ตอนที่ 2
สถานที่จัดการแข่งขัน! การรายงานตัวของแต่ละทีม!
1,607 คำ~9 นาที
เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ถูกเลือกเข้าจนได้!
พอเห็นบัฟโชคลาภโผล่มา เย่หานก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีตั้งแต่นั้น การมีบัฟโชคลาภที่โกงขนาดนี้ ย่อมเป็นตัวตนระดับลูกรักพระเจ้าอยู่แล้ว หากยังไม่ถูกเลือกอีกก็คงเกินไปหน่อย
แต่เมื่อถูกเลือกแล้ว ก็หมายความว่าต้องไปเข้าร่วมรายการนี้จริงๆ น่ะสิ! เย่หานเพิ่งลองดูข้อมูลของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ไป มันแทบจะเป็นระดับยอดมนุษย์กันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นอดีตหน่วยรบพิเศษ แชมป์โลกยิงธนู หรือผู้เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอดในป่าเขาลำเนาไพร
หันกลับมามองดูตัวเอง นอกจากหน้าตาที่หล่อเหลาและมีเงินถุงเงินถังแล้ว ก็แทบไม่มีอะไรโดดเด่นเลย!
ความจริงแล้วเย่หานไม่อยากไปแข่งรายการนี้เลย เพราะดูออกว่าน้ำในบ่อนี้น่ะลึกสุดหยั่ง ราวกับเป็นการรวมตัวของเหล่าเทพมาสู้กัน
เขาก็ไม่ได้ขาดเงิน จะไปวุ่นวายทำไมกัน? แถมตอนนี้เพราะชื่อทีมบ้านั่น เขาแทบจะอยากเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีแล้ว ตั้งแต่ถูกประกาศชื่อ มือถือเขาก็ไม่หยุดสั่นเลย! ทั้งเพื่อน ทั้งเพื่อนร่วมรุ่นต่างกระหน่ำแชทมาถามรัวๆ
“ใครใช้ให้ตั้งชื่อนี้ห่ะ!” เย่หานถลึงตาใส่ซูเสี่ยวฉี
ซูเสี่ยวฉีแลบลิ้นใส่ “ตอนนั้นบอสบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ตั้งอะไรก็ได้น่ะ”
“เอาน่า ไม่ต้องคิดมากหรอก ชื่อทีมมันก็แค่รหัสเรียกขานเท่านั้นแหละ! ตอนนี้เราถูกเลือกแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็ต้องเตรียมตัวไปแข่งสิ ไม่ตื่นเต้นเหรอ?” ซูเสี่ยวฉีดูมีความหวังเต็มเปี่ยม
เย่หานกลับรู้สึกลังเล... จะสละสิทธิ์ดีไหมนะ? พูดจากใจจริง เขาไม่อยากไปแข่งเลยสักนิด แต่ก็นะ ว่างอยู่ก็ว่างอยู่ ไปแข่งก็ไม่เสียหายอะไร ยิ่งกว่านั้นเขารู้สึกว่าด้วยบัฟโชคลาภนี้ การแข่งขันครั้งนี้อาจจะมีอะไรสนุกๆ รออยู่ก็ได้!
เมื่อเห็นท่าทางกระโดดโลดเต้นของซูเสี่ยวฉี สุดท้ายเย่หานก็ตัดสินใจ... ไปแข่ง!
และในตอนนั้นเอง ทางรายการก็ได้ส่งอีเมลมาฉบับหนึ่ง
“เรียน คุณเย่หาน และคุณซูเสี่ยวฉี สวัสดิ์ดีครับ...”
เนื้อหาในอีเมลค่อนข้างเป็นทางการ สมกับที่เป็นรายการระดับโลกจริงๆ ใจความสั้นๆ คือให้ทั้งคู่เตรียมเอกสารสำคัญไปรายงานตัวที่สนามกีฬาเมืองหลวงภายในสามวัน และย้ำเป็นพิเศษว่าห้ามนำของติดตัวไปมากเกินไป เช่น เต็นท์หรืออาหาร เพราะเพื่อความเป็นธรรม อุปกรณ์ทุกอย่างทางรายการจะจัดเตรียมไว้ให้ทั้งหมด
หลังจากได้รับอีเมล เย่หานและซูเสี่ยวฉีต่างก็ได้รับข้อความและสายโทรศัพท์ยืนยัน เพื่อให้แน่ใจว่าได้รับแจ้งข่าวอย่างครบถ้วน
“ไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะเกิดใหม่ ก็ต้องมาแข่งรายการแบบนี้เสียแล้ว”
“เอาไว้ค่อยไปถามดูแล้วกันว่าเปลี่ยนชื่อทีมได้ไหม” เย่หานบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน
“เสี่ยวฉี ไปเปิดน้ำร้อนแช่อ่างให้ฉันหน่อย” เย่หานสั่งการ
ซูเสี่ยวฉีไม่เพียงแต่เป็นแม่ครัวส่วนตัวที่คอยดูแลมื้ออาหารสามเวลาให้เขา แต่ยังรับบทเป็นแม่บ้านเต็มเวลา คอยดูแลความเป็นอยู่ของเย่หานทุกอย่าง ตอนแรกเธอก็ไม่อยากทำหรอก แต่ช่วยไม่ได้... เย่หานจ่ายหนักเกินไป!
