เกมเสมือนจริงที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

“หลินเฟิง... แค่ก ๆ... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... แค่ก... เจ้าคือหัวหน้าเผ่าคนใหม่ของเผ่าเรา! หลังจากนี้... ฝากเผ่าไว้กับเจ้าด้วยนะ...” “หวังว่าเจ้าจะพาเด็ก ๆ พวกนั้น... มีชีวิตรอดต่อไปอย่างเข้มแข็ง... หากมีชีวิตรอดต่อไปไม่ไหวจริง ๆ... ก็จงไปสวามิภักดิ์ต่อเผ่าไป๋มู่ซะ...” หัวหน้าเผ่าผู้เฒ่าไออย่างรุนแรง เมื่อสั่งเสียประโยคสุดท้ายจบลง เขาก็สิ้นลมหายใจไปในที่สุด หลินเฟิงมองดูศพของหัวหน้าเผ่าผู้เฒ่า ก่อนจะหันไปมองเด็กน้อยห้าคนที่ยืนขอบตาร้อนผ่าว จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง เขาถอนหายใจออกมาคำใหญ่ เขาเดินทางข้ามมิติมายังโลกที่เรียกว่าทวีปหม่านหวงแห่งนี้ได้สามปีแล้ว ทวีปหม่านหวงนั้นมีเผ่าพันธุ์นับหมื่นดำรงอยู่ ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ มวลมนุษย์ที่ไร้ซึ่งพรสวรรค์อันแข็งแกร่งประจำเผ่าพันธุ์จึงกลายเป็นเพียงตัวตนระดับล่างสุดของโลกใบนี้ เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่กระจายอยู่ทั่วทวีป หากไม่กลายเป็นข้ารับใช้หรือทาสของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งเพื่อแลกกับการคุ้มครอง ก็ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในมุมที่ทุรกันดารเพื่อประทังชีวิตไปวัน ๆ หลินเฟิงนับว่าโชคดีที่ไม่ได้ไปตกอยู่ในเขตปกครองของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง แต่กลับข้ามมิติมายังเกาะแห่งหนึ่งในน่านน้ำทะเลตะวันออกของทวีปหม่านหวง มันคือเกาะขนาดมหึมา ตามคำบอกเล่าของหัวหน้าเผ่าผู้เฒ่า เกาะแห่งนี้มีชื่อว่าเกาะฟางจ้าง เผ่าของเขาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะฟางจ้าง ตลอดสามปีที่ผ่านมา แม้ชีวิตจะยากลำบากไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เลวร้ายอะไร หลินเฟิงติดตามพวกผู้ชายในเผ่าออกไปล่าสัตว์ประทังชีวิตทุกวัน เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาได้สามปี จนกระทั่งเมื่อวันก่อน เผ่าของเขาถูกฝูงมนุษย์หมาป่าแจ็กคัลเข้าโจมตี ทางทิศตะวันออกของเกาะไม่เคยมีร่องรอยของพวกมนุษย์หมาป่าแจ็กคัลมาก่อน หลินเฟิงคาดเดาว่าพวกมันน่าจะอพยพมาจากทางเหนือหรือทางใต้ของเกาะ คนในเผ่าทั้งเด็กและผู้ใหญ่รวมกันมีเพียงสามสิบกว่าคน เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีของมนุษย์หมาป่าแจ็กคัลหลายสิบตัว จึงไม่มีกำลังพอจะต้านทานได้เลย เหล่าคนในเผ่าต่างยอมสละชีวิตเพื่อขวางกั้นการไล่ล่าของพวกมนุษย์หมาป่าแจ็กคัล ทำให้หัวหน้าเผ่าผู้เฒ่าและหลินเฟิงสามารถพาเด็กทั้งห้าคนหนีมายังหุบเขารูปน้ำเต้าแห่งนี้ได้ ทว่าระหว่างการหลบหนี หัวหน้าเผ่าผู้เฒ่าได้รับบาดเจ็บสาหัส