’ บนเว็บซีหงซื่อก็ปรากฏขึ้น บนหน้าจอแสดงว่ามีการอัปเดตเมื่อ 37 นาทีที่แล้ว... ทันทีที่เจ้าหน้าที่คนนั้นคลิกเข้าไปในตอนล่าสุด โจวสวินก็ถลาเข้าไปดูใกล้ๆ ขณะที่เจ้าหน้าที่สืบสวนคนอื่นๆ ก็กรูเข้ามามุงดูเนื้อหาที่เพิ่งอัปเดตอย่างใจจดใจจ่อ ‘จนกระทั่งถูกคุมตัวกลับไปยังห้องสอบสวนของสำนักงานตำรวจ ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งพวกเขาพูดถึงคดีฆ่ายกครัวนั่น...’ ‘ตอนนั้นผมยังเผชิญหน้ากับการสอบสวนด้วยความคิดที่ว่า ถ้าเราบริสุทธิ์ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว...’ ‘แต่ไม่นานนัก ผมก็เริ่มพบความผิดปกติ ดูเหมือนพวกเขาจะปักใจเชื่อไปแล้วว่าผมคือฆาตกรในคดีฆ่ายกครัวนั่น...’ ‘.....’ ‘พวกเขาให้ผมระบุที่อยู่ตอนเกิดเหตุเพื่อเป็นหลักฐานยืนยันที่อยู่ (Alibi) แต่ผมให้ไม่ได้ เพราะในฐานะนักเขียนนิยายออนไลน์ที่เก็บตัวอยู่คนเดียว แถมในบ้านก็ไม่ได้ติดกล้องวงจรปิด การจะหาหลักฐานมายืนยันที่อยู่จึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย...’ ‘แล้วผมก็ได้เห็นรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่สอบสวนคนนั้น...’ ‘ผมคิดว่าคงไม่มีวันลืมสีหน้าที่เขาจ้องมองไปยังมุมห้องด้านบนของห้องสอบสวนได้เลย เพราะนั่น... คือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย!’ ‘.......’ ‘ภายใต้การเค้นสอบอย่างหนักหน่วงตลอดเจ็ดสิบสองชั่วโมง ผมต้องเผชิญกับการทรมานที่ไร้มนุษยธรรมจนเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้ ในสภาพที่ร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง สิ่งเดียวที่รั้งผมไว้มีเพียงเศษเสี้ยวความรู้สึกไม่ยินยอม ใช่ครับ... ผมไม่ยอม เพราะผมไม่ได้ทำ เพราะผมบริสุทธิ์!’ ‘แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ หลังจากผ่านช่วงเวลาที่เหมือนตกนรกทั้งเป็นมาได้ ก็มีรายงานสองฉบับถูกฟาดลงตรงหน้าผม ฉบับหนึ่งคือผลตรวจ DNA จากหลักฐานในที่เกิดเหตุ อีกฉบับคือผลตรวจลายนิ้วมือที่หลงเหลือในที่เกิดเหตุ ทั้งหมดมันตรงกับ DNA และลายนิ้วมือของผมทุกอย่าง!’ ‘เมื่อเห็นรายงานสองฉบับนั้น ผมรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางหัว ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างตัวไม่สะอาด ผมบอกว่าผมไม่เคยไปที่นั่นเลย จนกระทั่งถูกจับตัวมา ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครบางคนก่อคดีฆ่ายกครัวเลียนแบบเนื้อหาในนิยายที่ผมเขียน แต่คำพูดเหล่านั้นกลับกลายเป็นการแก้ตัวที่แสนอ่อนแรงเมื่อเผชิญกับหลักฐานนิติวิทยาศาสตร์!’ ‘วินาทีนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าหลักฐานที่เรียกว่า ‘มัดตัว’ ผมรู้เลยว่าโลกของผมถล่มลงมาแล้ว!’ ‘.....’ ‘หลังจากนั้น ผมถูกย้ายไปที่เรือนจำหยางเฉิงที่หนึ่ง และตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้าไป ผมก็มีความคิดที่จะแหกคุก ใช่... ผมต้องหนี ไม่อย่างนั้นสิ่งที่รอผมอยู่คือทางตายที่ถูกกำหนดไว้แล้ว และผมไม่ยอมตายทั้งที่ถูกใส่ร้าย ไม่ยอมกลายเป็นวิญญาณพยาบาทภายใต้โทษประหารแบบนี้!’ ‘ดังนั้น ตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้าสู่เรือนจำ ผมเริ่มสังเกตทุกอย่างรอบตัว สังเกตทุกทรัพยากรและเงื่อนไขที่จะช่วยให้ผมแหกคุกออกไปได้...’ ‘.....’ ‘เมื่อถึงวันที่ยี่สิบห้าในเรือนจำ การวางแผนและเตรียมตัวทุกลมหายใจตลอดเกือบหนึ่งเดือนก็ทำให้ผมได้รับโอกาส—’ ‘วันนั้น ผมขอนิยามว่ามันคือวันเกิดใหม่ของผม!’ ‘.....’ ‘เสียงไซเรนที่ดังไล่หลังมาดูเหมือนจะไม่ทำให้ผมหวาดกลัวอีกต่อไป ผมไม่หวังว่าสำนักงานตำรวจหยางเฉิงที่อยู่สูงส่งจะตรวจสอบอย่างละเอียดเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้ผม ผมรู้แค่ว่าในเมื่อตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว ก็ขอใช้ชีวิตที่เหลือให้มันระเบิดเถิดเทิงไปเลยดีกว่า!’ ‘ดังนั้น ตรงทางแยกที่ห่างจากเรือนจำหยางเฉิงที่หนึ่งไม่ถึงสองกิโลเมตร ระหว่างตัวเลือกที่จะหนีออกนอกเมืองหรือหนีเข้าตัวเมืองผมเลือกอย่างหลัง ผมรู้ดีว่าตัวเลือกนี้จะทำให้ความเสี่ยงในการหนีพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล แต่เมื่อเทียบกับการต้องหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนสุนัขจนตรอก ผมขอเป็นฝ่ายประกาศสงครามกับสำนักงานตำรวจหยางเฉิงดีกว่า—’ ‘ผม อยู่ในตัวเมืองหยางเฉิงนี่แหละ!’ ‘มาจับผมให้ได้สิ—’ ‘ปล. โปรดติดตามตอนต่อไป จะมาอัปเดตสถานการณ์การหนีเป็นระยะ..’ —— —— เนื้อหาในตอนล่าสุดที่มีความยาวกว่าเจ็ดแปดพันคำ พร้อมรายละเอียดทุกขั้นตอนจบลงเพียงเท่านี้ มันทำให้บรรดาเจ้าหน้าที่สืบสวนถึงกับโกรธจนตัวสั่นและขบเคี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห “บัดซบ! บัดซบจริงๆ! นี่ไม่ใช่คนเขียนแทนแน่ๆ แต่ไอ้สารเลวนั่นเขียนเอง! มันกล้าอัปเดตนิยายท้าทายการล้อมจับคนร้ายทั่วเมือง แถมยังแฉเรื่องราวทั้งหมดออกมาแบบนี้ มันคือการหยามกันชัดๆ หยามกันหน้าด้านๆ เลย!” “หลักฐานมัดตัวขนาดนั้น เบาะแสทุกอย่างพุ่งไปที่มัน ผลตรวจลายนิ้วมือกับ DNA ก็ยืนยันชัดเจนเหมือนภูเขาเหล็ก แต่มันยังกล้าตะโกนบอกว่าตัวเองถูกใส่ร้ายงั้นเหรอ!” “หัวหน้าโจว มันกำลังหลอกล่อเราอยู่หรือเปล่าครับ? เพื่อให้เราทุ่มกำลังทั้งหมดไปที่ตัวเมืองหยางเฉิง