“รับทราบค่ะ บอส!” ซูเสี่ยวฉีรีบวิ่งแจ้นไปเปิดน้ำให้เย่หาน แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็รู้สึกผิดปกติ
“เมื่อกี้เราพนันกันแล้วนี่ ฉันชนะ ตอนนี้ฉันต่างหากที่เป็นบอส!” ซูเสี่ยวฉีอดไม่ได้ที่จะกอดอกแล้วเชิดคางขึ้น
เย่หานไม่ได้ใส่ใจอะไร แค่แบมือออก “งั้นบอสก็ลองเสี่ยงทายดูสิว่าจะจ่ายเงินเดือนให้ฉันหรือเปล่า” เขาพูดด้วยรอยยิ้มกวนๆ
ซูเสี่ยวฉีพ่ายแพ้ราบคาบ จำใจไปเปิดน้ำให้เย่หานแช่ตัว ด้านหลังยังมีเสียงเย่หานพูดอย่างผู้ชนะแว่วมาว่า
“เปิดน้ำเสร็จแล้วช่วยหั่นผลไม้เอาเข้ามาด้วยนะ เย็นนี้ฉันอยากกินบะหมี่เนื้อตุ๋น แล้วก็ซาลาเปาไส้ไหลด้วย!”
ซูเสี่ยวฉีได้แต่กระทืบเท้าด้วยความแค้น นี่มันระดับเชฟมิชลินสามดาวเชียวนะ! แต่ผลลัพธ์คือเย่หานกลับใช้เธอทำแค่บะหมี่เนื้อ ซาลาเปา เกี๊ยว ผัดมันฝรั่ง และแตงกวาทุบ! เสียของฝีมือเธอหมด!
อย่างไรก็ตาม ไม่นานซูเสี่ยวฉีก็เริ่มจินตนาการถึงฉากการแข่งเอาชีวิตรอดที่กำลังจะมาถึง
การเอาชีวิตรอดในป่า! แถมยังเป็นการไลฟ์สดไปทั่วโลก แค่คิดก็น่าตื่นเต้นจนห้ามใจไม่อยู่แล้ว
ไม่นาน เย่หานก็นอนแช่อ่างกินผลไม้สบายอารมณ์ ในมือถือแท็บเล็ตเลื่อนดูข้อมูลไม่หยุด หลังจากเกิดใหม่ สิ่งแรกที่ต้องทำคือทำความเข้าใจโลกใบนี้ แม้จะเป็นโลกคู่ขนานที่แทบไม่ต่างจากเดิม แต่เรื่องการก๊อปปี้เพลงหรือนิยายโชว์เหนืออะไรนั่นคงไม่ต้องคิด เพราะที่นี่มีครบหมดแล้ว
ที่สำคัญคือเทคโนโลยีของโลกนี้ก้าวหน้ากว่ามาก มีเทคโนโลยีสุดล้ำหลายอย่าง อย่างเช่นรายการครั้งนี้ที่จะใช้ 'กำไลสตรีมมิ่ง' ซึ่งเป็นเทคโนโลยีขั้นสูง แค่สวมไว้ที่ข้อมือ ก็สามารถส่งสัญญาณภาพสดรอบทิศทางแบบไร้จุดบอดไปยังผู้ชมทั่วโลกได้!
ส่วนเรื่องการแข่งขันครั้งนี้ มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 100 ทีม ทีมละสองคน ครอบคลุมเกือบทุกประเทศ สถานที่จัดการแข่งขันคือเกาะที่เพิ่งถูกค้นพบใหม่แห่งหนึ่งกลางทะเลหลวง หากตัวแทนประเทศไหนเป็นผู้ชนะ เกาะแห่งนั้นก็จะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของประเทศนั้นๆ จากผลการสำรวจ เกาะนี้มีขนาดใหญ่และอุดมสมบูรณ์มาก มีมูลค่ามหาศาล ทุกประเทศจึงทุ่มสุดตัวส่งตัวแทนที่เก่งที่สุดหวังคว้าชัยชนะ
“ไอ้บอสเฮงซวย!”
