การใช้งานน้ำยาเสริมกายภาพระดับ SSS

[ภารกิจระบบ: จงสร้างที่มั่นก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง] [รางวัลภารกิจ: พลังป้องกันของที่มั่นเพิ่มขึ้น 100 เท่า] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวทำให้ใจของหลิงเฟิงสั่นระรัว เขาตื่นตะลึงกับของรางวัลที่ได้รับ ไม่นึกเลยว่านอกจากรางวัลพื้นฐานแล้ว ระบบยังแถมรางวัลพิเศษมาให้อีก เดิมทีเขากำลังกลุ้มใจว่าจะช่วยเจียงซินอี้และสวี่เสี่ยวเตาเพิ่มระดับพลังได้อย่างไร แต่ตอนนี้ระบบได้จัดการปัญหาเหล่านั้นให้เขาในคราวเดียวแล้ว น้ำยาเสริมกายภาพระดับ SS สองขวดสามารถเพิ่มพูนสมรรถภาพร่างกายได้ถึงสิบเท่า ซึ่งขีดจำกัดพลังกายระดับนี้จะทำให้พวกเขาสามารถรองรับรอยสักได้สูงสุดถึงห้าตำแหน่ง ถือเป็นพลังที่ไร้คู่ต่อสู้อย่างแท้จริงในหมู่มนุษย์ ในชาติที่แล้ว เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีใครที่สามารถสักได้เกินห้าตำแหน่ง ส่วนน้ำยาเสริมกายภาพระดับ S อีกสิบขวดนั้น ก็เพียงพอที่จะเพิ่มพลังกายได้ห้าเท่า และรองรับรอยสักได้ถึงสามตำแหน่ง ด้วยสิ่งเหล่านี้ เขาสามารถสร้างทีมผู้เหนือมนุษย์ที่ไร้เทียมทานขึ้นมา เพื่อสร้างความได้เปรียบมหาศาลในช่วงเริ่มต้นของวันสิ้นโลก เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลิงเฟิงก็ปิดประตูทันที เขาจูงมือเจียงซินอี้มานั่งที่โซฟาแล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า: “ที่รัก วันนี้บนโต๊ะอาหารผมยังพูดไม่ชัดเจน หลังวันสิ้นโลกมาถึง โลกใบนี้จะมีผู้เหนือมนุษย์ปรากฏตัว พวกเขาจะปลุกพลังพิเศษผ่านรอยสักบนร่างกาย และหากฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด แม้แต่ระเบิดนิวเคลียร์ก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้” เจียงซินอี้พยักหน้าให้เขา “ฉันเชื่อที่คุณพูดนะ” “เธอไม่คิดว่าเรื่องที่ผมพูดมันฟังดูเหลือเชื่อบ้างเหรอ? เพราะฟังดูแล้วมันเกินจริงไปหน่อย” หลิงเฟิงพิงโซฟาพลางถูใบหน้าตัวเอง “ถึงจะเหลือเชื่อ แต่เราสองคนรู้จักกันมาสิบปีแล้ว ฉันเชื่อใจคุณมากพอ” เจียงซินอี้โอบรอบคอหลิงเฟิง “ตั้งแต่พ่อแม่ฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ฉันก็ถือว่าคุณเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน แน่นอนว่าฉันต้องเชื่อคุณอยู่แล้ว” ขอบตาของหลิงเฟิงร้อนผ่าว เขารีบนำรางวัลที่ได้จากระบบออกมาจากช่องเก็บของ ซึ่งประกอบด้วยน้ำยาเสริมกายภาพระดับ SSS หนึ่งขวด และระดับ SS อีกหนึ่งขวด เขายื่นขวดน้ำยาระดับ SS ให้เจียงซินอี้ เจียงซินอี้มองดูของเหลวสีแดงสดเหมือนโลหิตในขวดแก้ว กลิ่นหอมจางๆ ที่โชยออกมาจากขวดทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก “นี่คืออะไรเหรอ?” หลิงเฟิงถือขวดน้ำยาระดับ SSS ไว้ในมือพลางหมุนเปิดฝา “นี่คือน้ำยาเสริมกายภาพ มันช่วยปรับปรุงสมรรถภาพร่างกายให้เราทนทานต่อพลังเหนือมนุษย์ได้มากขึ้น เดี๋ยวผมจะลองดื่มให้เธอดูเป็นตัวอย่างก่อน!” พูดจบ หลิงเฟิงก็ดื่มน้ำยาในขวดจนหมดเกลี้ยงในอึกเดียว เขาขยับปากเล็กน้อย รสชาติของมันอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ หลังจากของเหลวรสหวานสดชื่นไหลเข้าสู่ร่างกาย หลิงเฟิงก็สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ซ่านจากกระเพาะไปยังแขนขาและกระดูกทั่วร่าง ไม่นานนัก กระแสพลังก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ร่างกายของเขาร้อนผ่าวจนมีไอระเหยจางๆ พุ่งออกมาจากศีรษะ ความรู้สึกเหมือนกำลังอบซาวน่าอยู่ทำเอาเขาร้อนรุ่มไปทั้งตัว เมื่อเจียงซินอี้เห็นท่าทางผิดปกติของหลิงเฟิง เธอก็รีบวางน้ำยาในมือลงแล้วใช้มือสัมผัสใบหน้าของเขาด้วยความเป็นห่วง ทว่าอุณหภูมิในร่างกายของหลิงเฟิงพุ่งสูงจนมือของเธอเกือบพอง “เฟิง คุณเป็นอะไรไป!” เจียงซินอี้ขมวดคิ้วแน่น หลิงเฟิงกัดฟันแน่น พยายามเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “ไม่เป็นไร… นี่เป็นเรื่องปกติ” เขาหอบหายใจถี่พลางเค้นเสียงออกมา แม้เจียงซินอี้จะกังวลมากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม ได้แต่คอยอยู่ข้างๆ แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เขาไม่ขาดสาย เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง อุณหภูมิร่างกายของหลิงเฟิงก็ค่อยๆ ลดลง เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังกลับมาอยู่ในการควบคุมของเขาอีกครั้ง สิบนาทีต่อมา ร่างกายของเขาก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ “โอเคขึ้นแล้วใช่ไหม!” เจียงซินอี้ใช้ผ้าซับเหงื่อให้เขา หลิงเฟิงส่ายหน้า เขาลุกขึ้นยืนและลองสำรวจสภาพร่างกายตัวเอง เขากำหมัดแล้วคลายออก กล้ามเนื้อแขนที่ผ่อนคลายแฝงไว้ด้วยพละกำลังมหาศาล หลิงเฟิงรู้สึกราวกับว่าในร่างกายมีพยัคฆ์ร้ายซ่อนอยู่ เขามั่นใจว่าต่อให้ยังไม่ได้ปลุกพลังพิเศษ ตอนนี้เขาก็สามารถสยบพยัคฆ์ได้ด้วยหมัดเดียว เขาลองกระโดดเบาๆ หัวของเขาก็เกือบถึงเพดาน ย่างก้าวดูเบาหวิวและรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก ร่างกายดูแข็งแกร่งขึ้น แขนหนาขึ้น กล้ามอกขยายใหญ่ และที่สำคัญ… จุดที่ควรจะใหญ่ ก็ใหญ่ขึ้นด้วย… เจียงซินอี้เดินเข้ามาหา จ้องมองใบหน้าของหลิงเฟิงตาไม่กะพริบ แววตาของเธอเป็นประกายและมีความปรารถนาซ่อนอยู่ลึกๆ “เฟิง คุณดูเปลี่ยนไปนะ!” “เปลี่ยนไปตรงไหนเหรอ?” หลิงเฟิงลูบหน้าตัวเอง “ไม่รู้สิ รู้แค่ว่าดูมีเสน่ห์มากขึ้นเยอะเลย” เจียงซินอี้เผยรอยยิ้มยั่วยวน หลิงเฟิงถูกสายตาของเจียงซินอี้จ้องมองจนเริ่มใจสั่น แต่เขาก็ยังอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ “เธอรีบดื่มน้ำยาเสริมกายภาพเถอะ จะได้เพิ่มระดับร่างกายของเธอด้วย” “อื้ม!” เจียงซินอี้หยิบน้ำยาบนโต๊ะขึ้นมาดื่มโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว หลังจากน้ำยาประสิทธิภาพสูงไหลลงท้อง ไม่กี่วินาทีต่อมา เจียงซินอี้ก็เริ่มมีอาการเคลิบเคลิ้มและส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมา เช่นเดียวกับหลิงเฟิง เธอต้องกัดฟันขมวดคิ้วอดทนกับความเจ็บปวด ทว่าเนื่องจากน้ำยาของเจียงซินอี้เป็นระดับ SS ซึ่งต่ำกว่าของหลิงเฟิงหนึ่งระดับ อาการของเธอจึงดูไม่ทรมานเท่าเขา สิบนาทีผ่านไป เจียงซินอี้ก็กลับมาเป็นปกติ “สุดยอดไปเลย!” เจียงซินอี้มองดูสองมือของตัวเอง สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่เปี่ยมล้นในร่างกายด้วยความตื่นเต้น เธอเผลอปัดไปโดนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งตัวหนึ่งเข้า แต่มันกลับแตกละเอียดคามือของเธอ หลิงเฟิงลูบผมของเธออย่างรักใคร่ “รอให้เธอปลุกพลังได้เมื่อไหร่ พลังของเธอจะแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้อีก” เขาจ้องมองใบหน้าที่งดงามจนเกินบรรยายของเจียงซินอี้หลังจากได้รับผลจากน้ำยาเสริมกายภาพ ความอดทนที่มีเริ่มสั่นคลอน ไฟปรารถนาในแววตาโชติช่วงขึ้น เขาจูงมือเธอแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า: “เวลาไม่เช้าแล้ว เราไปเรียนภาษาต่างประเทศกันในห้องดีกว่า…” เจียงซินอี้หน้าแดงระเรื่อพลางค้อนใส่เขา หลิงเฟิงอุ้มเธอในท่าเจ้าหญิงแล้วเดินตรงไปยังห้องนอน… (สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้… ข้าขอไม่เขียนแล้วกัน ตัดทิ้งไปหนึ่งหมื่นคำ…) … ตะวันลับ จันทราสลับเปลี่ยน ค่ำคืนอันยาวนานไร้การพักผ่อน… แปดโมงเช้า หลิงเฟิงตื่นขึ้นจากฝันหวาน เจียงซินอี้ข้างกายลุกจากเตียงไปแล้ว มีเสียงทำอาหารดังแว่วมาจากในครัว หลิงเฟิงลุกจากเตียง สวมกางเกงตัวในพลางนวดเอวที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย นึกถึงความเร่าร้อนเมื่อคืนแล้วเขาก็อดเลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกติดใจไม่ได้ ‘การเรียนภาษาเนี่ย… มันยอดเยี่ยมจริงๆ’ หลิงเฟิงถอนหายใจอย่างสุขสม ก่อนจะสวมเสื้อผ้าและล้างหน้าล้างตา เขานั่งลงบนโซฟา หยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมาจุดสูบพลางเริ่มวางแผนการเดินทางของวันนี้ ตอนนี้เขาหาเงินได้ตามจำนวนแล้ว ภารกิจแรกที่ต้องทำคือไปซื้อคุกร้างที่อยู่นอกเมือง จากนั้นค่อยเริ่มลงมือก่อสร้างที่มั่น ลำดับต่อมาคือพาสวี่เสี่ยวเตาและเจียงซินอี้ไปสัก หลังจากผ่านการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน หลิงเฟิงก็ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับรอยสักที่จะเลือกให้ตัวเองแล้ว ในเมื่อได้เกิดใหม่ทั้งที เขาก็ต้องเตรียมฮีโร่ทรงพลังไว้เป็นรอยสักเพื่อให้แน่ใจว่าหลังวันสิ้นโลกเขาจะไร้เทียมทานและกวาดล้างทุกอย่างได้โดยไม่มีใครขวาง สำหรับฮีโร่ของเขา เขามีเป้าหมายอยู่ในใจแล้ว นั่นก็คือ…