แล้วใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อเปิดทางหนีขั้นต่อไปให้ตัวเอง?” เจ้าหน้าที่หลายคนพากันวิจารณ์ด้วยความแค้นเคือง “เช็ก! เช็ก IP ที่ใช้ล็อกอินหลังบ้านนักเขียนมาให้ได้ แล้วรีบติดต่อแพลตฟอร์มซีหงซื่อ สั่งให้พวกเขาถอดนิยายเรื่องนี้ออกและสั่งระงับการมองเห็นเดี๋ยวนี้!” โจวสวินไม่ได้สนใจเสียงด่าทอรอบข้าง เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดก่อนจะลุกขึ้นยืน “เที่ยโถว, เสี่ยวเจิ้ง, อาไท่!” “ครับ หัวหน้าโจว!” เจ้าหน้าที่ทั้งสามที่ถูกเรียกชื่อขานรับทันที “รีบพากำลังคนไปดักซุ่มรอบๆ ที่เกิดเหตุคดีฆ่ายกครัว 21 มิ.ย. เดี๋ยวนี้!” หัวหน้าหน่วยสืบสวนออกคำสั่ง “หัวหน้าโจว นี่คุณจะทำอะไรครับ?” “เขาจะกลับไปที่เกิดเหตุคดี 21 มิ.ย. แน่นอน เขาต้องไปแน่!” ดวงตาของโจวสวินฉายแววดุดัน แต่ภายใต้ความดุดันนั้น กลับมีความลังเลใจซ่อนอยู่จางๆ “ครับ หัวหน้า!” ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมหัวหน้าโจวถึงสรุปแบบนั้น แต่เจ้าหน้าที่ทีมสืบสวนเหล่านั้นก็รีบหมุนตัววิ่งออกไปทันที “โจวสวิน นายเริ่มลังเลกับผลการสืบสวนก่อนหน้านี้แล้วเหรอ?” เจ้าหน้าที่สืบสวนอาวุโสคนหนึ่งที่อายุมากกว่าโจวสวินมาก เดินเข้ามาขมวดคิ้วถามกระซิบที่ข้างหู “เหล่าหลิน คุณก็รู้ว่าผมไม่เห็นด้วยกับการปิดคดี 21 มิ.ย. เร็วเกินไปตั้งแต่แรก! แต่รองอธิบดีหลี่ไม่ฟังความเห็นผมเลย แถมยังบังคับให้รีบปิดคดีให้ได้!” โจวสวินตอบ “นายเริ่มลังเลตั้งแต่ตอนไหน?” หลินกั๋วต้งในวัยกลางคนเลิกคิ้วถามเบาๆ อีกครั้ง “ตั้งแต่ตอนที่เขาทนโดน ‘เทคนิคฟื้นความทรงจำชุดใหญ่’ หลังจากที่พวกเด็กนั่นปิดกล้องวงจรปิดในห้องสอบสวนแล้วเขาก็ยังไม่ยอมปริปากนั่นแหละ!” โจวสวินกล่าว “พอนิยายตอนล่าสุดนี่ออกมา เรื่องราวที่เขาเล่าในห้องสอบสวนจะทำให้สำนักงานตำรวจหยางเฉิงกับหน่วยสืบสวนของเรากลายเป็นเป้าโจมตีของสังคมแน่ นายเตรียมรับมือยังไง?” หลินกั๋วต้งถามต่อ “คำบอกเล่าของนักโทษแหกคุกคงยังไม่สร้างคลื่นลมได้มากนักหรอก ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริง เบื้องบนก็คงจะกดเรื่องไว้ก่อน” โจวสวินหรี่ตาลง “แต่ถ้าเรื่องนี้มันเป็นคดีที่ตัดสินผิดจริงๆ ล่ะก็...” หลินกั๋วต้งพูดไม่ออก เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของโจวสวินก็เริ่มกระตุกสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เห็นได้ชัดว่า หากสมมติฐานนี้เป็นจริง สำหรับสำนักงานตำรวจหยางเฉิง สำหรับหน่วยสืบสวน รวมถึงตัวโจวสวินเอง... มันจะเป็น ‘หายนะ’ อย่างแท้จริง!