“กับข้าวเสร็จแล้ว ขึ้นมากินได้แล้ว!” เสียงของซูเสี่ยวฉีดังขัดจังหวะความคิดของเย่หาน
เย่หานลุกขึ้นคลุมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินมาที่ห้องอาหารแล้วนั่งลงกินข้าว ซูเสี่ยวฉีกินเป็นเพื่อนเขา แต่ถึงจะกินอยู่ก็ยังไม่วายต้องชวนคุย
“บอส พวกเราดังแล้วนะ ขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมแล้ว!”
“ว้าวๆๆ คอมเมนต์ชมกันใหญ่เลยว่าฉันสวย!”
“มีคนขุดประวัติฉันด้วย บอกว่าฉันเป็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหารแน่ะ!”
“บอสว่าพวกเราจะคว้าแชมป์ได้ไหมนะ?” ซูเสี่ยวฉีพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
เย่หานทำหน้าเอือมระอา เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
“เธอไม่ลองเสี่ยงทายดูเองล่ะ?”
“ฉันอิ่มแล้ว เธอจำไว้ล้างจานด้วย” พูดจบ เย่หานก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องนอนไปนอนหลับปุ๋ย ทิ้งให้มีเสียงซูเสี่ยวฉีใช้เหรียญทองแดงเสี่ยงทายไล่หลังมา...
วันรุ่งขึ้น เย่หานและซูเสี่ยวฉีก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง แม้ค่าตั๋วจะเบิกทางรายการได้ แต่เย่หานผู้มั่งคั่งก็ไม่ได้สนใจเรื่องเล็กน้อยพวกนั้น
เมื่อถึงเมืองหลวง เย่หานเปิดโรงแรมที่พักก่อนจะพาซูเสี่ยวฉีไปเดินเที่ยวรอบเมือง กินเป็ดปักกิ่ง เที่ยวชมกำแพงเมืองจีน ดูพิธีเชิญธง ทุกอย่างไม่ต่างจากโลกก่อนที่เขาจะเกิดใหม่เลย
พอถึงวันรายงานตัว ซูเสี่ยวฉีก็ลากตัวเย่หานมาถึงสนามกีฬาเมืองหลวงแต่เช้าตรู่ ที่นี่ผู้คนหนาแน่นมาก มีทั้งฝูงชนที่มามุงดูและสื่อมวลชนที่มาดักรออยู่ โชคดีที่เย่หานเตรียมตัวมาดี ทั้งเขาและซูเสี่ยวฉีต่างสวมหน้ากากและแว่นกันแดด จึงผ่านเข้าสนามกีฬาไปได้สำเร็จ
เมื่อเข้ามาด้านใน พื้นที่ก็กว้างขวางขึ้นมากและไม่มีคนนอกเข้ามาวุ่นวาย ที่นี่เย่หานได้เห็นผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ รวมทั้งปิงปิง พิธีกรจากประเทศเสินโจวที่กำลังไลฟ์สดอยู่ ท่ามกลางสายตาของผู้ชมทั่วทั้งเน็ตที่คอยจ้องมองเหตุการณ์นี้
“ทุกท่านคะ ดูสิคะ มีผู้เข้าแข่งขันมาเพิ่มอีกสองคนแล้ว”
“ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นผู้โชคดีที่ถูกคัดเลือกมาเป็นกลุ่มสุดท้าย ทีมเทพธิดาน้อยกับบอสจอมเหม็น คุณเย่หานและคุณซูเสี่ยวฉีค่ะ!”
ตามสายตาของปิงปิง กล้องถ่ายทอดสดแพนมาที่เย่หานและซูเสี่ยวฉี เย่หานได้แต่ก่นด่าซูเสี่ยวฉีผู้หญิงโง่เง่าในใจอีกครั้งที่ตั้งชื่อทีมแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มโบกมือทักทายกล้อง ขณะเดียวกัน ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่อยู่ในสนามต่างก็จับจ้องมาที่เย่หานและซูเสี่ยวฉีเป็นตาเดียว
ขนาดตัวอักษร18px
AA
ธีม
ตัวอักษร
ระยะห่างบรรทัด1.8
ระยะห่างตัวอักษรปกติ
ความกว้างหน้าอ่าน