สาวน้อยโลลิต้าดุจขนมสายไหม

“แม่งเอ๊ย! ยัยสารเลวนั่น!” กลางถนนในเมืองหูตู หยางหมิงที่ปกติเป็นนักเรียนดีเด่นอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาด้วยความแค้น เขาเพิ่งสอบเอนทรานซ์พลาด เพียงสิบห้านาทีก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งได้รับข่าวร้ายว่าตัวเองสอบไม่ติด หยางหมิงที่เคยทำคะแนนได้เป็นอันดับหนึ่งของเมืองในการสอบจำลองทุกครั้ง กลับทำคะแนนออกมาได้น่าอนาถจนแทบไม่กล้าดู แม้แต่คะแนนขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยอันดับสามก็ยังห่างไกล แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ เพราะเมื่อวันก่อนสอบ เขาเพิ่งกระโดดลงไปในแม่น้ำหวงผู่เพื่อช่วยเด็กสาวคนหนึ่งที่จมน้ำ หลังจากนั้น เขาก็มีไข้สูงติดต่อกัน ใครก็ตามถ้าต้องแบกหัวที่มีไข้สูงถึง 39.5 องศาเซลเซียสไปสอบ ก็คงไม่มีทางทำคะแนนได้ดีแน่ แน่นอนว่าแค่เรื่องนี้ หยางหมิงผู้แสนสุภาพและอ่อนโยนคงไม่ถึงกับต้องมายืนด่าทออยู่กลางถนนแบบนี้ สาเหตุสำคัญยิ่งกว่านั้นคือเมื่อสิบนาทีก่อน เขาได้โทรหาแฟนสาวเพื่อหวังจะได้รับกำลังใจ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่า 'อดีตแฟน' แล้ว! “ฮัลโหล! ใครน่ะ?” …… “อ้อเหรอ? ก็จริงนะ! แต่นั่นมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? ฉันสอบได้ดีจะตายไป รู้ไหม? ตอนนี้ฉันดีใจมากเลยล่ะ!” …… “เธอทำแบบนี้ได้ยังไง? หยางหมิง ฟังนะ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เราจบกัน! จบตรงนี้เลย!” …… “แล้วฉันเคยเป็นยังไงงั้นเหรอ? เธอคิดว่าที่ฉันตกลงคบกับเธอตอนนั้นเพราะชอบเธอจริงๆ เหรอ? หันกลับไปมองสภาพตัวเองในกระจกบ้างนะ เงินก็ไม่มี แถมตัวยังเหม็นกลิ่นบ้านนอกอีก เธอเป็นได้แค่ลูกชาวนาที่ชาตินี้ทำได้แค่ปลูกผักเท่านั้น! ต่อให้ฉันตาบอดฉันก็ยังไม่คิดจะชายตาแลเธอเลย!” …… “ยังจะให้ฉันปลอบอีกงั้นเหรอ? ไอ้โง่! บอกความจริงให้ก็ได้ ที่ฉันคบกับเธอ ก็แค่หาข้ออ้างให้เธอมาช่วยติวหนังสือให้ทุกวันต่างหาก! ตอนแรกฉันยังกะว่าจะยอมเสียตัวให้บ้างก็คงไม่เป็นไรหรอกนะ แต่ใครจะไปนึกว่าไอ้คนปัญญาอ่อนอย่างเธอแม้แต่จะแตะมือฉันยังไม่กล้าด้วยซ้ำ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... สมน้ำหน้า! แต่ก็นะ ครั้งนี้ที่ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำในเมืองหูตูได้ ต้องขอบคุณเธอจริงๆ ขอบใจนะ ไอ้บ้านนอก! ลาก่อน และไม่ต้องเจอกันอีก!” “ยัยแพศยา!” หยางหมิงกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เลือดซึมออกมาตามง่ามนิ้ว “พี่ชายคะ พี่ด่าหนูทำไมหรือคะ?” เสียงนุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลังหยางหมิง เป็นเสียงที่ใสราวกับนกขมิ้น หยางหมิงหันขวับไปทันที ภาพที่เห็นคือเด็กสาวโฉมงามในชุดกระโปรงผ้าลูกไม้โลลิต้าสีขาว ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างสง่างามนิ่งงัน ใบหน้าเรียบเนียนไร้เครื่องสำอาง ผิวขาวดุจหิมะ โครงหน้าเรียวสวยรูปไข่ ถุงเท้าสีดำยาวถึงเข่า รองเท้ารัดส้นหัวมน เผยให้เห็นเรียวขาอ่อนช่วงบนที่ขาวผ่องดุจรากบัว