ตอนที่ 3
สตรีมเมอร์คนนี้ชอบหาเรื่องใส่ตัวชะมัด
1,763 คำ~9 นาที
ในไลฟ์สด 'รายการพิสูจน์เรื่องลี้ลับกับหวังฉีผู้ไม่เชื่อพระเจ้า' กล้องสั่นไหวไปมาตามฝีเท้าของหวังฉีที่เดินขึ้นมาถึงชั้นสี่ของอพาร์ตเมนต์หงฉี
อพาร์ตเมนต์หงฉีมีทั้งหมดสี่ชั้น นี่คือชั้นบนสุดแล้ว
“เมี๊ยว! เมี๊ยว!”
เพิ่งจะมาถึง หวังฉีก็เริ่มสร้างคอนเทนต์ทันที เขาส่งเสียงร้องเลียนแบบแมวออกมาอย่างดังและหยาบกระด้าง
เขาตั้งใจจะเลียนเสียงแมวป่าให้พวกแมวที่นี่คิดว่าเขาเป็นพวกเดียวกันและยอมปรากฏตัวออกมา
น่าเสียดายที่เขาตะโกนไปตั้งนานกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
“แปลกจัง...” หวังฉีดูจะสงสัยเล็กน้อย
คอมเมนต์ในไลฟ์สดไหลรัวเข้ามาไม่หยุด
“หยุดเถอะ! แมวบ้านไหนเขาร้องแบบนั้นกัน!”
“ผมนึกถึงเพลง ‘เรียนแมวร้อง’ ของนักร้องดังเลย...”
“สตรีมเมอร์ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยครับ รีบไปเถอะ”
“ได้ยินมาว่าอพาร์ตเมนต์หงฉีเคยมีคดีฆาตกรรม สถานที่เกิดเหตุก็คือชั้นสี่นี่แหละ!”
“วินาทีนี้แยกไม่ออกเลยว่าอพาร์ตเมนต์หงฉีน่ากลัวกว่า หรือเสียงแมวของสตรีมเมอร์น่ากลัวกว่ากัน”
หวังฉีเหลือบมองคอมเมนต์ มุมปากก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจโดยไม่รู้ตัว
นี่แหละคือผลลัพธ์ที่ต้องการ!
จริงๆ แล้วเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเสียงที่ชั้นสี่มาจากไหน หรือจะมีสัตว์อะไรอยู่จริงไหม เขาแค่ตั้งใจเลียนเสียงแมวเล่นๆ เท่านั้น
การเป็นสตรีมเมอร์มันต้องรู้จักสร้างคอนเทนต์ ทำให้บรรยากาศมันครึกครื้น!
ตอนนี้บรรยากาศในไลฟ์สดกำลังเดือดสุดๆ
ผู้ชมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จำนวนผู้ติดตามก็พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ค่าความนิยมที่ระบบคำนวณไว้ก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ
“ดูเหมือนแมวที่ทำเสียงเมื่อกี้จะวิ่งหนีไปแล้วล่ะครับ” หลังจากเดินวนในโถงทางเดินที่มืดมิดและวังเวงของชั้นสี่โดยไม่เจอเงาแมว หวังฉีก็พูดกับผู้ชมด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “งั้นตามกฎเดิม เรามาเริ่มสำรวจไปทีละห้องจากฝั่งนี้กันเถอะครับ”
“ขนาดชั้นสี่ก็ยังจะสำรวจทีละห้อง พี่กูรูนี่ทุ่มเทสุดๆ ไปเลย!”
เหล่าเฉิน หนึ่งในกลุ่มนักขับไล่ภูตผีที่อยู่ชั้นล่างอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความทึ่ง
พวกเขาเดินไปถึงแค่ชั้นสามก็ติดอยู่ในผีบังตาจนไปไหนไม่ได้แล้ว แต่พี่กูรูคนนี้กลับไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย แถมยังเดินขึ้นมาถึงชั้นสี่อย่างชิลๆ!
“ถึงพวกเรานักขับไล่ภูตผีจะผ่านการฝึกมาอย่างหนัก มีจิตใจที่เข้มแข็งและไม่ค่อยรู้สึกกลัวอะไรง่ายๆ แต่พอเห็นไลฟ์สดของเขาตอนนี้ ฉันดันรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ เลย!” หลินหลินจ้องหน้าจอเขม็ง น้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันก็กลัว แต่มันก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะ” เหล่าเฉินกลายเป็นแฟนคลับของหวังฉีไปแล้ว “รอดูกันเถอะว่าพอพี่กูรูเจอผีแล้ว เขาจะจัดการยังไง!”
เสี่ยวเกาเองก็ตื่นเต้นสุดขีด: “ผีในอพาร์ตเมนต์หงฉีมันฝังตัวอยู่ที่ชั้นสี่ แต่พี่กูรูเก่งเกินไป ผีอาจจะไม่กล้าปรากฏตัวก็ได้...”
