เจ้าหน้าที่หญิงฟางหนิง

สิบนาทีต่อมา จางสิงสอบถามที่เคาน์เตอร์พยาบาล เขาได้ทราบว่าคุณปู่ถูกย้ายไปยังห้องผู้ป่วยหนักหมายเลข 003 แล้ว เห็นว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลเป็นคนลงมาสั่งการด้วยตัวเอง จางสิงรู้ดีว่าเหตุผลที่ผู้อำนวยการลงมาจัดการเรื่องนี้ ก็เพราะการจัดเตรียมของอธิบดีลู่ฉางหลินนั่นเอง เรื่องนี้ทำให้เขาตระหนักว่า แม้สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติจะเป็นหน่วยงานลับ แต่ขอบเขตอำนาจนั้นกว้างขวางครอบคลุมไปทั่วจริงๆ จางสิงรีบเร่งฝีเท้าไปที่ห้องผู้ป่วยหนัก ภายในห้อง พ่อของเขากำลังซักเสื้อผ้าอยู่ในห้องน้ำ ส่วนคุณปู่ที่อยู่บนเตียงดูเหมือนจะเพิ่งรับการรักษาเสร็จ และกำลังนอนหลับสนิท "อเสิง กลับมาแล้วเหรอ" เมื่อพ่อเห็นจางสิงเดินเข้ามา ก็รีบวางเสื้อผ้าในมือลงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปีติและดีใจ จากสีหน้าที่มีความสุขของพ่อ จางสิงสันนิษฐานได้ว่าพ่อคงรู้แล้วว่าการที่คุณปู่ได้ย้ายมาห้องพิเศษนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา เพียงแต่จางสิงไม่รู้ว่าอธิบดีลู่ฉางหลินใช้เหตุผลอะไรในการบอกผู้อำนวยการให้เปลี่ยนห้องกันแน่ พ่อเช็ดน้ำออกจากมือ สายตามองมาที่จางสิงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "อเสิง พ่อคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแกจะแอบทำอะไรลับหลังพ่อแบบนี้" จางสิงได้ยินคำนั้นก็เกิดความสงสัย "พ่อครับ ผมแอบทำอะไรตอนไหน?" พ่อของจางสิงค้อนใส่เขาเบาๆ หนึ่งวง "ถึงขนาดนี้แล้วยังจะปิดบังพ่ออีกเหรอ? พ่อจะบอกให้ว่า เรื่องดีๆ ที่แกทำไว้น่ะ พ่อรู้หมดแล้ว" จางสิงกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง วินาทีต่อมา แววตาของพ่อก็ทอประกายเจิดจ้า พ่นคำพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า "ที่แท้แกแอบพ่อไปสมัครสอบเข้าเอกปฏิบัติการพิเศษ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศ (NUDT) ตั้งแต่ครึ่งปีก่อน แถมยังสอบติดด้วยคะแนนเต็มที่น่าทึ่งอีกล่ะสิ? แกรู้อยู่แล้วว่าตัวเองสอบติด แต่ก็ยังไปเข้าสอบเก็งกำไรในวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วไป แถมยังแกล้งสอบตกเพื่อสร้างเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้พ่อกับปู่ใช่ไหมล่ะ?" "อเสิง เลิกเล่นละครได้แล้ว ใบตอบรับเข้าเรียนส่งมาถึงมือแล้ว แกยังจะไม่ยอมรับอีกเหรอ?" พ่อรีบหยิบใบตอบรับเข้าเรียนใบหนึ่งออกมาวางตรงหน้าจางสิง จางสิงในตอนนั้นถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าใบตอบรับนี้อธิบดีลู่ฉางหลินต้องสั่งคนส่งมาให้แน่นอน สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือความเร็วในการจัดการของลู่ฉางหลิน เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ลู่ฉางหลินแค่รับปากว่าจะหาโควตาเข้าเรียน NUDT ให้ แต่เพียงหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ใบตอบรับกลับมาถึงมือพ่อของเขาแล้ว ก่อนหน้านี้ลู่ฉางหลินเคยบอกว่าต้องผ่านการทดสอบก่อนถึงจะให้โควตา แต่พอมองดูตอนนี้ ตอนที่เขาพูดคำนั้น เขาก็คงสั่งคนให้เริ่มจัดการเรื่องนี้ไปแล้ว ความต้องการของลู่ฉางหลินมีเพียงอย่างเดียว