ประกาศจากโลกแห่งหมอก

ฉีหยวนเปิด "คู่มือเอาชีวิตรอดในหมอก" ออกมาขณะครุ่นคิด พลางสังเกตว่า "ช่องแชทโลก" ในตอนนี้เริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ กลางวัน 6 ชั่วโมง กลางคืน 18 ชั่วโมง ต่อให้นอนหลับเต็มอิ่ม 12 ชั่วโมง ก็ยังเหลือเวลาอีก 6 ชั่วโมงที่ต้องใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายในกระท่อมไม้ ในตอนนี้ กระท่อมไม้ของเขาก็แทบจะเรียกได้ว่ามีเพียงฝาผนังเปล่าๆ นอกจากเสื่อฟาง โต๊ะ และตะเกียงน้ำมันแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีกเลย อย่างมากก็แค่ต้นไม้ที่ตัดมาได้เมื่อตอนกลางวัน จะใช้เวลาที่เหลืออีก 6-7 ชั่วโมงในกระท่อมไม้ไปเพื่ออะไรกันดีล่ะ? ช่องแชทโลกไงล่ะ! การเอาชีวิตรอดเพียงลำพังในโลกแห่งหมอก ทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยว ความกลัว และความตื่นตระหนกทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ การมีอยู่ของเหล่าผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ จึงกลายเป็นที่พึ่งทางใจสุดท้ายของทุกคน แม้แต่ฉีหยวนเองก็ยังแวะเวียนเข้ามาอ่านช่องแชทอยู่บ่อยครั้ง การพูดคุยของบรรดาชาวเน็ตจอมเพี้ยนช่วยลดความรู้สึกโดดเดี่ยวในการเอาชีวิตรอดในโลกแห่งหมอกได้มาก แถมความกดดันมหาศาลจากการใช้ชีวิตยังสามารถปลดปล่อยออกมาได้ผ่านบทสนทนาหยอกล้อกัน ไม่ว่าจะเป็น "ช่องแชทโลก" หรือ "ช่องแชทพื้นที่" แม้กระทั่ง "ตลาดแลกเปลี่ยนทรัพยากร" ต่างก็ถูก "ชาวเน็ต" จำนวนนับไม่ถ้วนยึดครองไปหมดแล้ว “หิวจะตายอยู่แล้ว ใครมีของกินบ้าง!” “ยืนยันตามนั้น! ไอ้ข้างบนมันขอทานออนไลน์ชัดๆ!” “ถ้ายังหาอาหารไม่ได้อีก พวกเราคงต้องกลายเป็นขอทานกันหมดแน่!” “พวกคุณหาอาหารไม่ได้เหมือนกันเหรอ? นึกว่าแถวที่ฉันอยู่มันแห้งแล้งอยู่คนเดียวเสียอีก!” “ใครจะไม่ล่ะ ฉันมองไปทางไหนก็เจอแต่หญ้ารกเต็มไปหมด!” “พอใจได้เลย ฉันนี่อยู่กลางป่าดิบชื้น! อาหารน่ะเหรอ ไม่เจอหรอก เจอแต่บ่อโคลนเหยียบทีเดียวจมมิดเลย!” “โถ่เอ๊ย เลิกพูดกันเถอะ ฉันอยู่บนยอดเขา! ข้างนอกหิมะเริ่มตกแล้ว... หนาวชะมัด!” “...” “พวกคุณซวยกันขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเกิดมาอยู่ริมแม่น้ำ เดินไม่กี่ก้าวก็เก็บมันฝรั่งได้แล้ว ชีวิตดีชะมัด!” “???” “???” “อะไรเนี่ย??” “ไอ้น้องชายข้างบนน่ะ รีบกลับบ้านไปดูซะ!” “เป็นไร?” “หลุมฝังศพบรรพบุรุษบ้านนายไฟลุกแล้ว!” “...” “กลับเข้าเรื่องกันเถอะ แถวบ้านพวกนายหาของกินไม่ได้เลยเหรอ?” “พวกนายก็เป็นเหรอ? นึกว่าฉันโชคร้ายอยู่คนเดียวที่เกิดมาในที่แย่ๆ” “ร้องไห้หนักมาก! พี่ชายที่ได้มันฝรั่ง เอาเศษน้ำมาขายผมหน่อยได้ไหม ผมจะลงแดงตายในทะเลทรายอยู่แล้ว...” “ฉันก็ไม่มีน้ำ! ฉันก็ต้องการเหมือนกัน!” “ฉันก็ด้วย