ด้วยวัยสิบแปดสิบเก้าปีที่ดูน่ารักงดงามดั่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ราวกับนางฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ เธอกำลังเบะปากสีชมพูระเรื่อเหมือนเชอร์รี่ ดูหงอยเหงาเพราะถูกด่า หยาดน้ำตาใสแจ๋วนิ่งค้างอยู่ที่ขนตายาวล่าง ทำเอาคนมองรู้สึกอยากจะพุ่งเข้าไปปลอบประโลมให้หายเศร้า “ขอโทษที ผมไม่ได้ด่าคุณ...” หยางหมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นหน้าหยางหมิงชัดๆ ดวงตาดุจดวงดาวของเด็กสาวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “พี่หยางหมิง! เป็นพี่จริงๆ ด้วย เมื่อกี้หนูแค่รู้สึกว่าเหมือน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นพี่จริงๆ!” เด็กสาวโผเข้ากอดหยางหมิงเต็มแรง มือโอบรัดเอวเขาไว้แน่น เอาศีรษะมุดลงกับหน้าอกเขา ถูไถไปมาเหมือนลูกแมวขี้อ้อน “หนูตามหาพี่จนแทบแย่เลย พี่หยางหมิง~” น้ำตาของเด็กสาวร่วงเผาะลงมา ร้องไห้กระซิกๆ ทำเอาคนเห็นปวดใจแทบขาด “…………” หยางหมิงแข็งทื่อ เขาไม่เคยมีประสบการณ์ใกล้ชิดกับเด็กสาวขนาดนี้มาก่อนเลย อย่างที่ยัยแพศยานั่นพูด ตอนคบกันเขาแม้แต่มือเธอยังไม่กล้าแตะ ตอนนี้หยางหมิงเต็มไปด้วยความสงสัย เขาคุ้นหน้าเด็กสาวคนนี้ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน “พี่หยางหมิง พี่จำหนูไม่ได้แล้วเหรอ? เมื่อครึ่งเดือนก่อน เป็นพี่ที่ช่วยหนูขึ้นมาจากแม่น้ำหวงผู่ไง พี่... ตอนที่พี่ช่วยหนูอยู่ในน้ำ พี่ยังผายปอดให้หนูด้วย ลืมไปหมดแล้วเหรอคะ?” “…………” เมื่อเห็นเด็กสาวก้มหน้าเอียงอายแก้มแดง หยางหมิงก็ตบเข่าฉาดใหญ่ “ที่แท้ก็เธอเอง!” หยางหมิงนึกออกแล้ว นี่คือคนที่เขาช่วยไว้จนตัวเองต้องเสียอนาคตและเสียแฟนไป แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็โทษเธอคนเดียวไม่ได้ การที่เขาเรียนไม่ติดมีส่วนเกี่ยวกับเธออยู่บ้าง แต่การอกหักนั้นเป็นเพราะยัยแพศยานั่นล้วนๆ “เธอตามหาฉันทำไม?” ไม่บอกนะว่ามาเพื่อตอบแทนบุญคุณ? “พี่หยางหมิง พี่ช่วย... ช่วยมาเป็นแฟนหนูได้ไหมคะ?” สาวน้อยโลลิต้าก้มหน้าบิดเขิน หยางหมิงอ้าปากค้าง มีแบบนี้ด้วยเหรอ? จะตอบแทนบุญคุณด้วยการเอาตัวเข้าแลกเนี่ยนะ? “พี่ชายคะ อย่าเข้าใจผิดนะ หนูแค่ต้องการเวลาแค่วันเดียว วันเดียวเท่านั้นพอ พ่อแม่หนูบังคับให้ไปดูตัวกับคนที่หนูไม่ชอบ หนูแค่อยากให้พี่ช่วยไปบอกปัดให้หน่อย~” “เธออายุเท่าไหร่ เพิ่งจบมัธยมปลายรึไง ทำไมที่บ้านถึงบังคับเรื่องดูตัวแล้ว?” ปรากฏว่าไม่ใช่การเอาตัวเข้าแลก หยางหมิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เด็กสาวโลลิต้าแสนสวยน่ารักคนนี้ ถ้าได้เป็นแฟนจริงๆ ก็คงดีไม่น้อย ดีกว่ายัยลู่หยาถงนั่นตั้งหมื่นเท่า “พี่อย่าเพิ่งถามเลย สรุปตกลงได้ไหมคะ?” เด็กสาวคว้าแขนหยางหมิงแกว่งไกวอ้อนเสียยกใหญ่ หยางหมิง คนที่ไม่เคยแม้แต่จะจับมือหญิงสาวคนไหนมาก่อน จะไปทนลูกอ้อนแบบนี้ได้ยังไง: “ได้ๆ ตกลง ช่วยก็ช่วย~” “เย้!” โลลิต้ากระโดดโลดเต้น “หนูรู้แล้วว่าพี่หยางหมิงดีที่สุดเลย! จุ๊บ~” เขย่งปลายเท้าแล้วหอมที่แก้มหยางหมิงอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูก สัมผัสเย็นแผ่วเบา นุ่มนิ่ม ราวกับก้อนขนมสายไหมที่ละลายใจจนเคลิบเคลิ้ม