คือต้องการให้จางสิงเข้าร่วมสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ เมื่อจางสิงตกลงรับการทดสอบ เป้าหมายของเขาก็บรรลุผล ดังนั้นการจัดการใบตอบรับให้จางสิงจึงเป็นเรื่องตามน้ำที่ง่ายดาย สำหรับสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ ใบตอบรับเข้าเรียนจาก NUDT เพียงใบเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่โต เพราะสมาชิกหลายคนของหน่วยงานก็มาจากที่นั่น หรือกลับกัน ถ้าใครได้เป็นสมาชิกของหน่วยงานนี้ แม้จะไม่ได้จบสายตรงมา ก็สามารถได้รับโควตาไปเรียนต่อที่นั่นได้อยู่ดี "อเสิง แกนี่ใช้ได้เลยนะลูก ถึงแม้เซอร์ไพรส์นี้จะใหญ่โตไปหน่อย แต่พอกับปู่ภูมิใจในตัวแกจริงๆ" "เมื่อกี้คุณฟางหนิงจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศเอาใบตอบรับมาส่ง พ่อกับปู่แทบไม่อยากจะเชื่อเลย แถมแกยังเป็นนักศึกษาโควตาพิเศษอีกด้วย" "คุณฟางหนิงบอกว่า ท่านอธิการบดีของมหาวิทยาลัยพอทราบเรื่องอาการของคุณปู่ที่โรงพยาบาลเทศบาล ก็นรีบโทรศัพท์มาจัดการห้องพิเศษนี้ให้ทันที ตอนแรกพ่อยังแปลกใจเลยว่าทำไมเค้าถึงจัดห้องดีขนาดนี้ให้คุณปู่ ที่แท้ก็เพราะแกน่ะเอง" "พูดตามตรงเลยนะ ครั้งนี้บรรพบุรุษตระกูลจางเราคงได้หน้าได้ตากันใหญ่แล้ว พักหลังมานี้ปู่แกนอนแทบไม่หลับเลยสักคืน แต่วันนี้พอได้ยินข่าวนี้ ปู่แกก็นอนหลับปุ๋ยไปอย่างสบายใจสักที" "ลูกชายพ่อมีอนาคตแล้ว ลูกชายพ่อน่าภาคภูมิใจจริงๆ" พ่อของจางสิงยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น จนสุดท้ายขอบตาก็เริ่มรื้นแดง ในฐานะเสาหลักของครอบครัว หลายปีมานี้จางสิงแทบไม่เคยเห็นพ่อน้ำตาไหลเลย แต่นี่คือน้ำตาแห่งความภูมิใจที่เห็นลูกชายมีอนาคต ในสายตาของพ่อ เขาคือเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่ ส่วนในสายตาของจางสิง การจัดการทั้งหมดของอธิบดีลู่ฉางหลิน ก็เป็นเซอร์ไพรส์สำหรับเขาเช่นกัน ตอนแรกจางสิงไม่ได้มีความรู้สึกอยากร่วมงานกับสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติลึกซึ้งนัก แต่ความปรารถนาดีของลู่ฉางหลินในครั้งนี้ ทำให้เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเข้าร่วมหน่วยงานนี้ให้ได้ จางสิงมองพ่อที่กำลังสะอื้น เขายื่นมือไปตบบ่าพ่อเบาๆ "พ่อครับ อย่าร้องไห้เลย ผมขอโทษที่ปกปิดพ่อกับปู่มาตั้งนาน ต่อจากนี้ผมจะพยายามให้มากขึ้นไปอีกครับ" ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ จางสิงก็มีแต่ต้องเล่นไปตามบทบาทที่ลู่ฉางหลินวางไว้เท่านั้น พ่อของจางสิงกุมมือลูกชายไว้แล้วพยักหน้าอย่างแรง จากนั้นจางสิงก็ถามพ่อต่อว่า "จริงด้วยครับพ่อ คุณฟางหนิงที่มาเมื่อกี้กลับไปรึยังครับ?" พ่อของจางสิงตอบว่า "ยังไม่กลับ คุณฟางหนิงเพิ่งไปห้องน้ำน่ะ เค้ากำชับไว้ว่าอยากรอคุยกับแกก่อนค่อยกลับ" "คุณฟางหนิงคนนี้มาจากฝ่ายรับสมัครของมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางจะโตกว่าแกแค่สองสามปีเองนะ สวยมากจริงๆ ถ้าในอนาคตลูกสะใภ้พ่อสวยได้สักครึ่งของเค้าได้ก็คงดี" จางสิงหัวเราะในใจ คิดในใจว่าฝ่ายรับสมัครอะไรกันล่ะ นั่นคงเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักงานความมั่นคงแน่ๆ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ชัดเจนก็ดังขึ้นจากนอกห้อง