ก่อนจะมาขับไล่ภูตผีที่นี่ พวกเขาได้สืบข้อมูลมาอย่างดีแล้ว และยืนยันว่าผีอยู่ที่ชั้นสี่
แม้ผีส่วนใหญ่จะถูกควบคุมด้วยความแค้นและสิ่งที่ยึดติดก่อนตาย แต่พวกมันก็มีความนึกคิดระดับหนึ่ง และรู้จักหลบหลีกภัยอันตราย
แต่ทว่าในตอนที่เสี่ยวเกากำลังพูดจบ หวังฉีในไลฟ์สดก็ลดเสียงต่ำลง แล้วตั้งใจใช้โทนเสียงหลอนๆ พูดว่า: “อพาร์ตเมนต์หงฉีเป็นจุดเช็กอินยอดฮิตของเรื่องลี้ลับ ทุกคนครับ รู้ไหมว่าเรื่องผีที่เกิดขึ้นที่นี่มันเป็นยังไง?”
“ก่อนจะมาสำรวจที่นี่ ผมหาข้อมูลไว้ล่วงหน้าแล้วล่ะ...”
กล้องที่สั่นไหวเคลื่อนผ่านห้องพักเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยขยะ ในบรรยากาศที่วังเวงและน่าสะพรึงกลัวสุดขีด หวังฉีใช้เสียงที่จงใจสร้างความรู้สึกหลอนค่อยๆ ดังขึ้น
เขาเริ่มเล่าเรื่องสยองขวัญที่เกิดขึ้นในอพาร์ตเมนต์หงฉี
แชทในไลฟ์สดเดือดพล่าน
“กราบเลย จะมาเล่าเรื่องผีในสถานที่จริงทำไมเนี่ย!”
“แม่เอ๊ย! ดูไลฟ์สตรีมเมอร์เนี่ย ผมมุดอยู่ในผ้าห่มยังไม่กล้าลุกไปเข้าห้องน้ำเลย!”
“สตรีมเมอร์คนนี้ยิ่งกว่านั่งใส่หูฟังดูหนังผีในออฟฟิศคนเดียวอีก!”
“ผมขอยกให้คุณเป็นสตรีมเมอร์ที่ใจถึงที่สุด!”
“ขอร้องล่ะ สตรีมเมอร์อย่าเล่าต่อเลย!”
“จะเอาโดเนทใช่ไหม บอกมาเลยเท่าไหร่ ขอร้องล่ะอย่าหาเรื่องใส่ตัวไปมากกว่านี้เลย!”
หวังฉีคอยเหลือบมองแชทเป็นระยะ
เขายิ่งเล่าอย่างออกรสออกชาติ
เมื่อสามปีก่อนอพาร์ตเมนต์หงฉียังเต็มไปด้วยผู้คน
แม้ที่นี่จะเก่ามากแต่เพื่อนบ้านก็รักใคร่ปรองดองกันดี
จนกระทั่งวันหนึ่ง หญิงสาวโสดที่อาศัยอยู่ห้อง 402 เพราะอกหัก เธอสวมชุดกระโปรงสีแดงเดินไปที่โถงทางเดินในยามค่ำคืน แล้วใช้เชือกตากผ้าผูกคอตาย
วันรุ่งขึ้นตอนที่ชาวอพาร์ตเมนต์เห็นเธอ ร่างของเธอก็ห้อยต่องแต่งอยู่บนโถงทางเดิน
ตอนนั้นไม่มีลม แต่ไม่รู้ทำไม ร่างของเธอกลับแกว่งไปมาอย่างต่อเนื่อง
เท้าของเธอแตะเข้ากับราวเหล็กข้างๆ จนเกิดเสียงดังตึ้งตึ้ง ตึ้งตึ้ง
เหมือนกับเสียงที่เราได้ยินเมื่อกี้เป๊ะเลย
ในขณะเดียวกัน บนใบหน้าของเธอยังประดับไปด้วยรอยยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงได้ดูน่าขนลุกและสยดสยองขนาดนั้น...
“ก็ประมาณนี้แหละครับ”
กล้องที่แต่เดิมกำลังถ่ายบรรยากาศอยู่ จู่ๆ ก็หมุนกลับมาโฟกัสที่ใบหน้าของหวังฉี
แสงจากไฟฉายส่องจากใต้คางขึ้นไป ทำให้เกิดเงาที่ดูน่ากลัวบนใบหน้าของเขา
“เชี่ย!”
“ตกใจหมด!”
“แม่งเอ๊ย! เมื่อกี้อยู่ในผ้าห่มแทบราดแล้ว...”
ผู้ชมในไลฟ์ที่กำลังอินกับเรื่องเล่าของหวังฉี พอเห็นหน้ายิ้มๆ ของเขาก็พากันสะดุ้งสุดตัว
เอฟเฟกต์ดีมาก!
การเป็นสตรีมเมอร์นี่ต้องมีทักษะการแสดงจริงๆ ด้วย!
หวังฉีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วดึงกล้องออกห่าง ใช้ไม้เซลฟี่เพื่อให้เห็นครึ่งตัวของเขาอยู่ในเฟรม
ถึงจะเป็นสตรีมเมอร์สายสำรวจ แต่นานๆ ทีก็ต้องออกกล้องบ้าง
แถมเขาก็หน้าตาไม่แย่เสียหน่อย
แต่ทว่า ในจังหวะที่ตัวของหวังฉีปรากฏในจอชัดๆ แชทก็แตกฮือขึ้นมาทันที
“ผี!”
“สตรีมเมอร์ไม่รอดแล้ว!”
“มีผีจริงๆ ด้วย!”
“เกิดอะไรขึ้น?” หวังฉีทำหน้าหงิก ผมดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
ทุกคนต่างก็ยอมรับไม่ใช่เหรอว่าผมหล่อ พวกนายนี่ไม่มีมารยาทเลย!
ตอนแรกยังคิดอยู่เลยว่าจะดูดแฟนคลับสายหน้าตาได้ไหมนะ...
กลุ่มนักขับไล่ภูตผีสูดหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน
ในจอโทรศัพท์ ครึ่งบนของหวังฉีโผล่ในกล้อง แต่ทว่าด้านหลังของหวังฉีกำลังมีร่างสีแดงฉานปกคลุมอยู่
นั่นคือผู้หญิงผมเผ้ารุงรัง
ในชุดกระโปรงสีแดง ใต้ผมยาวที่ยุ่งเหยิงคือใบหน้าที่ซีดขาวจนถึงขีดสุด
กำลังเผยรอยยิ้มที่สยดสยองอย่างหาที่สุดไม่ได้
ผีปรากฏตัวแล้ว!
“เข้าใจแล้ว!” เสี่ยวเกาเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที “พี่กูรูจงใจใช้เรื่องราวของผีตอนมีชีวิต เพื่อให้ผีระลึกถึงสิ่งที่ยึดติด จนล่อให้มันออกมาโจมตีตัวเองนี่เอง...”
ผู้ชมในไลฟ์หลายคนเห็นผี
ปกติคนส่วนใหญ่จะไม่สามารถมองเห็นผีได้ มีเพียงผู้ที่มีพลังวิญญาณแก่กล้าเท่านั้นที่จะเห็นโลกของผีได้
ไม่ว่าจะในโลกความเป็นจริง หรือผ่านสื่ออย่างวิดีโอหรือรูปถ่าย
นี่เรียกว่า เนตรวิญญาณ
แต่ในบางสถานการณ์ที่สุดขั้ว เช่น ในสภาพแวดล้อมที่กดดันหรือน่ากลัวสุดๆ หรือกรณีที่ผีปรากฏตัวออกมาเอง แม้แต่คนธรรมดาก็อาจเห็นร่างของผีได้
เพียงแต่ผีที่พวกเขาเห็นจะมีรูปร่างเลือนลาง ดูไม่ออกว่าเป็นอะไร
วิดีโอหรือรูปถ่ายทำนองนี้หลายครั้งมักถูกอธิบายว่าเป็น 'อาการประสาทหลอนทางสายตา'
ตอนนี้ผีปรากฏตัว ผู้ชมหลายคนในไลฟ์เห็นร่างของผีอย่างเลือนลาง แต่หวังฉีกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด
เขายังคงบิดตัวไปมา โพสต์ท่าหน้ากล้อง เงยหน้าทำปากจู๋
ผมหล่อจริงๆ นะครับ ลองสังเกตดีๆ สิ!
ร่างในชุดกระโปรงสีแดงเริ่มขยับเข้ามาใกล้หวังฉี
เส้นผมยุ่งเหยิงปลิวว่อน แล้วเส้นผมทีละเส้นก็ร่วงลงมาบนตัวของหวังฉีอย่างเงียบเชียบ
กลุ่มนักขับไล่ภูตผีแทบจะหยุดหายใจ
ผู้ชมบางส่วนในไลฟ์ก็แทบจะขาดใจเช่นกัน
พวกเขาเห็นเส้นผมเหล่านั้นราวกับมีชีวิต ค่อยๆ ยืดตัวออก เลื้อยผ่านแขนของหวังฉีไปที่คอของเขา
จากนั้นก็ไล่ไปที่แก้ม แล้วก็จมูก...
“ฮัดชิ่ว!”
จู่ๆ หวังฉีก็จามออกมา
ตูม!
เหล่าเฉิน หลินหลิน และเสี่ยวเกา สามนักขับไล่ภูตผีที่มีเนตรวิญญาณ เห็นทันทีว่าพร้อมกับเสียงจามนั้น มีคลื่นพลังสีทองจางๆ ระเบิดออกมาจากตัวหวังฉี ร่างผีผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ และสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที
“จมูกเป็นอะไรไปเนี่ย...” หวังฉีขยี้จมูกด้วยความสงสัย
กลุ่มนักขับไล่ภูตผี: “……”
ขนาดตัวอักษร18px
AA
ธีม
ตัวอักษร
ระยะห่างบรรทัด1.8
ระยะห่างตัวอักษรปกติ
ความกว้างหน้าอ่าน