อย่าเรียกพี่สะใภ้ ให้เรียกว่าพี่

“งั้นเธอยอม... ไปฆ่าไอ้พวกแมลงนั่นกับผมไหมล่ะ?” พูดจบหลินเฟิงก็วางมีดพกที่อยู่ข้างกายลงบนมือของหญิงสาว เขาสลัดรอยยิ้มทิ้งไปแล้วแทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขามิต้องการภาระ เขาต้องการเพื่อนร่วมทางที่พึ่งพาได้ต่างหาก เฉินเหยียนเหยียนลอบกลืนน้ำลายภายใต้สายตาที่จ้องจับผิดของชายหนุ่ม เธอถดตัวหนีไปด้านหลังอย่างไม่รู้ตัวด้วยความหวาดกลัว หลินเฟิงไหวไหล่แล้วลุกขึ้นยืนทันทีจนหญิงสาวตกใจจนหงายหลังล้มลงกับพื้น เมื่อเห็นว่าเธอมลายสิ้นท่าทางยั่วยวนเหลือเพียงความขลาดกลัว หลินเฟิงก็ถือมีดพกชี้ไปที่หน้าอกของเฉินเหยียนเหยียน: “อีกเรื่อง... เธออยู่กับหลินโหย่วจื้อมานานแค่ไหนแล้ว?” เฉินเหยียนเหยียนเข้าใจความนัยที่เขาจะสื่อ เธอเม้มริมฝีปากล่างก่อนจะรีบอธิบายว่า: “ฉันเพิ่งเข้าทำงานเมื่อปีที่แล้วเองค่ะ อยู่กับประธานหลินมาได้แค่ไม่กี่เดือน แต่เราสองคนยังไม่เคยมีอะไรกันเลยนะคะ ประธานหลินจ้างฉันมาเพื่อช่วยออกงานสังคมเฉยๆ จริงๆ นะคะ... ดูเหมือนว่าเขาจะมีปัญหาเรื่อง... เรื่องอย่างว่าน่ะค่ะ” หลินเฟิงส่ายหน้าตัดบทอีกฝ่าย: “ไม่ต้องกล่อมผมหรอก เธอต้องไปทำให้คนคนนั้นเชื่อต่างหาก” เขาชี้ไปทางประตูห้องนอนก่อนจะโยนมีดพกลงบนหน้าอกของเฉินเหยียนเหยียนแล้วเดินออกจากห้องไป จางอวี่โหรวที่ต้องครองตัวเป็นโสดทั้งที่มีสามีมานานหลายปี ย่อมต้องมองนิสัยของหลินโหย่วจื้อออกทะลุปรุโปร่ง หลินเฟิงเชื่อว่าพี่สะใภ้ไม่ใช่คนโง่ เรื่องที่เขามองออกมีหรือที่จางอวี่โหรวจะเดาไม่ได้ บางทีเธออาจจะแค่เห็นแก่ที่หลินโหย่วจื้อเพิ่งตาย ประกอบกับสถานการณ์วิกฤตที่ต้องหนีตายจึงไม่อยากจะฉีกหน้าเฉินเหยียนเหยียน คนตายย่อมได้รับการให้เกียรติสูงสุด แต่คนตายก็คือสิ่งไร้ค่าที่สุดเช่นกัน ทว่าหลินเฟิงยังมีความกังวลที่ลึกซึ้งกว่านั้น เมื่อเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาเดินตรงไปที่ห้องครัว เห็นพี่สะใภ้กำลังสวมผ้ากันเปื้อนทอดไข่อยู่ จางอวี่โหรวหันหน้ามา ขอบตาของเธอแดงก่ำ เมื่อเห็นหลินเฟิงเดินเข้ามาเธอก็ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย: “ใกล้จะเสร็จแล้วจ้ะ เดี๋ยวอุ่นกับข้าวที่เหลือเมื่อคืนอีกนิดก็กินได้แล้ว” หลินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปหยุดต่อหน้าพี่สะใภ้ เขาตัดสินใจที่จะพูดเรื่องนี้ให้เคลียร์: “ถึงจะฟังดูแล้งน้ำใจไปหน่อย แต่เรื่องของหลินโหย่วจื้อ... ผมก็อยากให้พี่สะใภ้อย่าเสียใจจนเกินไปนัก ในสถานการณ์ตอนนี้เราต้องรักษาพยาบาลสภาพจิตใจให้ดีที่สุด...” “แล้วก็เรื่องของเฉินเหยียนเหยียน พี่สะใภ้ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น มีอะไรก็พูดออกมาให้ชัดเจน ดีกว่าเก็บเอาไว้ให้ลำบากใจอยู่คนเดียว” “หลังจากออกไปข้างนอกแล้ว เราต้องเผชิญหน้ากับแมลงสยองพวกนั้น ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่รุนแรงได้ ผมไม่อยากให้คนในกลุ่มมีความบาดหมางต่อกัน...” “พี่สะใภ้ครับ ถ้าพี่ไม่อยากพาเธอไปด้วย... ก็ทิ้งเธอไว้ที่นี่แหละ ถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว” ทันทีที่หลินเฟิงพูดจบ จางอวี่โหรวก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป หยาดน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาก่อนที่เธอจะโผเข้าหาและซบหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของหลินเฟิง หลินเฟิงกอดหญิงสาวในอ้อมแขนไว้แน่น ในเวลาเช่นนี้อ้อมกอดเพียงอย่างเดียวกลับมีค่ามากกว่าคำพูดใดๆ เนิ่นนานผ่านไปจนไข่ทอดในกระทะเริ่มจะไหม้ จางอวี่โหรวถึงระบายอารมณ์ออกมาจนหมด ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นในอ้อมแขนของชายหนุ่มแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของหลินเฟิงที่กำลังยืนงุนงงอยู่อย่างลึกซึ้ง หลินเฟิงเบิกตาโพล่ง เหตุการณ์นี้ช่างอยู่เหนือความคาดหมาย เขาคิดไม่ถึงเลยว่าพี่สะใภ้อวี่โหรวที่ปกติจะอ่อนโยนเพียบพร้อมและมีกิริยามารยาทเรียบร้อยจะมีมุมแบบนี้ด้วย จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปปิดสวิตช์เตาแก๊สเบาๆ เพื่อให้ช่วงเวลาอันแสนวิเศษนี้เนิ่นนานออกไปอีกนิด หนึ่งนาทีต่อมา ทั้งสองจึงค่อยๆ ผละออกจากกัน “พี่... พี่... พี่สะใภ้...” แววตาของจางอวี่โหรวเต็มไปด้วยความเสน่หา เมื่อเห็นหลินเฟิงทำตัวไม่ถูกจนพูดติดอ่าง เธอก็ใช้นิ้วเรียวแตะลงบนริมฝีปากที่ยังเปียกชื้นของเขา: “พี่ยังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณที่เธอเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยพี่เลย” “คนอย่างหลินโหย่วจื้อ พี่มองออกตั้งนานแล้ว น้ำตาที่ไหลออกมานั่นคือน้ำตาแห่งความเสียดายที่เลือกทางผิด พี่ไม่มีทางเสียใจให้คนสารเลวพรรค์นั้นหรอก...” “พี่รู้ว่าเธอหวังดีและเป็นห่วงพี่ แต่เฉินเหยียนเหยียนก็น่าสงสารเหมือนกัน อย่าไปทำอะไรเธอเลยนะ ตราบใดที่เธอยังเชื่อฟัง เราก็พาเธอไปด้วยเถอะ” หลินเฟิงพยักหน้าเบาๆ การที่พี่สะใภ้ทำใจได้นั้นถือเป็นเรื่องดีที่สุด จะได้ไม่ต้องคอยกังวลอีก พูดจบจางอวี่โหรวก็กลับไปที่หน้าเตาเพื่ออุ่นกับข้าวเมื่อคืนต่อ ใบหน้าของเธอแดงซ่านขณะชำเลืองมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ: “เสี่ยวเฟิง... ถ้าเธอไม่รังเกียจล่ะก็ ต่อไปก็คิดซะว่าพี่เป็นพี่สาวแท้ๆ ก็แล้วกันนะ ไม่ต้องเรียกพี่สะใภ้แล้ว พี่ไม่ชอบเลย” หลินเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาย่อมเข้าใจความหมายลึกซึ้งในคำพูดของจางอวี่โหรว ภายในใจลอบเกิดความตื่นเต้นและยินดีขึ้นมาสายหนึ่ง: “ครับ พี่... พี่อวี่โหรว...” จางอวี่โหรวเผยรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานานพลางชูตะหลิวขึ้น: “กลับไปเก็บของเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงพี่แล้ว” หลินเฟิงพยักหน้า เมื่อเดินหมุนตัวออกมาเขาก็ได้ยินเสียงปิดประตูเบาๆ จากด้านนอกห้องครัว มุมปากของเขาค่อยๆ ยกโค้งขึ้น เขาเดินไปที่ตู้เก็บของตรงระเบียง หยิบขดลวดเหล็กขนาดเล็กออกมาเตรียมจะใช้เย็บเสริมความแข็งแรงให้กับโล่ เมื่อกลับเข้าห้องนอน เฉินเหยียนเหยียนก็ขยิบตาให้เขาด้วยท่าทางกระวนกระวาย ภายในใจเธอนึกเสียดายและเจ็บใจเป็นอย่างยิ่ง เธอยังคงรั้งรอเกินไป คิดไม่ถึงเลยว่าจางอวี่โหรวจะลงมือได้รวดเร็วปานนี้จนชิงตัดหน้าเธอไปก้าวหนึ่ง เมื่อเห็นหลินเฟิงไม่สนใจตน เฉินเหยียนเหยียนจึงก้าวเข้าไปหมายจะกุมมือเขา: “พี่เฟิง ให้ฉันเป็นแฟนพี่ได้ไหมคะ?” หลินเฟิงชักมือกลับทันที: “ไม่ได้” เฉินเหยียนเหยียนเลิกขากางเกงขึ้นเผยให้เห็นน่องขาที่เรียวยาวได้รูปพร้อมส่งสายตาตัดพ้อ: “ทำไมล่ะคะ หรือว่าฉันไม่สวย? หรือว่าหุ่นของฉันสู้พี่สะใภ้ของพี่ไม่ได้?” หลินเฟิงไหวไหล่แล้วตอบตามความจริง: “ผมไม่ชอบคบกับคนตายหรอกนะ เธอเอาตัวรอดออกไปจากเมืองไห่เฉิงให้ได้ก่อนเถอะ ไอ้แมลงสยองพวกนั้นมันไม่ไว้ชีวิตเธอเพียงเพราะเธอสวยหรอก” “ไม่แน่ว่ากลิ่นน้ำหอมบนตัวเธออาจจะดึงดูดพวกมันมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ” พูดจบเขาก็ก้มหน้าก้มตาเสริมความแข็งแรงให้โล่ต่อ ทิ้งให้เฉินเหยียนเหยียนทั้งโกรธทั้งตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ หลังจากทำเสร็จ เสียงเรียกของจางอวี่โหรวก็ดังมาจากด้านนอกว่าถึงเวลาทานข้าวแล้ว หลินเฟิงนั่งตรงกลางและเป็นคนที่กินเยอะที่สุด หลังจากจัดการอาหารเช้าจนเรียบวุธดั่งพายุพัดผ่าน หลินเฟิงก็นั่งลงตรงหน้าต่างระเบียง พลางพักผ่อนและสังเกตการณ์ภายนอกไปด้วย ในหมู่บ้านเต็มไปด้วยคราบเลือด มีด้วงเกราะแดงประมาณสิบกว่าตัวกำลังรุมกินซากศพ ดูเหมือนว่าจำนวนแมลงจะยังไม่มากนัก การอยู่ที่ชานเมืองก็มีข้อดีเหมือนกัน แต่สัญญาณโทรศัพท์ขาดหายไปโดยสิ้นเชิง ไฟฟ้าดับไปทั้งเมือง โชคดีที่สุริยุปราคาบนท้องฟ้าค่อยๆ สิ้นสุดลง... ในที่สุดฟ้าก็สว่างแล้ว ตอนนี้ผ่านไปสามชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่สุริยุปราคาเริ่มขึ้นและพยุหะแมลงยักษ์บุกโจมตี เวลาล่วงเลยมาถึงสิบเอ็ดโมงเช้า สุริยุปราคาที่เดิมควรจะกินเวลาเพียงสิบกว่านาทีกลับยาวนานถึงสามชั่วโมง ปรากฏการณ์ประหลาดนี้ต้องเกี่ยวข้องกับการปรากฏตัวของพวกแมลงอย่างแน่นอน เพียงแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสงสัย แต่ต้องคิดว่าจะหนีออกไปอย่างไรไม่ให้กลายเป็นอาหารในปากของพวกมัน ในช่วงที่พักผ่อน มักจะมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมาจากละแวกใกล้เคียงเป็นระยะ มีคนถูกแมลงยักษ์จู่โจมอย่างต่อเนื่อง นอกจากความเวทนาแล้ว เรื่องนี้ยังทำให้ผู้รอดชีวิตที่เหลือหวาดผวาจนไม่กล้าส่งเสียง เมื่อหลินเฟิงเตรียมตัวเสร็จ เขาก็ชักปืนพกออกมาจากเอว กระสุนในซองกระสุนได้รับการฟื้นฟูจนเต็มแล้ว ตอนนี้เขามีซองกระสุนเต็มอัตราสองซอง รวมทั้งหมด 24 นัด เพียงพอที่จะจัดการกับด้วงเกราะแดงสักตัวสองตัวได้อย่างสบาย เขาเดินไปที่ประตู มองลอดตาแมวออกไปเพื่อสำรวจโถงทางเดิน เมื่อยืนยันว่าไม่มีแมลงเขาก็ยกโล่ขึ้นแล้วหันไปมองหญิงสาวทั้งสองที่อยู่ข้างหลัง พวกเธอกำลังกำมีดในมือแน่นด้วยสีหน้าตึงเครียด