พิมพ์เขียวหอคอยคมมีดวายุระดับ 1!

[พิมพ์เขียวหอคอยคมมีดวายุระดับ 1] [ธาตุ: ลม] [คุณภาพ: ทั่วไป] [ประเภท: เป้าหมายเดี่ยว] [เลเวล: 1] [พลังโจมตี: 20] [ความเร็วโจมตี: 1] [ระยะยิง: 55] [คุณสมบัติพิเศษ: ไม่มี] [ค่าความทนทาน: 1000/1000] [วัสดุก่อสร้าง: ก้อนหิน 10 ชิ้น, ท่อนไม้ 10 ชิ้น, ผงธาตุ 5 ชิ้น, ผลึกขาวบรรพกาล 1 ชิ้น] ... “ไม่เลว ไม่เลวเลย!” สวีไป๋รู้สึกพึงพอใจมาก พิมพ์เขียวหอคอยคมมีดวายุใบนี้ หากนำไปวางขายในแพลตฟอร์มซื้อขายตอนนี้ อย่างน้อยก็น่าจะทำเงินได้หลายหมื่นหยวน แต่เขาตั้งใจจะเก็บไว้ใช้เอง หลังจากลาออก เขายังมีเงินเก็บอยู่ในบัตรเครดิตบ้าง ซึ่งเพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตในช่วงเวลานี้ ตอนนี้ทรัพยากรในเกมที่หามาได้ ควรนำมาเสริมความแข็งแกร่งของตัวเองให้ได้มากที่สุดจะดีกว่า เพื่อให้สามารถสร้างความได้เปรียบในช่วงเริ่มต้น และหลีกเลี่ยงไม่ให้ช่องว่างระหว่างเขากับพวกผู้เล่นสายเปย์ถูกทิ้งห่างจนเกินไป “พอมีหอคอยคมมีดวายุนี้แล้ว ฉันจะได้ลองทดสอบผลของการผสานดูสักที” สวีไป๋คิดในใจ พอดีกับที่เขาได้ผงธาตุมาบ้างแล้วจากการดรอปตอนป้องกันหอคอย ทว่า การก่อสร้างยังต้องใช้ผลึกขาวบรรพกาล ซึ่งไอเทมชิ้นนี้สามารถหาได้จากกล่องรางวัลป้องกันเช่นกัน แต่ก็น่าเสียดายที่เขาไม่ได้มันมา และถึงจะมีคนเอามาวางขายในตอนนี้ ราคาก็คงไม่ถูกอย่างแน่นอน เขาจึงต้องวางเรื่องนี้พักไว้ก่อน สวีไป๋หันไปเปิดแผงข้อมูลตัวละคร หลังจากเลเวลอัพเป็นเลเวล 3 เขาได้รับแต้มสถานะอิสระมา 2 แต้ม สวีไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต้มสถานะมีค่ามาก ผู้เล่นจะได้รับเพียง 1 แต้มต่อการเลเวลอัพหนึ่งครั้งเท่านั้น และหากจะเพิ่มแต้ม สิ่งที่ควรคำนึงถึงเป็นอันดับแรกคือการเพิ่มสถานะใดสถานะหนึ่งให้ถึง 10 แต้มก่อน เพราะเมื่อค่าสถานะพื้นฐานเกิน 10 แต้ม มันจะปลดล็อกเอฟเฟกต์เสริมพลังพิเศษ “ถ้าฉันจะเดินบนเส้นทางสายลอร์ด ค่าเสน่ห์ย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด” สวีไป๋จมอยู่กับความคิด ค่าเสน่ห์จะส่งผลต่อค่าความรู้สึกดีของสิ่งมีชีวิตที่เป็นกลางในโลกนี้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการจุดรับสมัครกองกำลังที่เป็นกลางในป่า และการค้าขายของอาณาจักรในอนาคต รวมไปถึงค่าพลังความเป็นผู้นำและความจงรักภักดีของหน่วยทหารที่รับสมัครมาด้วย ส่วนสถานะอื่นๆ นั้น เป็นสิ่งที่พวกผู้เล่นอิสระสายต่อสู้จำเป็นต้องใช้มากกว่า อีกอย่าง ค่าสถานะการต่อสู้ของเขาสามารถเพิ่มขึ้นได้จากการหลอมรวมวิญญาณกับหอคอยป้องกัน มีเพียงค่าเสน่ห์เท่านั้นที่หอคอยเพิ่มให้ไม่ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น สวีไป๋ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขากดเพิ่มแต้มทั้งหมด! แต้มสถานะอิสระทั้ง 2 แต้มถูกลงไปที่ค่าเสน่ห์ ส่งผลให้ค่าเสน่ห์ของเขาทะลวงไปถึง 7 แต้ม ในความรู้สึกที่มองไม่เห็น ผิวพรรณของสวีไป๋ดูเหมือนจะขาวผ่องขึ้นเล็กน้อย และใบหน้าของเขาก็ดูหล่อเหลาขึ้นอีกระดับ “เฮ้อ ทั้งที่มีฝีมือแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับต้องมาใช้หน้าตาหากินซะได้” เขารู้สึกกลัดกลุ้ม (ในใจแอบภูมิใจ) “เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือต้องหาทรัพยากรตั้งตัวชุดแรกให้ได้ก่อน” หลังจากชื่นชมตัวเองเสร็จ สวีไป๋ก็กลับมาครุ่นคิดต่อ “บ่อน้ำกับรั้วกั้นต้องได้รับการซ่อมแซม หลังจากนั้นต้องสร้างบ้านพักเพื่อรับสมัครชาวบ้านมาช่วยเก็บเกี่ยวและผลิตทรัพยากร” เขาหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านไม้ ที่ใจกลางของบ้านไม้มีลูกทรงกลมแสงสีขาวนวลลอยเด่นอยู่ สวีไป๋ยื่นมือไปสัมผัส และมีตัวเลือกหลายอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้า ก่อสร้าง, สำรวจ, ตลาด ในหมวดการก่อสร้างมีเพียงสิ่งปลูกสร้างพื้นฐานไม่กี่อย่าง เช่น โต๊ะทำงาน, บ้านพัก, โกดัง เป็นต้น หลังจากอัพเกรดอาณาจักรแล้วถึงจะสร้างโรงตัดไม้หรือเหมืองหินซึ่งเป็นสิ่งปลูกสร้างการผลิตขั้นพื้นฐานได้ ส่วนโรงตีเหล็กและค่ายทหารจัดเป็นสิ่งปลูกสร้างระดับสูงที่ต้องใช้พิมพ์เขียวเพิ่มเติม ซึ่งต้องอาศัยโชคถึงจะได้มา ส่วนการสำรวจคือการขยายขอบเขตของหมอก แต่การขยายหมอก นอกจากจะต้องซ่อมแซมหัวใจอาณาจักรให้เสร็จก่อนแล้ว มันยังจะเพิ่มความยากในการป้องกันมอนสเตอร์บุกเมือง และอาจดึงดูดมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งซึ่งมีอยู่แล้วในเกาะเข้ามาด้วย สวีไป๋ไม่อยากเสี่ยงตราบเท่าที่ยังไม่มีข้อมูลเพียงพอ สุดท้ายคือตลาด สวีไป๋กดเปิดดู ในตลาดภูมิภาคที่เคยว่างเปล่า หลังจากจบการป้องกันระลอกแรก เริ่มมีวัสดุบางอย่างปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว [ไม้: ราคา 5 ทองแดง, จำนวน 11] [ก้อนหิน: ราคา 7 ทองแดง, จำนวน 19] [เส้นใย: ราคา 8 ทองแดง, จำนวน 14] [เสบียงแห้ง: ราคา 20 ทองแดง, จำนวน 3] ... “เช็ด! แพงชิบหาย!” สวีไป๋ส่ายหัว ระบบเงินตราในโลกยงเซิงคือ: 1 เหรียญทอง = 100 เหรียญเงิน = 10,000 เหรียญทองแดง ในช่วงที่เกมเพิ่งเปิดเซิร์ฟเวอร์แบบนี้ ในตลาดมืดเหรียญทองแดงเพียงเหรียญเดียวสามารถขายได้ในราคา 4-5 หยวนในโลกความจริงเลยทีเดียว นั่นหมายความว่าการซื้อไม้ที่ถูกที่สุดเพียงท่อนเดียวต้องใช้เงินถึง 25 หยวน และการสร้างหอคอยคมมีดวายุต้องใช้ขั้นต่ำ 10 ท่อน ก็เท่ากับ 250 หยวน! นี่มันปล้นกันชัดๆ! นอกจากพวกเศรษฐีสายเปย์แล้ว ใครจะไปซื้อไหว?