หลังจากหนีเข้ามาในหุบเขาและฝากฝังคำสั่งเสียสุดท้ายด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เขาก็จากโลกนี้ไป เหลือเพียงหลินเฟิงที่ต้องดูแลเด็กอีกห้าคน คนโตที่สุดอายุสิบสองปี ส่วนคนเล็กที่สุดอายุเพียงห้าปีเท่านั้น “พี่หลินเฟิง พวกเราจะทำยังไงกันดี?” เด็กทั้งห้าคนมองเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า ในเวลานี้ เขาคือที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของพวกเด็ก ๆ หลินเฟิงเกาหัว การจะพาเด็กห้าคนเอาชีวิตรอดบนเกาะที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านแบบนี้ สำหรับเขามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการไปขอพึ่งพิงเผ่าไป๋มู่ ถึงแม้ว่าเขาจะรังเกียจหัวหน้าเผ่าไป๋มู่เข้ากระดูกดำก็ตาม เจ้านั่นมันคือพวกเห็นแก่ตัวที่สูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นชัด ๆ! แต่ในยามนี้ เผ่าไป๋มู่คือที่เดียวที่จะเป็นเกราะคุ้มกันให้พวกเขาได้ ทว่าในตอนที่เขากำลังจะบอกการตัดสินใจเรื่องการเดินทางไปยังเผ่าไป๋มู่ให้เด็ก ๆ ฟัง เสียง “ติ๊ง” ก็ดังขึ้นในหัว “ยินดีด้วยกับโฮสต์ที่ได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเผ่า ระบบ ‘มวลมนุษย์ผงาด’ เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!” หลินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างบ้าคลั่ง ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาบ่นไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าในฐานะผู้ข้ามมิติ ทำไมเขาถึงไม่มีสวัสดิการอย่าง ‘ระบบ’ เหมือนคนอื่นบ้าง? ต่อให้ไม่มีระบบ แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีสูตรโกงอื่น ๆ ติดตัวมาบ้างสิ! ที่แท้เขาก็มีระบบเหมือนกัน เพียงแต่ต้องรอให้ได้เป็นหัวหน้าเผ่าก่อนระบบถึงจะทำงาน นี่มันตลกร้ายชัด ๆ! ถ้าไม่ใช่เพราะเผ่าถูกพวกมนุษย์หมาป่าแจ็กคัลโจมตีจนเขาต้องมารับส้มหล่น ตำแหน่งหัวหน้าเผ่านี่ ต่อให้รอไปอีกร้อยปีก็คงไม่ตกมาถึงมือเขาหรอก! “พี่หลินเฟิง?” เด็ก ๆ เห็นหลินเฟิงนิ่งเงียบไปนานจึงเรียกเขาอีกครั้ง “พวกเจ้าไม่ต้องรีบ ให้ข้าคิดดูหน่อย” หลินเฟิงแสร้งทำเป็นใช้ความคิด แต่จิตใจของเขาได้ดำดิ่งเข้าไปในระบบเรียบร้อยแล้ว ครู่ต่อมา หลังจากทำความเข้าใจฟังก์ชันของระบบ เขาก็ตื่นเต้นจนกำหมัดแน่น ระบบนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว! ฟังก์ชันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของระบบคือการเชื่อมต่อกับอีกโลกหนึ่ง และสร้างเกมเสมือนจริงขึ้นมาในโลกนั้น มนุษย์จากอีกโลกหนึ่งสามารถเข้ามาในโลกนี้ผ่านตัวเกมในฐานะ ‘ผู้เล่น’ เพื่อช่วยเขาพัฒนาเผ่าให้ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นได้! “ต้องการเริ่มการเชื่อมต่อกับต่างโลกหรือไม่?” เสียงของระบบก้องอยู่ในหัว “เชื่อมต่อเลย! เชื่อมต่อเดี๋ยวนี้!” หลินเฟิงตอบกลับโดยไม่ลังเล อุตส่าห์รอระบบมาตั้งนาน ใครไม่เชื่อมต่อก็บ้าแล้ว “กำลังสุ่มเชื่อมต่อกับต่างโลก โปรดรอสักครู่...” “เชื่อมต่อสำเร็จ!” เมื่อการเชื่อมต่อสำเร็จ ข้อมูลของโลกนั้นก็ปรากฏขึ้นในสมองของหลินเฟิง มันเป็นโลกที่คล้ายคลึงกับโลกเดิมที่เขาจากมา ผู้คนอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ที่เรียกว่าบลูสตาร์ มีระดับเทคโนโลยีเทียบเท่ากับโลกในปี 2020... “สร้างเกมสำเร็จ โปรดตั้งชื่อเกม” “มวลมนุษย์ผงาด!” หลินเฟิงคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไป “ตั้งชื่อเกมสำเร็จ สร้างเว็บไซต์หลักสำเร็จ ท่านสามารถรับสมัครผู้เล่นผ่านทางเว็บไซต์หลักได้โดยตรง” “ระบบขอมอบโอกาสโฆษณาแบบป๊อปอัปให้หนึ่งครั้ง โปรดเลือกประเทศที่ต้องการโฆษณา” รายชื่อประเทศน้อยใหญ่นับสองร้อยประเทศบนบลูสตาร์ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเฟิง “ประเทศเซี่ย!” หลินเฟิงเลือกได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด เหตุผลที่เขาเลือกประเทศเซี่ยมีอยู่สองประการ ประการแรก ประเทศเซี่ยเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดบนบลูสตาร์ ประการที่สอง อารยธรรมของประเทศเซี่ยมีความใกล้เคียงกับอารยธรรมหัวเซี่ยของโลกเดิมมาก ทำให้สื่อสารกันได้ง่าย ... ณ บลูสตาร์ ประเทศเซี่ย ภายในบ้านพักตากอากาศหลังงาม เฉินชิ่งกำลังนั่งซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพลางท่องเว็บไซต์เพื่อมองหาเกมใหม่ ๆ เขาเป็นเกมเมอร์ตัวยงที่เล่นเกมออนไลน์มาโชกโชน เกมไหนที่มีชื่อเสียงในตลาดล้วนมีรอยเท้าของเขาเหยียบย่ำมาแล้วทั้งสิ้น ในทุกเกม เขาจะใช้ชื่อไอดีว่า ‘ต้าชิ่ง’ ในโลกของเกม เขาเป็นพวกสายเปย์ตัวพ่อ หากเจอเกมที่ถูกใจ การเติมเงินหลักแสนหยวนถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับเขา ประกอบกับเขามีเวลาว่างเหลือเฟือ จึงเรียกได้ว่าเป็นตัวแทนของเกมเมอร์สายทุ่มที่ทั้ง ‘ขยันเล่น’ และ ‘ขยันเติม’ ชื่อไอดี ‘ต้าชิ่ง’ จึงถือว่ามีชื่อเสียงโด่งดังพอสมควรในวงการเกมออนไลน์ “ช่วงนี้มีแต่เกมบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ซ้ำซากจำเจไปหมด ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย!” เขามองดูเกมที่เพิ่งเปิดตัวใหม่บนเว็บไซต์แล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา เกมพวกนี้ไม่ต้องลองเล่นให้เสียเวลา แค่กดเข้าไปดูหน้าเว็บเขาก็เดาเนื้อหา ระบบการเล่น และทุกอย่างได้เกือบหมดแล้ว จนทำให้เขาไม่มีอารมณ์อยากจะดาวน์โหลดมาเล่นแม้แต่น้อย ในขณะที่เขากำลังจะปิดหน้าเว็บด้วยความเซ็ง ป๊อปอัปโฆษณาเกมหนึ่งก็เด้งขึ้นมาที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขากวาดเมาส์ไปที่เครื่องหมายกากบาทเตรียมจะปิดมันทิ้งตามสัญชาตญาณ โฆษณาเกมพวกนี้ส่วนใหญ่มักจะเป็นเกมบนเว็บ กราฟิกหยาบ ๆ ระบบการเล่นแสนง่าย แถมยังมีแต่กิจกรรมเติมเงินเต็มหน้าจอไปหมด ซึ่งไม่เคยดึงดูดความสนใจของเขาได้เลย แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะคลิกปิด ข้อความไม่กี่คำที่กะพริบอยู่บนป๊อปอัปนั้นกลับทำให้เขาต้องชะงักมือ ‘มวลมนุษย์ผงาด!’ ‘เกมเสมือนจริงที่ให้ความสมจริงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์!’ ‘ให้คุณได้สัมผัสชีวิตที่สอง!’ เมาส์หยุดนิ่งอยู่กับที่ “เดี๋ยวนี้โฆษณาเกมมันกล้าโม้กันขนาดนี้เลยเหรอ?” “สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์? กล้าเขียนมาได้ยังไง!” ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงลองคลิกโฆษณานั้นเบา ๆ เพื่อดูว่าไอ้เกมนี้มันคืออะไรกันแน่ เว็บไซต์ทางการของเกมเด้งขึ้นมา แต่มันไม่มีปุ่มเริ่มเกมและไม่มีตัวเลือกให้ดาวน์โหลดตัวเกม มีเพียงคำแนะนำเกี่ยวกับภูมิหลังของโลกและระบบการเล่นเท่านั้น ภูมิหลังของเกมคือทวีปหม่านหวงที่รวบรวมเผ่าพันธุ์นับหมื่นเอาไว้ด้วยกัน โดยมีเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่กำลังเสื่อมถอย ผู้เล่นจำเป็นต้องช่วยให้มวลมนุษย์ผงาดขึ้นมาอีกครั้ง ดูแล้วก็น่าสนใจดีเหมือนกัน บนหน้าเว็บยังมีรูปภาพ CG ภายในเกมประกอบอยู่สองสามรูป เป็นภาพหุบเขาที่ให้กลิ่นอายความโบราณดิบเถื่อนซึ่งดูสมจริงเอามากๆ “CG ทำออกมาได้ไม่เลว บริษัทเล็ก ๆ ที่ทำเกมเว็บมีเทคโนโลยีขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าจะเป็นภาพถ่ายสถานที่จริงจากหุบเขาที่ไหนสักแห่งแล้วเอามาเนียนว่าเป็นภาพในเกมกันแน่?” เฉินชิ่งคิดในใจ เขาเคยเห็นเกมที่ ‘หน้าปกไม่ตรงปก’ มานับไม่ถ้วน วิดีโอโปรโมตกับรูปภาพเป็นอย่างหนึ่ง แต่ตัวเกมจริง ๆ กลับเป็นอีกอย่างที่ห่างไกลกันลิบลับ เขาเลื่อนดูข้อมูลต่อไป วิธีการเล่น: จำเป็นต้องสวมหมวกนิรภัยสำหรับเล่นเกม เพื่อเข้าสู่โลกเกมเสมือนจริงที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ ??? เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นในหัวของเฉินชิ่งเป็นพรวน หมวกนิรภัยสำหรับเล่นเกม? เข้าสู่โลกเกมเสมือนจริงที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์? ล้อเล่นกันหรือเปล่าเนี่ย! ไอ้หมวกนิรภัยอะไรนั่นเขาพอจะทำใจเข้าใจได้ว่าอาจจะเป็นแว่น VR แบบปิดมิดชิด แต่ต่อให้เป็นเทคโนโลยี VR ที่ล้ำสมัยที่สุดในตอนนี้ ก็ยังไม่มีใครกล้าเคลมว่ามันสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์เลยด้วยซ้ำ ภาพและเสียงอาจจะจำลองได้ แต่สัมผัส รสชาติ และกลิ่นล่ะ? เขาเคยลองเล่นเกม VR ระดับท็อปในตลาดมาหมดแล้ว และขอบอกตามตรงว่าเขาผิดหวังมาก มันไม่ได้ให้ความรู้สึกในแบบที่เขาต้องการเลย มันเหมือนกับการเล่นขายของเด็กน้อยมากกว่า! ที่ด้านล่างสุดของเว็บไซต์ มีปุ่มให้กดลงทะเบียนล่วงหน้าทิ้งไว้