จางสิงหันกลับไปมอง เห็นหญิงสาวชุดกระโปรงยาวที่มีความสวยและบุคลิกโดดเด่นอย่างลงตัวก้าวเข้ามา แม้จางสิงจะเคยเห็นผู้หญิงสวยมานับไม่ถ้วน แต่ผู้หญิงคนตรงหน้าก็ยังทำให้เขารู้สึกทึ่งในความงามของเธอได้ จากการคาดการณ์เดิมของจางสิง เจ้าหน้าที่หญิงของหน่วยงานมั่นคงฯ ควรจะมีผมสั้น ดูปราดเปรียวทะมัดทะแมง แต่ฟางหนิงที่ปรากฏตัวต่อหน้านี้กลับดูสง่างามราวกับดาราระดับซูเปอร์สตาร์ "คุณจางสิง ในที่สุดก็กลับมาแล้วนะคะ" เมื่อฟางหนิงก้าวเข้ามาในห้อง เธอก็แย้มรอยยิ้มที่ทำเอาโลกทั้งใบดูสว่างไสว จนจางสิงถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อจางสิงตั้งสติได้ เขาก็นรีบลุกขึ้นและยิ้มพลางจับมือทักทายกับฟางหนิง ฟางหนิงแสร้งอธิบายต่อหน้าพ่อของจางสิงว่า "ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณจางสิง พอดีติดต่อคุณไม่ได้ ฉันเลยเอาใบตอบรับมาส่งให้ถึงที่โรงพยาบาล ในเมื่อได้เจอคุณแล้ว ฉันขอเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยเชิญคุณเข้าร่วมพิธีปฐมนิเทศที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศในอีกสามวันข้างหน้าค่ะ" จางสิงเข้าใจชัดเจนว่าพิธีปฐมนิเทศในอีกสามวันข้างหน้าที่ฟางหนิงพูดถึง แท้จริงแล้วก็คือการทดสอบเข้าสู่สำนักงานความมั่นคงแห่งชาตินั่นเอง และพ่อของเขาก็ไม่มีท่าทีประหลาดใจ แสดงว่าฟางหนิงคงได้แจ้งเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว พ่อบอกกับจางสิงว่า "ไปเถอะอเสิง ทางปู่เดี๋ยวพ่อดูแลเอง อีกอย่างมหาวิทยาลัยก็อยู่ในเมืองนี้เอง ถ้ามีเหตุฉุกเฉินอะไรพ่อนะได้แจ้งแกได้ทันที" เมื่อเห็นว่าพ่ออนุญาตแล้ว จางสิงจึงไม่ได้คัดค้านอะไร ไม่นานนัก จางสิงและฟางหนิงก็ออกมาคุยกันที่โถงทางเดินนอกห้องผู้ป่วย ใบหน้าของฟางหนิงเผยความผ่อนคลายออกมา เธอส่งยิ้มให้จางสิงแล้วพูดว่า "ในที่สุดก็ถอดหน้ากากได้สักที เป็นอาจารย์ฝ่ายรับสมัครนี่แสดงยากจริงๆ แต่ก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จลุล่วงนะคะ สหายจางสิง ตอนนี้ฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ" "ฉันเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการที่ 2 ของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ ชื่อฟางหนิง วันนี้ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้มาประสานงานกับคุณเพื่อทำภารกิจตรงหน้าให้สำเร็จ ตอนนี้งานเสร็จแล้ว ฉันคงต้องขอตัวลา" "ฉันเฝ้ารองชมการทดสอบคัดเลือกของคุณในอีกสามวันข้างหน้านะ หวังว่าคุณจะได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในทีมของเรา" หลังจากพูดจบ ฟางหนิงก็เตรียมตัวเดินจากไป จางสิงเอ่ยเรียกขี้นว่า "เดี๋ยวก่อนครับ" ฟางหนิงหันกลับมามองจางสิงด้วยความสงสัย "ยังมีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วยเหลืออีกไหมคะ?" จางสิงส่ายหัวแล้วตอบว่า "ไม่มีอะไรให้ช่วยแล้วครับ เพียงแต่สหายฟางหนิง ระหว่างที่คุณปฏิบัติภารกิจเมื่อครู่นี้ ผมมีข้อแนะนำเล็กๆ น้อยๆ อยากจะบอกครับ" ฟางหนิงชะงักไปทันที ใบหน้าของเธอเริ่มแสดงความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา...