หยาดเลือดหยดแรก

กอบลินผิวเขียวตัวหนึ่งกำลังก้าวย่างอย่างระแวดระวังเข้าใกล้ริมฝั่งแม่น้ำ ในมือถือถุงน้ำหนังเตรียมจะตักน้ำให้เต็ม ในจังหวะที่มันใกล้จะถึงริมฝั่ง และกำลังก้มตัวเตรียมจะคลานผ่านไปนั้น จู่ๆ พื้นดินใต้เท้าก็ยุบตัวลง ร่างทั้งร่างเสียหลักร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง มันรีบแผดเสียงร้องแหลมเล็กด้วยความตื่นตระหนก “ฉึก!” ผืนดินที่ดูเหมือนมั่นคงแท้จริงแล้วคือแผ่นหนังที่ถูกกลบไว้ด้วยดินและทรายละเอียด ด้านล่างนั้นเต็มไปด้วยไม้แหลมคม แรงส่งจากการร่วงหล่นทำให้กอบลินตัวนั้นพุ่งเข้าใส่โดยปราศจากการป้องกัน เสียงของมีคมเสียบทะลุเนื้อดังชัดเจน เหล่ากอบลินที่อยู่บนฝั่งต่างส่งเสียงร้องโวยวายเมื่อเห็นภาพนั้น ทว่าเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ซ้ำร้ายแต่ละตัวยังพากันถอยกรูด ความหวาดกลัวต่อสายน้ำในใจพวกมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เพียงไม่นาน กอบลินที่เหลือแม้แต่ความกล้าที่จะเข้าไปดูก็ยังไม่มี พวกมันพากันหันหลังกลับและจากไปโดยพร้อมเพรียง คงคิดว่าตัวที่ตักน้ำคงพลาดตกลงไปในน้ำและตายไปแล้ว จึงตัดสินใจละทิ้งโดยไม่คิดจะช่วยแม้แต่น้อย ส่วนกอบลินผู้โชคร้ายตัวนั้นทำได้เพียงดิ้นรนอย่างรุนแรงในช่วงแรก ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกแทงทะลุทำให้มันกรีดร้องไม่หยุด แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้มันสำลักน้ำเข้าไปในปากมากขึ้น มือเท้าที่ตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่งไม่สามารถฉุดรั้งความเร็วในการจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งได้ ในที่สุดร่างของมันก็จมหายไปใต้ผิวน้ำ หยางเซวียนที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ไกลๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้า: 【ผู้เล่นสังหารกอบลินสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 50】 【ระดับผู้เล่นเพิ่มขึ้นเป็น 2】 “ได้ผลจริงๆ การใช้กับดักสังหารเป้าหมายก็นับว่าใช้ได้ผลแบบนี้ ค่อยยังชั่วหน่อย แผนต่อไปจะได้ดำเนินสะดวกขึ้น” หยางเซวียนผ่อนคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย แต่เขายังไม่รีบร้อนทำอะไร ยังคงซุ่มดูเงียบๆ จนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าพวกกอบลินกลุ่มนั้นหายลับเข้าไปในป่าลึก เขาจึงเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู: ชื่อ: หยางเซวียน รหัส: 6666 พรสวรรค์: เสริมแกร่งวัตถุ อุปกรณ์: กระบี่มือใหม่, เครื่องรางมือใหม่ ระดับ: 2 ทักษะ: ไม่มี พลังต่อสู้: 70 กายภาพ: 6 จิตวิญญาณ: 9+1 ความคล่องตัว: 6 พละกำลัง: 5+1 เงิน: 0 แต้มสถานะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 5 การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนคือระดับที่เพิ่มขึ้น และมีแต้มสถานะอิสระมาให้ 5 แต้ม ส่วนค่าสถานะหลักทั้งสี่เพิ่มขึ้นอย่างละ 1 แต้ม ซึ่งน่าจะเป็นโบนัสติดตัวจากการเลื่อนระดับ ในฐานะที่เคยผ่านเกมออนไลน์มามากมาย หยางเซวียนรู้ดีว่าการจัดสรรแต้มทั้งห้านี้จะเป็นตัวตัดสินทิศทางการเติบโตของตัวละครในอนาคต “ร่างกายนี้ยังมีพละกำลังน้อยเกินไป จนต้องพึ่งพาแค่กับดักในการสังหารช่วงต้นเกม” “กอบลินเป็นพวกมอนสเตอร์ระดับต่ำที่มีไอคิวต่ำและข้อบกพร่องทางนิสัยรุนแรง เราถึงใช้วิธีนอกรีตจัดการได้ แต่หากต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่มีสติปัญญาสูงกว่านี้ คงเป็นเรื่องที่ยุ่งยากแน่” “เอาเถอะ การเก็บแต้มไว้เฉยๆ ไม่เหมาะกับเกมนี้หรอก เน้นไปที่พละกำลังและกายภาพก่อนดีกว่า เพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตในป่าแห่งนี้” หยางเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจอัปแต้มตามแบบฉบับ 'สี่พลังหนึ่งกาย' อีกอย่างเขายังมีกระบี่อยู่ในมือ จำเป็นต้องรีดเค้นประสิทธิภาพออกมาให้ได้มากที่สุด เมื่อพิจารณาว่าวันพรุ่งนี้เขายังมีโอกาสเสริมแกร่งได้อีกครั้ง จากประสบการณ์ที่เคยเสริมแกร่งดวงตามา เขาจึงตัดสินใจเก็บไว้หนึ่งแต้มเพื่อดูว่าแต้มสถานะสามารถนำไปใช้เสริมแกร่งได้หรือไม่ เขาจึงเลือกเพิ่มเพียง 3 แต้มให้พละกำลัง และ 1 แต้มให้กายภาพ แม้จะทำเพียงเท่านี้ หลังจากยืนยันการจัดสรรแต้ม หยางเซวียนสัมผัสได้ถึงกระแสความอุ่นร้อนที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง ตามมาด้วยพละกำลังที่ปะทุขึ้นมา ความเหนื่อยล้าจากการวางกับดักเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขารู้สึกฮึกเหิมจนอยากจะวิ่งสักพันเมตรเลยทีเดียว “เลื่อนระดับแค่เลเวลเดียว เปลี่ยนแปลงขนาดนี้เลยหรือ?” หยางเซวียนประหลาดใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัย ในเมื่อพละกำลังฟื้นตัวแล้ว เขาไม่รอช้ารีบก้าวเท้าไปยังปลายน้ำทันที ตลอดทาง หยางเซวียนรู้สึกได้ถึงสองขาที่เปี่ยมไปด้วยพลัง เขารู้สึกยินดีอย่างยิ่ง การเพิ่มขึ้นของพลังอย่างกะทันหันไม่เพียงแต่เพิ่มอัตราความสำเร็จของแผนการ แต่ยังสร้างความมั่นใจในการเอาชีวิตรอดในโลกเกมประหลาดนี้ให้เขามีมากขึ้น ไม่นานนัก หยางเซวียนก็พบศพของกอบลินที่ลอยมาตามน้ำ มันติดอยู่กับกิ่งไม้แห้งที่ลอยมาตามกระแสธาร มุ่งหน้าลงไปทางปลายน้ำ “ลอยขึ้นมาเร็วดีนี่ ดูท่าความหนาแน่นของร่างกายกอบลินคงต่างจากมนุษย์ไม่น้อย” ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของหยางเซวียน เขารู้สึกโชคดีไม่น้อย แม้เขาจะวางจุดดักจับไว้ที่ปลายน้ำหลายจุด แต่การพบศพก่อนเวลาเช่นนี้ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดี เขาใช้เชือกหยาบที่ได้มามัดกับก้อนหินแล้วเหวี่ยงออกไปสองสามครั้ง จนกระทั่งเกี่ยวศพกอบลินไว้ได้ หยางเซวียนออกแรงที่แขนทั้งสองข้างอย่างเต็มกำลัง ลากศพขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ “ปึก!” เขาพลิกศพที่แช่น้ำจนขาวซีดขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเผ่าพันธุ์กอบลินในระยะใกล้ ผิวหนังที่ซีดเผือดบวมพอง ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยเส้นเลือดบ่งบอกถึงความทรมานและความหวาดกลัวก่อนตาย ฟันแหลมคมเต็มปากหยักราวกับเลื่อยอย่างที่เห็นก่อนหน้านี้ สันจมูกแบนบุบเผยให้เห็นรูจมูกที่เชิดขึ้น ยิ่งเมื่อผ่านการแช่น้ำมา ใบหน้าก็ยิ่งดูน่าเกลียดน่าชังมากขึ้นไปอีก “เห็นชัดขนาดนี้ ยิ่งรับรู้ได้ถึงความสมจริงของเกมนี้ ใครจะคิดว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนฉันยังนั่งทำงานล่วงเวลาที่บริษัทอยู่เลย!” หยางเซวียนถอนหายใจพลางคิดอย่างจนใจ เขาเขย่าหัวเล็กน้อยตามความเคยชินที่มักจะผลักกรอบแว่น แต่เมื่อพบว่าตัวเองไม่มีแว่นให้ผลักก็ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่เหม่อลอยกลับมาโฟกัสอีกครั้ง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยม เขาหยิบมีดสั้นออกจากกระเป๋าแล้วกรีดลงไปที่จุดสงวนของกอบลินอย่างรุนแรง! ...ไม่นานนัก ในมือของหยางเซวียนก็มีของสองสิ่งที่นูนออกมา มันคือ 'ไข่' ของกอบลินนั่นเอง การจัดการกับศพครั้งแรก แม้จะเป็นมอนสเตอร์จากต่างโลก แต่หยางเซวียนก็ยังรู้สึกเวียนหัวและมีอาการหูอื้อเป็นระยะ ซึ่งเป็นผลข้างเคียงจากการใช้สมาธิสูงเกินไป เขาขยับหัวแรงๆ เพื่อเรียกสติ แล้วลงมือทำขั้นต่อไปทันที หยางเซวียนจับร่างกอบลินให้ลุกขึ้น ใช้หญ้าแห้งเช็ดน้ำบนตัวมันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับนำดินมาทาบริเวณที่ผิวซีดขาวจนทั่ว ในท้ายที่สุด เขาผ่า 'ไข่' ของกอบลินออกแล้วบีบเค้นจนของเหลวภายในไหลออกมา ก่อนจะนำไปละเลงบนตัวศพกอบลินให้ทั่ว จากความรู้สึกสะอิดสะเอียนในช่วงแรก จนกลายเป็นใบหน้าไร้ความรู้สึก หยางเซวียนยอมรับว่าจิตใจของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ในโลกที่อันตรายถึงเพียงนี้ หากไม่รู้จักปรับตัวให้เร็ว ต่อให้มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน ก็ย่อมพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนหัดและโลกสวยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรู หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หยางเซวียนใช้ใบไม้ใบใหญ่กวาดร่องรอยที่ยุ่งเหยิงบนพื้น และโปรยดินทับอีกรอบ แม้ว่ากอบลินที่มีไอคิวต่ำจะมีโอกาสน้อยมากที่จะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของที่เกิดเหตุ แต่เพื่อความปลอดภัย หยางเซวียนถือคติว่าทำอะไรให้รอบคอบไว้ย่อมดีกว่าเสมอ “เอาละ เท่านี้ก็แค่รอระลอกถัดไป” หยางเซวียนแบกศพกอบลินขึ้นบ่า มุมปากเผยรอยยิ้มออกมาในที่สุด