ไอ้แก่เอ๊ย เหงื่อตกแล้วล่ะสิ?

หลินหยุนโม้เรื่องฝีมือลูกชายเสียจนเว่อร์วังอลังการ แต่หลินอี้นั้นยังคงนั่งกินข้าวอย่างใจเย็นไม่สนใจอะไร จนกระทั่งก่อนนอน หลินหยุนกับภรรยาได้ไถแอปโต่วอินแล้วไปเจอกับวิดีโอที่ลูกชายผัดข้าวเมื่อตอนกลางวัน ยอดไลก์พุ่งไปแสนกว่าแล้ว! แม่ของหลินอี้มองดูในวิดีโอ เห็นหลินอี้ควงตะหลิวผัดข้าวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ลีลาพริ้วไหวระดับมืออาชีพขนาดนั้น แม้แต่หลินหยุนเองยังไม่เคยทำได้เลย! "โอ้แม่เจ้า!" "นี่คุณพาเจ้าตัวเล็กไปออกร้านทุกวัน คงไม่ได้แอบสอนเขาผัดข้าวมาตลอดหรอกนะ?" พอได้ยินภรรยาถาม หลินหยุนก็ทำจิ๊จ๊ะในลำคอแล้วตอบกลับ "โธ่เอ๊ย... เธอเนี่ยไม่เชื่อใจฉันเลยนะ" "ฉันไม่อยากให้ลูกมาสืบทอดอาชีพตั้งแผงลอยขายข้าวผัดแบบฉันหรอกนะ มันไม่มีอนาคตหรอก อีกอย่างฉันไม่ได้สอนเขาเลยสักนิด ทุกครั้งก็นั่งทำการบ้านอยู่ข้างๆ นั่นแหละ" หลินหยุนพูดไปแบบนั้น แต่ภรรยาฟังแล้วกลับรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ... แต่พอเห็นลูกชายในวิดีโอโต่วอิน พร้อมฉายา "น้องเซียนผัดข้าว" ที่ติดอยู่บนหัวข้อ ทั้งคู่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดแค่ว่าคงเป็นความสนใจชั่วคราวของชาวเน็ต เดี๋ยวผ่านไปสักสองวันก็คงลืมกันไปเอง พวกเขาไม่ได้หากินกับโลกออนไลน์อยู่แล้ว วันต่อมา... หลินอี้เลิกเรียน หลินหยุนก็รีบมารอรับที่หน้าโรงเรียนแต่เช้า ภรรยายังไม่เลิกงาน หน้าที่ของเขาก็คือรับลูกแล้วพาลูกไปออกร้าน หลินอี้สะพายกระเป๋านักเรียนใบน้อยกลับบ้าน ในใจยังแอบสงสัยว่าทำไมวันนี้พี่ระบบถึงเงียบกริบ ไม่มีภารกิจโผล่มาเลย ระหว่างทางหลินหยุนถามขึ้น "วันนี้ที่โรงเรียนมีการบ้านไหม?" "มีครับ" หลินหยุนได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ลูกชายเขาที่โรงเรียนอาจจะมีผลการเรียนไม่ค่อยดีนัก แต่การบ้านที่ครูสั่งก็ทำเสร็จทุกครั้ง แถมไม่เคยต้องให้พ่อแม่ช่วยติวเลยสักครั้ง... ซึ่งนั่นทำให้พวกเขาไม่ต้องมานั่งปวดหัวเหมือนพวกพ่อแม่ในโต่วอินที่สอนลูกทำการบ้านจนเกือบต้องดมยาดม สำหรับการบ้านพวกนี้ หลินอี้มองว่ามันง่ายพอๆ กับการดื่มน้ำ... เพื่อให้สมองใหม่นี้ทำงานได้ลื่นไหล ไม่ติดขัด หลินอี้จึงยังคงตั้งใจทำการบ้านให้เสร็จตามระเบียบ พอกลับถึงบ้าน หลินอี้คิดว่าภารกิจจากพี่ระบบอาจจะปลดล็อกเฉพาะตอนอยู่ที่ร้านก็ได้ เมื่อวานก็เพิ่งจะมาปลดล็อกตอนอยู่ที่ร้านนี่นา หลินอี้มองหลินหยุนแล้วเอ่ยปาก "พ่อครับ ไปตั้งร้านกันเถอะ!" หลินหยุนชะงักไปทันทีที่ได้ยินลูกชายเร่งให้ออกไปขายของ เด็กบ้านไหนเป็นแบบนี้บ้างเนี่ย... เร่งพ่อให้ไปออกร้านเนี่ยนะ? "ลูกทำการบ้านอยู่ที่บ้านรอแม่กลับมาเถอะ วันนี้ไม่ต้องไปกับพ่อแล้ว" หลินหยุนไม่อยากให้ลูกติดนิสัยชอบตั้งแผงลอย แค่ประถมก็จะสืบทอดอาชีพเขาแล้วหรือไง... แบบนั้นมันจะไปกันใหญ่ สำหรับหลินหยุนแล้ว เขาไม่อยากให้ลูกมาลำบากขายข้าวผัด ถ้าจะให้ดีคือรอให้เรียนจบก่อน ถ้าไม่อยากทำงานออฟฟิศค่อยว่ากันอีกที... อย่างน้อยก็ถือว่ามีฝีมือไว้ประทังชีวิต หลินอี้ได้ยินพ่อบอกไม่ให้ไป ก็ไม่ได้งอแงอะไร "งั้นผมเอาการบ้านไปทำที่ร้านด้วยครับ ไม่รบกวนพ่อผัดข้าวหรอก" หลินอี้บอกแค่ว่าจะไปนั่งทำการบ้าน หลินหยุนไม่ได้คิดอะไรมาก ปกติถ้าภรรยายังไม่กลับ เขาก็พาหลินอี้ไปร้านด้วยตลอด จะทิ้งลูกไว้บ้านคนเดียวเขาก็อดห่วงไม่ได้ "ก็ได้ๆ หยิบการบ้านมาแล้วไปกัน" ว่าแล้วเขาก็พาลูกลงไปที่แผงลอยใกล้เขตมหาวิทยาลัย ก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน หลินหยุนก็เริ่มลงมือผัดข้าว ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็นนักศึกษาที่แวะมาทานมื้อเย็น ที่แผงลอยข้าวผัด... หลินหยุนจัดโต๊ะและเก้าอี้ให้หลินอี้ได้นั่งทำการบ้าน จากนั้นก็เริ่มตั้งเตาล้างกระทะเตรียมเครื่องปรุง หลินอี้ก็นั่งทำการบ้านไปเงียบๆ พี่ระบบก็ยังไม่ปล่อยภารกิจอะไรออกมา หลินอี้ไม่ได้รีบร้อนอะไร ก็นั่งทำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหลินหยุนเปิดร้านเสร็จและเป็นเวลาเลิกเรียนของนักศึกษาพอดี นักศึกษาที่เดินออกจากรั้วมหาวิทยาลัยก็ตรงมาที่แผงลอยของหลินหยุนทันที หลินหยุนเห็นนักศึกษาสาวขาประจำเดินเข้ามา ก็เอามือจับกระทะพร้อมผัดเต็มที่ "วันนี้จะรับไข่เจียวด้วยไหมครับ?" แต่สาวนักศึกษาไม่ตอบคำถาม กลับกวาดสายตามองหาหลินอี้ที่ข้างหลังแทน... "เฮียเจ้าของร้านคะ น้องเซียนผัดข้าวอยู่ไหนคะ?" "ฝีมือเฮียไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ น้องเซียนผัดอร่อยกว่าเยอะ!" วันนี้เธอพาเพื่อนร่วมหอพักมาด้วยสามคน แถมยังไลฟ์สดอยู่ด้วย! ยอดคนดูในไลฟ์วันนี้เยอะกว่าปกติหลายเท่า! หลายคนเห็นคลิปจากในเน็ตเลยอยากมาเห็นน้องเซียนผัดข้าวตัวเป็นๆ ในไลฟ์ของเธอ "ไหนๆ อยูไหน? อยากเห็นน้องเซียนผัดข้าวแล้ว!" "ฮ่าๆๆๆๆ สตรีมเมอร์นี่ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว เฮียแกคงหน้าแตกน่าดูเลยนะเนี่ย?" "ฝีมือพ่อไม่เท่าลูก น่าขำชะมัด!" "พูดถนอมน้ำใจกันหน่อยสิ สตรีมเมอร์!" "ข้าวผัดในตำนานที่ว่าบอกว่ายกกระทะไม่ไหว ที่แท้ก็คำลวงชัดๆ เมื่อวานผมเห็นในโต่วอินแล้ว!" "............" ผู้ชมในไลฟ์ต่างแห่แหนคอมเมนต์เชียร์ ทำให้สาวนักศึกษาอยากเห็นหลินอี้มากขึ้นไปอีก... การปรากฏตัวของหลินอี้จะช่วยเพิ่มยอดคนดูให้ไลฟ์เธอได้แน่นอน... แต่ทว่าวันนี้... ดูเหมือนหลินอี้จะถูกพ่อซ่อนตัวไว้ เธอไม่เห็นเงาของหลินอี้อยู่ข้างหลังแผงลอยเลย ปกติจะเห็นเขานั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะข้างหลังตลอด ที่จริงแล้ว... วันนี้หลินหยุนตั้งใจกั้นม่านไว้ข้างหลัง เพื่อให้หลินอี้ทำการบ้านได้อย่างสบายใจโดยเฉพาะ หลินหยุนได้ยินคำพูดของลูกค้าสาวขาประจำแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดเลยทีเดียว ฝีมือพ่อไม่เท่าลูก... เฮ้ย แล้วหน้าตาเขาจะเอาไปไว้ที่ไหนกันเล่า!! คำพูดพวกนี้ทำเอาหลินหยุนเริ่มเหงื่อตกเลยล่ะสิ... ส่วนเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนที่สาวนักศึกษาพามาด้วย หลังจากเมื่อวานได้กินข้าวผัดที่เพื่อนซื้อไปฝากคนละกล่อง ก็ติดใจจนนอนละเมอหิวกันเลยทีเดียว วันนี้ตั้งใจจะมาทานฝีมือน้องเซียนผัดข้าวให้ได้ จนถึงขนาดไม่ยอมอาบน้ำเพื่อรีบมาให้เร็วที่สุด! ไม่งั้นถ้ารอนานไปคนเยอะขึ้น พวกเธอต้องรอนานแหงๆ! พวกเธอก็พากันสมทบกับคนที่ดูไลฟ์อยู่ "เร็วๆ เลยค่ะ เราอยากทานฝีมือน้องเซียนผัดข้าวแล้ว!" "ถ้าไม่ได้กินฝีมือน้องเขา วันนี้ฉันยอมอดตาย!" "ใช่ๆ! อดตายหน้าแผงลอยเฮียนี่แหละ!" คำพูดโอเวอร์นั่น... ยิ่งทำเอาหลินหยุนเหงื่อตกหนักกว่าเดิม! เหงื่อผุดเต็มหน้าผากไปหมดแล้ว... เขาเริ่มกลัวว่าลูกชายแอบใส่เครื่องปรุงชวนเสพติดอะไรลงไปหรือเปล่า นักศึกษาสี่คนนี้ถึงได้คลั่งไคล้ขนาดนี้ บ้าคลั่งเหมือนตามกรี๊ดดารา... ถึงขั้นถ้าไม่ได้กินยอมอดตายหน้าแผงลอยเนี่ยนะ! ในตอนนั้นเอง ก็มีลูกค้าขาประจำอีกหลายคนที่เคยซื้อกลับไปกินเมื่อวานเดินเข้ามา "ผมเอาข้าวผัดฝีมือน้องเซียนผัดข้าวหนึ่งที่! ใส่ไข่ด้วยครับเฮีย!" พูดจบก็โอนเงินทันที! ไม่สนใจเลยว่าหลินอี้จะอยู่ไหม! เจาะจงสั่งว่าต้องเป็นฝีมือหลินอี้ ส่วนเรื่องอื่นก็ให้เป็นธุระของเฮียเจ้าของร้านไป... หลินหยุนถึงกับอึ้ง มือที่ถือตะหลิวสั่นระริก ซวยแล้ว ไอ้พวกนี้มาหาลูกเขาชัดๆ! นี่กะจะให้ลูกเขาเลิกเรียนแล้วมาทำงานจริงจังเลยรึไง! อนาคตเวลาไปสมัครงาน... คงได้บอกว่ามีประสบการณ์ผัดข้าวมาตั้งกี่ปีเลยสินะ? ในขณะนั้น หลินอี้ที่เพิ่งทำการบ้านไปได้ไม่เท่าไหร่ เสียงพี่ระบบก็ดังขึ้นในหัว 【ติ๊ง! ภารกิจวันนี้: ให้ไอ้แก่ทำทำการบ้าน ส่วนโฮสต์ลงมือผัดข้าว!】 【รางวัล: พรสวรรค์ด้านฟุตบอลระดับเทพ!】 【จำกัดเวลาภารกิจ: นับถอยหลังยี่สิบสี่ชั่วโมง เริ่มจับเวลา!】 หลินอี้: "......" หลินอี้ฟังรางวัลจากพี่ระบบแล้วก็...</n ให้ตายเถอะ... พรสวรรค์ด้านฟุตบอล? ในสภาพแวดล้อมของจีนแบบนี้ มันจะมีประโยชน์จริงๆ เหรอ?