หลินเฟิงพูดปลอบ: “ไม่เป็นไร จากที่ผมสังเกตมา แมลงยักษ์ในหมู่บ้านนี้มีแค่สิบกว่าตัว ตึกเราอย่างมากก็มีไม่ถึงสองตัวหรอก” จากนั้นเขาก็ปลดเซฟปืนพกและกำชับอีกครั้ง: “จำที่ผมบอกไว้ให้ดี ถ้าผมยิงแล้วมันยังไม่ตาย พอมันพุ่งเข้ามาพวกเธอต้องช่วยกันซ้ำ ในช่วงที่ผมกำลังเปลี่ยนกระสุน ผมต้องพึ่งพวกเธอช่วยกันมันไว้” “จำไว้! การวิ่งหนีแยกกลุ่มคือความตาย มีแต่ต้องมีชีวิตรอดไปด้วยกันและคอยประสานงานกันเท่านั้นถึงจะมีทางออก” พูดจบเขาก็หันกลับไปกดมือจับประตู แง้มออกเพียงเล็กน้อยเพื่อยืนยันว่าบนผนังทางเดินไม่มีด้วงเกราะแดงดักซุ่มอยู่ หลินเฟิงจึงผลักประตูเดินออกไปยังโถงทางเดิน เขาใช้ท่อนไม้ขัดประตูห้องไว้ จากนั้นก็ใช้โล่ในมือเคาะราวบันไดจนเกิดเสียงทึบดังสะท้อนไปตามทางเดิน หลินเฟิงต้องการล่อให้ด้วงเกราะแดงมาหาความตาย น่าเสียดายที่เวลาผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ไม่มีเสียงเคลื่อนไหวมาจากทั้งทางด้านบนและด้านล่าง หลินเฟิงมองลงไปที่บันไดชั้นล่าง เห็นคราบเลือดสีแดงแกมเหลืองที่ด้วงเกราะแดงทิ้งไว้ขณะหลบหนี จึงคาดเดาว่ามันน่าจะยังอยู่ชั้นล่าง เขาจึงพาสองสาวค่อยๆ เดินลงบันไดไปจนถึงหัวมุมชั้นสอง ไม่นานนักเขาก็ได้กลิ่นคาวเลือด พร้อมกับได้ยินเสียงเคี้ยวเบาๆ ดังมาจากชั้นล่าง เมื่อหลินเฟิงมาถึงหัวมุมและมองลงไปข้างล่าง เห็นประตูห้อง 201 เปิดอ้าอยู่ ด้วงเกราะแดงตัวหนึ่งกำลังหมอบอยู่บนร่างของหญิงสาว มันใช้ปากที่มีเขี้ยวโง้งน่าสยดสยองเคี้ยวหน้าท้องของหญิงสาวและกลืนกินเครื่องในที่ยังสดอยู่ หญิงสาวคนนั้นหลินเฟิงยังพอจำหน้าได้ เธอเป็นครูโรงเรียนอนุบาลที่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อปีที่แล้ว... ในเวลานี้เธอยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง ศีรษะของเธอห้อยพับลง พลางกระอักเลือดออกมา เมื่อเห็นพวกหลินเฟิง ริมฝีปากของเธอก็สั่นระริกคล้ายพยายามจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ด้วงเกราะแดงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ มันค่อยๆ หันหัวกลับมา หลินเฟิงเห็นหัวที่แหลกเหลวไปครึ่งหนึ่งของมัน ก็มั่นใจได้ทันทีว่ามันคือตัวเดียวกับที่เขาทำบาดเจ็บไว้ก่อนหน้านี้ ข้อมูลคุณสมบัติหลังจากตรวจสอบก็ยืนยันเรื่องนี้: 「ด้วงเกราะแดง, lv3/9」 「พลังชีวิต 12, กายภาพ 6, จิตวิญญาณ 1」 「บาดเจ็บสาหัส สถานะย่ำแย่ กำลังฟื้นฟูบาดแผลด้วยการกิน」 หลินเฟิงจำได้ว่าตอนมันหนีไป มันเหลือพลังชีวิตแค่แปดแต้ม คิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปเพียงสามชั่วโมง เจ้านี่จะฟื้นฟูพลังชีวิตกลับมาได้ถึงสี่แต้มจากการกินเนื้อคน... ช่างเป็นความเร็วในการฟื้นฟูที่น่าทึ่ง! ในตอนนี้ด้วงเกราะแดงเมื่อเห็นพวกหลินเฟิงทั้งสามคน มันก็งับขาของเหยื่อแน่นทันที หมายจะลากเธอเข้าไปในห้อง หลินเฟิงมือไวตาไว เขารีบยกปืนขึ้นเล็ง ระยะห่างเพียงห้าหกเมตร เขาเล็งไปที่หัวที่พังทลายของด้วงเกราะแดงตัวนี้แล้วลั่นไกติดต่อกันหลายนัด! “ปัง! ปัง! ปัง!”