เอาไม้แลกกับคุณเลย!” “+1” “+1” “+1” “พี่ชายคะ หนูเอาน้ำมาแลกกับพี่ก็ได้ แต่แถมรูปถ่ายกับวิดีโอส่วนตัวนะ!” “???” “ที่นี่มีบริการแบบนี้ด้วยเหรอ?” “ไปบริการถึงที่ได้ไหม?” “ไปได้นะ แต่คุณกล้าเปิดประตูรับหรือเปล่าล่ะ?” “เอ่อ... ไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่!” “พี่ชาย นายไม่ต้องเปิดประตูก็ได้ ยื่นเครื่องมือออกไปทางช่องประตูก็พอ!” “ไสหัวไปไกลๆ เลย!” กระทู้เริ่มออกทะเลไปไกลจนกู่ไม่กลับ อย่างไรก็ตาม คนส่วนใหญ่ก็ยังคงทำการซื้อขายกันอย่างจริงจัง มีหลายคนที่มีแหล่งน้ำอยู่ใกล้ตัว แต่ก็ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับฉีหยวน คือแม้แต่เงาของน้ำก็ยังไม่เคยเห็น น้ำ คือความต้องการลำดับแรกในการดำรงชีวิต ดังนั้นผู้คนจำนวนมากจึงเริ่มทำการซื้อขายน้ำจืด แต่ปัญหาหนึ่งก็เกิดขึ้นในตอนนี้! นั่นคือภาชนะสำหรับใส่น้ำ! ในตลาดแลกเปลี่ยนทรัพยากร เมื่อตกลงการซื้อขายสำเร็จ ระบบจะส่งไอเทมไปที่กระท่อมไม้ของอีกฝ่ายทันที หากไม่มีภาชนะใส่ น้ำจืดก็จะหกเลอะเทอะลงบนพื้นโดยตรง เรื่องนี้ทำให้หลายคนปวดหัว คนซื้อก็หงุดหงิดเพราะน้ำอยู่ตรงหน้าแต่กลับดื่มไม่ได้ คนขายก็หงุดหงิดยิ่งกว่า เพราะทรัพยากรมากมายอยู่ตรงหน้าแต่กลับเอามาไม่ได้ ตรงนี้ต้องพูดถึงประเด็นหนึ่ง คือเรื่องการผลิตไอเทม! ภายในกระท่อมไม้ มีเพียงการอัปเกรดกระท่อมไม้เท่านั้นที่สามารถทำได้โดยตรงผ่านระบบ แต่ไม่สามารถผลิตเครื่องมืออื่นๆ ได้โดยตรง ยกตัวอย่างเช่น แก้วน้ำ ไม่ใช่แค่ใส่ส่วนผสมเข้าไปแล้วจะได้แก้วน้ำออกมา จอบก็เช่นกัน ไม่ใช่แค่เอาหินกับไม้ใส่เข้าไปแล้วจะกลายเป็นจอบ การผลิตไอเทมจำเป็นต้องมี "ม้วนคัมภีร์ผลิต" มิเช่นนั้นก็ทำได้เพียงลงมือผลิตเองด้วยมือเปล่า เครื่องมือที่ผลิตขึ้นเองนอกจากประสิทธิภาพในการใช้งานจะต่ำมากแล้ว ยังไม่มีฟังก์ชันเสริมอย่างเช่นการเร่งความเร็วการเจริญเติบโตของพืชเหมือนในแปลงเพาะปลูก ดังนั้น ความสำคัญของม้วนคัมภีร์ผลิตจึงเป็นที่ประจักษ์นับแต่นี้ไป การออกแบบเช่นนี้ยังช่วยป้องกันไม่ให้ผู้ที่มีความได้เปรียบจากจุดเกิดกอบโกยทรัพยากรจำนวนมากในช่วงแรกได้อีกด้วย ขณะเดียวกันก็เป็นการเพิ่มความยากในการเอาชีวิตรอดขึ้นอย่างมหาศาล เมื่อเผชิญกับวิกฤตที่ไม่มีแก้วน้ำ ทุกคนจึงจำต้องหาวิธีแก้ไขเฉพาะหน้า นั่นคือใช้ไม้ เจาะรูบนท่อนไม้เพื่อใช้รองน้ำ วิธีการที่เรียบง่ายและหยาบๆ แบบนี้ช่วยให้การซื้อขายน้ำจืดดำเนินต่อไปได้ แน่นอนว่ามีบางคนที่ค้นพบต้นไผ่และใช้กระบอกไม้ไผ่มาเป็นภาชนะขาย ก็สามารถทำกำไรไปได้ไม่น้อย “ถ้าตอนนี้มีม้วนคัมภีร์ผลิตแก้วน้ำแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งก็คงดี” ฉีหยวนจุปากอย่างเสียดายพลางถอนหายใจ แต่นั่นก็เป็นเพียงจินตนาการลมๆ แล้งๆ เพราะการได้มาซึ่งม้วนคัมภีร์นั้นยากเย็นแสนเข็ญ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ได้มาก็ไม่สามารถกำหนดประเภทของม้วนคัมภีร์ได้อยู่ดี ในตลาดแลกเปลี่ยนทรัพยากร การซื้อขายรูปแบบต่างๆ เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน นำมาซึ่งความขัดแย้งและความวุ่นวาย “พี่ชาย นายมันเลือดเย็นเกินไปไหม? เอาไม้ 1 หน่วยแลกน้ำ 20 มิลลิลิตรเนี่ยนะ? ฉันเก็บไม้ได้วันละ 50-60 หน่วย แต่สุดท้ายไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อน้ำดื่มเลยงั้นเหรอ?” “จะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ไสหัวไป! น้ำอยู่กับฉัน มีคนรอซื้ออีกเพียบ นายไม่ซื้อก็อย่ามาบ่น!” “งั้นก็เสียใจด้วยนะ ไม่มีใครเขาซื้อนายหรอก คนขายน้ำมีตั้งเยอะ!” “ใช่แล้ว พวกเรามาร่วมกันแบนพ่อค้าหน้าเลือดพวกนี้กันเถอะ!” “เมื่อกี้ฉันยังเห็นคนเอาไม้ชิ้นเดียวแลกน้ำได้ตั้ง 300 มิลลิลิตรเลยนะ!” ตลาดแลกเปลี่ยนที่เกิดขึ้นเองอย่างอิสระนั้นไร้เสถียรภาพ ราคามีทั้งสูงเกินจริงและต่ำจนน่าใจหาย แต่ไม่นานความวุ่นวายในช่วงแรกก็เริ่มสงบลง ราคาน้ำจืดจึงเริ่มคงที่อยู่ในช่วงที่เหมาะสม น้ำจืด 100 มิลลิลิตร แลกกับไม้ 1 หน่วย ราคานี้เป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ยอมรับได้ ตลาดแลกเปลี่ยนจึงค่อนข้างมั่นคงในราคานี้ แม้จะมีความผันผวนบ้างแต่ก็ไม่ต่างกันมากนัก น้ำจืดไม่ใช่ทรัพยากรที่ขาดแคลนจนเกินไป มีผู้คนประมาณ 5-6% ที่สามารถพบแหล่งน้ำใกล้ตัวได้ และในอนาคตเมื่อการสำรวจลึกลงไป ย่อมมีหลายคนที่หาแหล่งน้ำพบแน่นอน ทรัพยากรอื่นๆ นอกเหนือจากน้ำจืดกลับมีความผันผวนของราคาค่อนข้างสูง ในขณะที่ฉีหยวนกำลังมองหา "แก่นแท้เนื้อเลือด" และ "เมล็ดพันธุ์" เขาก็พบเห็นไอเทมราคาแพงระยับมากมาย “หัวไชเท้าครึ่งหัว แลกไม้ 100 ชิ้น หรือหิน 50 ชิ้น รอยกัดนั่นเป็นของฉันเอง ไม่ใช่โดนสัตว์แทะนะ!” “กางเกงลองจอนกันหนาวหนึ่งตัว แลกหิน 100 ชิ้น ไอเทมจำเป็นเพื่อรับมือกับคลื่นความหนาว!” “ม้วนคัมภีร์ผลิตเก้าอี้ แลกไม้ 200 ชิ้น + หิน 100 ชิ้น” “ยาแก้หวัด 999 หนึ่งซอง แลกอาหารหรือทรัพยากรพื้นฐาน! เน้นหิน!” “เมล็ดพันธุ์แตงกวา แลกหิน 50 ชิ้นเท่านั้น! ทักแชทส่วนตัวมา!!” “...” ตลาดแลกเปลี่ยนในตอนนี้ ราคาสินค้าพังพินาศอย่างหนัก สินค้าหลายอย่างมีราคาที่สูงเกินความจำเป็น ในสถานการณ์ปกติ เวลา 6 ชั่วโมงต่อวัน มีเวลาให้ทำงานได้เพียง 4 ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น ซึ่งไม้ที่เก็บได้มากที่สุดก็คงไม่เกิน 70-80 ชิ้น นี่ขนาดยังไม่รวมถึงการที่ไม่สามารถรับประกันอาหารการกินพื้นฐานได้เลย ถ้าหากทรัพยากรที่เก็บได้ในแต่ละวันไม่สามารถสนองความต้องการด้านอาหารขั้นพื้นฐานได้ แล้วจะเอาอะไรไปต้านทานคลื่นความหนาว? อีกไม่นานคงถูกโลกแห่งหมอกกำจัดทิ้งไปเอง ฉีหยวนเห็นจำนวนคนในเขตพื้นที่และจำนวนผู้รอดชีวิตทั้งหมดที่เปลี่ยนแปลงไปมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจอสัตว์ร้ายหรือเจอปัญหาที่ไม่อาจเอาชนะได้ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะเห็นได้ว่าโลกแห่งหมอกไม่ใช่โลกแห่งการทำเกษตรกรรมที่สุขสบาย อันตรายที่ซ่อนอยู่ในหมอกนั้นมีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ฉีหยวนเปิดดูช่องแชทและสนใจไอเทมหลายอย่าง โดยเฉพาะพี่ชายที่เกิดริมแม่น้ำและเดินไม่กี่ก้าวก็เก็บมันฝรั่งได้คนนั้น “มันฝรั่ง...” ฉีหยวนพึมพำกับตัวเอง มันฝรั่งเป็นพืชหัว สามารถหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วนำไปเพาะปลูกได้ วิธีปลูกง่าย โตไว และให้ผลผลิตสูง ฉีหยวนกดเปิดแชทส่วนตัวกับคนที่ชื่อโจวหมิง ช่องแชทจะแสดงชื่อจริงของผู้คนเสมอ ชื่อเล่นของทุกคนก็คือชื่อจริงของพวกเขานั่นแหละ เช่นเดียวกับฉีหยวน หากเขาส่งข้อความในช่องแชท ชื่อเล่นของเขาก็คือฉีหยวน ฉีหยวน: “สวัสดี คุณหามันฝรั่งได้กี่หัว? เอาหินแลกได้ไหม” ฉีหยวนส่งข้อความสั้นๆ ไปโดยไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะกลัวว่าดูร้อนรนเกินไปจนถูกโก่งราคา รออยู่สองนาทีก็ไม่มีใครตอบกลับมา สงสัยข้อความจะเยอะจนตอบไม่ทัน ฉีหยวนจึงเดินดูตลาดแลกเปลี่ยนต่อด้วยหินที่มีอยู่ในมือถึง 163 ก้อน เขาก็ถือว่าเป็นคนรวยคนหนึ่งได้เหมือนกัน ในตลาดแลกเปลี่ยนตอนนี้ ไม้กลายเป็นสกุลเงินพื้นฐานที่หมุนเวียน เพราะวันแรกทุกคนมีเพียงขวาน จึงทำได้แค่ตัดไม้ คนส่วนใหญ่จึงมีแต่ไม้ และจำนวนก็ไม่ได้มากมายนัก ส่วนใหญ่อยู่ที่ 60-70 ชิ้นเท่านั้น มีบางคนพยายามทำจอบใช้เองและขุดหินมาได้บ้าง แต่จำนวนก็ยังน้อยมาก เพราะจอบที่ทำเองมีประสิทธิภาพต่ำและพังง่ายมาก ฉีหยวนกำลังคำนวณราคาในตลาดแลกเปลี่ยนและคิดว่าจะรับซื้อไม้ในอัตราเท่าไหร่ดี 1 ต่อ 2? หรือ 1 ต่อ 3? บางทีคืนนี้เขาอาจจะอัปเกรดกระท่อมไม้เป็นระดับ 2 ได้เลยก็ได้ ในขณะนั้นเอง ประกาศฉบับหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบน "คู่มือเอาชีวิตรอดในหมอก" ของทุกคน [ประกาศจากโลกแห่งหมอก: ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่ผ่านวันแรกมาได้ และรอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ แต่ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น คลื่นความหนาวกำลังคืบคลานเข้ามา โปรดกักตุนทรัพยากรและเตรียมการป้องกันความหนาวให้พร้อม ในวันแรกนี้ มีผู้คนมากมายได้รับของขวัญจากโลกแห่งหมอก นั่นก็คือกล่องทรัพยากร! อัตราการได้รับกล่องทรัพยากรในวันนี้คือ: กล่องทรัพยากรไม้: 1.286% กล่องทรัพยากรทองแดง: 0.00142% ขอประกาศภารกิจชั่วคราว สำหรับผู้ที่สามารถอัปเกรดกระท่อมไม้ได้ภายในวันแรก จะได้รับแพ็กเกจเอาชีวิตรอดสำหรับมือใหม่หนึ่งชุด!] ทันทีที่ประกาศปรากฏขึ้น ช่องแชททั้งหมดก็เดือดพล่าน “กล่องทรัพยากรอะไร? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย” “ฉันก็ไม่เห็นเหมือนกัน! ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า?” “นี่มันทรัพยากรหายากที่สุ่มเกิดชัดๆ!” “รู้งี้วันนี้ไม่รีบตัดไม้ดีกว่า ถ้าลองเดินสำรวจไปเรื่อยๆ เผื่อจะเจอเข้าสักกล่อง!” “มีใครได้มาบ้างไหม?!” “ต้องมีคนได้อยู่แล้ว เมื่อกี้ฉันยังเห็นคนในแชทอวดอยู่เลย!” “จริงด้วย ฉันยังไปด่าเขาอยู่เลย ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องจริง!” “ฮ่าๆๆ ฉันล่ะสะใจที่นายด่าฉัน! ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม! มาๆๆ ขนมปังที่เปิดได้จากกล่องทรัพยากรไม้ เหลืออีกครึ่งก้อน แลกหิน 20 ก้อนนะ หมดเขตแล้วหมดเลย!” “เลิกเพ้อเจ้อเถอะ ไม่มีจอบขุดหิน ใครจะมีหินเยอะขนาดนั้น!” “ว่าแต่ ในกล่องทรัพยากรน่าจะมีพวกเครื่องมืออย่างจอบอยู่ด้วยใช่ไหมล่ะ?” “ใช่เลย! ถึงจะมีคนแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์กว่าๆ ที่เก็บกล่องได้ แต่มันก็เทียบไม่ได้กับจำนวนคนทั้งหมดหรอก!” “7,000 ล้านคน ถ้า 1.286% ก็คือมีคนได้รับกล่องทรัพยากรไม้กว่า 90 ล้านคนเลยนะ ส่วน 0.00142%... เอ่อ คำนวณไม่ถูกเหมือนกัน!” “0.00142% น่าจะไม่ถึงหนึ่งแสนคน” “สุดยอด!” “666!” “ไม่นึกเลยว่าจะมีคนดวงเฮงซ่อนอยู่เยอะขนาดนี้!” “เฮ้อ! กะว่าจะรวยเงียบๆ แล้วเชียว ไม่นึกว่าจะถูกทุกคนจับได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ!” “แค่กล่องทรัพยากรไม้เล็กๆ น้อยๆ ไม่ต้องอิจฉากันนะ ฮ่าๆๆ!” “แค่กล่องทรัพยากรทองแดงเล็กๆ น้อยๆ ไม่ต้องอิจฉากันนะ ฮ่าๆๆ!” เมื่อเห็นผู้โชคดีที่ได้รับกล่องทรัพยากรเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ฉีหยวนก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน: แม้สัดส่วนจะไม่ได้มากมายนัก แต่ด้วยจำนวนประชากรที่มหาศาล ก็มีคนไม่น้อยเลยที่โชคดีได้รับกล่องทรัพยากร แต่คนอย่างเขาที่ได้กล่องทรัพยากรมาถึงสองกล่องนั้น ย่อมถือว่าเป็นส่วนน้อยที่หายากยิ่ง! “คุณท่านทั้งหลาย ในกล่องทรัพยากรมีอะไรบ้าง? เอามาให้ดูหน่อยสิ!” “ใช่! มีของดีอะไรบ้าง!” “เอาแต่เก็บงำไว้ ไม่เห็นแบ่งปันกันเลย!” ไม่นานนัก ข้อมูลของไอเทมหลายชิ้นก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแชทสาธารณะ แม้แต่ฉีหยวนที่ได้เห็นก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ! “พวกสัตว์ป่าพวกนี้ ไปเหยียบขี้หมามาจากไหนกันเนี่ย!!!”