เตรียมเสบียงเอาชีวิตรอด

ระบบนี้คือฝั่งพืชจากเกม 'Plants vs. Zombies' นี่เอง! หลินฮ่าวหัวใจเต้นรัว ในมือของเขาบีบเมล็ดทานตะวันสีทองอร่ามสามเมล็ด และเมล็ดถั่วพ่นกระสุนสีเขียวสดอีกสามเมล็ดเอาไว้ นี่คือสิ่งที่เขาเรียกออกมาจากมิติระบบด้วยความคิดเพียงชั่ววูบ “ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี แล้วหาที่เหมาะๆ ปลูก!” หลินฮ่าวคิดพลางรีบเก็บของเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นจอบเทพเจ้า ไอ้ของชิ้นนี้มันเอาไว้สู้กับซอมบี้ได้จริงหรือ? 【จอบเทพเจ้า: จอบนี้... หวดทีเดียวอาจถึงแก่ชีวิต!】 【วิธีใช้งาน: ใช้ขุดดิน】 หลินฮ่าว: “...” อะไรกันเนี่ย? ชื่อตอนเปิดตัวยังดูอลังการ แต่คำอธิบายดันกากแบบนี้เนี่ยนะ? หลินฮ่าวปิดระบบทิ้ง ก่อนจะลงมือเหมาซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำแร่ และทิชชูจำนวนมากพอที่เขาและเย่ชิงหลันจะกินใช้ได้นานถึงหนึ่งเดือน! ใช่แล้ว... เขาและเย่ชิงหลัน! เขาเริ่มเสียใจแล้ว! ไม่น่าให้เย่ชิงหลันไปหาของพวกกีบเท้าลาหรือดาบไม้ท้อเลย รู้อย่างนี้เรียกให้เธอมาอยู่ที่บ้านเขาเลยดีกว่า! เขาปกป้องเธอได้! หลินฮ่าวจำได้ว่าเย่ชิงหลันเป็นนักเรียนต่างเมืองที่มาเรียนในเมืองชิงเฉิง พ่อแม่ของเธอน่าจะเปิดบริษัท ครอบครัวมีฐานะดี แต่ไม่มีเวลาดูแลเธอ “นักเรียนคะ... เธอจะซื้อบะหมี่เยอะขนาดนี้... จะกินเองคนเดียวจริงเหรอ?” พนักงานร้านถึงกับอ้าปากค้าง ไม่เคยเห็นลูกค้าคนไหนซื้อของแบบนี้มาก่อน นี่มาเหมาซูเปอร์มาร์เก็ตหรือไงกัน? “ใช่ครับ! รบกวนป้าคิดเงินเร็วหน่อยครับ!” “โอ้... ได้จ้ะ” หลังจากชำระเงินเสร็จสิ้น เงินในบัญชีของหลินฮ่าวก็หายไป 3,000 หยวน ซึ่งเป็นเงินเก็บทั้งหมดของเขา เนื่องจากเขาเป็นเด็กกำพร้า จึงได้รับเงินช่วยเหลือจากองค์กรการกุศลทุกเดือน โชคดีที่ห้องพักขนาด 30 ตารางเมตรของเขาอยู่ไม่ไกลจากซูเปอร์มาร์เก็ตนัก เขาจึงเริ่มขนของกลับทันที ในสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองว่าเด็กมัธยมอย่างหลินฮ่าวคงสติไม่ดี หรือไม่ก็ป่วยหนักแน่ๆ! ใครมันจะซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำแร่ และทิชชูเยอะขนาดนี้ในคราวเดียว! หลินฮ่าวไม่สนใจสายตาแปลกประหลาดเหล่านั้น เขายังคงมุ่งมั่นทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ตั้งแต่เวลา 18:00 น. จนถึง 20:00 น. ในที่สุดหลินฮ่าวก็ขนของทั้งหมดเสร็จสิ้น เขารู้สึกเหนื่อยจนแทบจะหมดแรง แต่ก็ยังหยุดพักไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอป QQ เลือกโปรไฟล์ของเย่ชิงหลันเตรียมจะส่งข้อความชวน ทว่าเขากลับลังเล “ถ้าจู่ๆ ผมชวนเย่ชิงหลันให้มาหลบภัยที่บ้านเธอต้องคิดว่าผมเป็นคนโรคจิตแน่ๆ” “ดาวโรงเรียนผู้แสนบริสุทธิ์แบบเธอ จะมาตอบรับคำขอที่ดูพิลึกพิลั่นแบบนี้ได้ยังไง อีกอย่างนี่ก็ดึกแล้ว จะให้เธอออกไปข้างนอก แถมยังไปบ้านผู้ชายอีก?” “ถ้าผมเป็นเย่ชิงหลัน ผมก็คงไม่ตอบตกลงหรอก!” “โอย... กลุ้มใจชะมัด” ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือน QQ ของหลินฮ่าวก็ดังขึ้น กล่องข้อความเด้งขึ้นมา เป็นของเย่ชิงหลัน! เนื้อความระบุว่า: “หลินฮ่าว วันนี้พฤติกรรมแปลกๆ ของเธอที่โรงเรียน เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่า? ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนไม่ดี เธอเป็นนักเรียนที่ดีคนหนึ่ง แต่เธอก็เผลอทำร้ายครูสอนคณิตศาสตร์ไปแล้ว ได้ยินมาว่าครูโกรธมากและกำลังจะรวมหัวกับผู้บริหารโรงเรียนเพื่อไล่เธอออกนะ” หัวใจของหลินฮ่าวสั่นไหวอย่างซับซ้อน เขารู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก เขาเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก การที่มีเด็กสาวแสนสวยคนหนึ่งมาห่วงใยเขาเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นประหนึ่งคนในครอบครัว ข้อความถูกส่งมาอีก: “หลินฮ่าว ทำไมไม่ตอบล่ะ? พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ มีปัญหาอะไรก็ควรช่วยเหลือกันสิ สิ่งที่เธอพูดในห้องเรียนวันนี้ฉันฟังแล้วนะ แต่มันหาข้อมูลอะไรไม่ได้เลย” หลินฮ่าวรีบพิมพ์ตอบกลับรัวๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ “เย่ชิงหลัน ฉันมีเรื่องจะ...” ยังไม่ทันที่ข้อความจะถูกส่งไป อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาอีก “หลินฮ่าว ฉันอยู่ใกล้ๆ บ้านเธอแล้ว แต่เหมือนจะหลงทางน่ะ ช่วยมารับหน่อยได้ไหม ตรงนี้มืดมากเลย ฉันกลัว...” เมื่อเห็นข้อความนั้น หลินฮ่าวลบข้อความทั้งหมดทิ้ง แล้วพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ เพียงสองคำ “รอฉันนะ” ค่ำคืนนี้จันทร์กระจ่างฟ้า ดาวดารดาษตา นกกาบินกลับรัง หลินฮ่าวรีบวิ่งออกไป และก็พบเด็กสาวหน้าตาน่ารักสวมชุดนักเรียนยืนอยู่อีกฟากของถนนเก่าๆ จริงๆ เธอดูประหม่าและเหลียวซ้ายแลขวา แต่ในสายตานั้นยังมีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่เล็กน้อย “เย่ชิงหลัน! ฉันอยู่นี่!” “หลินฮ่าว!” เย่ชิงหลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอวิ่งข้ามถนนมาหาเขาด้วยรอยยิ้ม แก้มของเธอแดงระเรื่อขณะจ้องมองหลินฮ่าว “เธอไม่เป็นอะไรแล้วนะ!” “อืม แต่ทำไมเธอถึงมาแถวบ้านฉันได้ล่ะ?” “ก็เรื่องตอนกลางวันน่ะ... ฉันเป็นห่วง... อ้อไม่สิ เพื่อนทุกคนเป็นห่วงเธอ ก็เลยส่งฉันมาถามไถ่น่ะ ว่าเป็นยังไงบ้าง?” หัวใจของเย่ชิงหลันเต้นแรง เธอเกือบหลุดปากบอกความในใจไปเสียแล้ว หลินฮ่าวตรงหน้าถึงแม้ผลการเรียนจะธรรมดา หน้าตาก็ดูสุภาพเรียบง่าย แต่เขากลับเป็นดั่งแสงจันทร์ในใจของเย่ชิงหลัน เธอยังจำวันแรกที่เข้าโรงเรียนได้ดี เพราะรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นเกินไป เธอจึงถูกนักเลงต่างโรงเรียนมารังควาน และคนที่เข้ามาไล่พวกนักเลงเหล่านั้นในตอนนั้น ก็คือหลินฮ่าวนั่นเอง หลินฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกๆ น้ำเสียงจริงจังอย่างที่สุด: “เย่ชิงหลัน เธอเชื่อใจฉันไหม?” บรรยากาศเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที เย่ชิงหลันพยักหน้าแรงๆ: “อื้อ! ฉันเชื่อใจเธอ!” “เย่ชิงหลัน ฟังนะ ตั้งแต่เที่ยงคืนนี้เป็นต้นไป การรุกรานจากหมื่นโลกจะเริ่มต้นขึ้น และวันสิ้นโลกจะมาเยือนโลกใบนี้!” “การรุกรานระลอกแรกคือซอมบี้ มันจะคลานขึ้นมาจากใต้ดินเพื่อโจมตีมนุษย์!” “มนุษย์คนไหนที่ต้านทานการรุกรานแต่ละระลอกได้ จะได้รับของขวัญจากมหาเทพ เพื่อวิวัฒนาการและยกระดับพลัง!” “การรุกรานระลอกแรกจะกินเวลา 14 วัน หรือก็คือครึ่งเดือน” ใบหน้าสวยของเย่ชิงหลันซีดเผือด ร่างกายบางสั่นเทาด้วยความกลัว เธอพูดตะกุกตะกัก: “หลินฮ่าว อย่าเล่าเรื่องผีมาหลอกฉันนะ ฉันกลัว!” หลินฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง แววตาของเขาจริงจังมาก: “เย่ชิงหลัน ฉันไม่ได้เล่าเรื่องผี แต่ฉันกำลังพูดเรื่องจริงจังกับเธอ ได้โปรดเชื่อฉันเถอะ!” ความกลัวทำให้หน้าอกอวบอิ่มของเย่ชิงหลันกระเพื่อมไหว แม้จะถูกซ่อนอยู่ใต้ชุดนักเรียนตัวหนาก็ไม่อาจปิดบังรูปร่างอันงดงามของเธอได้ “ถ้า... ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เราควรทำยังไงดี?” “ฉันเตรียมเสบียงไว้สำหรับหนึ่งเดือนแล้ว มากพอสำหรับเราสองคน เธอไปหลบที่บ้านฉันเถอะ ฉันจะปกป้องเธอเอง!” “แต่... แต่พรุ่งนี้เช้าต้องไปเรียนนะ แถมถ้าฉันไปนอนบ้านเธอ ป้าจางต้องเป็นห่วงแน่ๆ พอป้าเป็นห่วงเขาก็จะโทรบอกพ่อแม่ฉัน แล้วแบบนั้นฉันก็จะ...” “...” หลินฮ่าวจนปัญญาจริงๆ กับความใสซื่อของแม่สาวน้อยคนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้เย่ชิงหลันกลับบ้านเด็ดขาด! แม้ความคิดนี้จะดูโรคจิต แต่ในชีวิตนี้ หลินฮ่าวจะไม่ยอมให้เย่ชิงหลันต้องตายเพราะถูกซอมบี้กัดกินเด็ดขาด! ในขณะที่หลินฮ่าวกำลังคิดหาหนทาง เย่ชิงหลันก็รวบรวมความกล้าพูดขึ้นมา: “หลินฮ่าว ฉันเชื่อใจเธอ!” หลินฮ่าวที่เตรียมใจไว้ว่าจะต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการโน้มน้าวใจดาวโรงเรียนผู้แสนบริสุทธิ์คนนี้ ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะยอมตกลงง่ายดายเพียงนี้? หลินฮ่าวไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น เขาพาเย่ชิงหลันกลับไปยังห้องพักขนาด 40 ตารางเมตรของเขา ทำไมห้องถึงมีแค่ 40 ตารางเมตรน่ะหรือ? นั่นเพราะมันตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าเดิมที่เป็นที่เลี้ยงนกพิราบของชายแก่คนหนึ่ง ซึ่งต่อมาเขาสงสารหลินฮ่าวเลยยกให้เขาอยู่อาศัย “หลินฮ่าว... ไม่คิดเลยว่าเธอจะอยู่ที่นี่...” เย่ชิงหลันเห็นสภาพที่อยู่อาศัยอันเรียบง่ายของหลินฮ่าว ก็รู้สึกผิดและละอายใจขึ้นมาทันที เพราะตัวเธอนั้นอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังโตถึงห้าชั้น “ลำบากเธอแล้วนะ” หลินฮ่าวรู้สึกต้อยต่ำลงเล็กน้อย เย่ชิงหลันส่ายหน้า แล้วฉีกยิ้มกว้าง: “เป็นสถานที่ที่โรแมนติกออก!” “ดูสิ แค่เงยหน้าก็เห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้าเลย! นี่เธอเห็นดาวพวกนั้นไหม? สถานที่โรแมนติกขนาดนี้ ทำไมไม่ชวนฉันมาเที่ยวตั้งนานแล้วล่ะ ฉันชอบที่นี่ตั้งแต่แรกเห็นเลยนะเนี่ย” เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป ก็พบกับสายธารแห่งดวงดาวที่ทอดตัวอยู่บนฟากฟ้า เด็กสาวมองดูดวงดาว ส่วนหลินฮ่าวก็มองดูเด็กสาว เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลินฮ่าวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หัวใจจะเอ่อล้นไปด้วยไออุ่นอันไร้ที่สิ้นสุด เด็กสาวที่กำลังเอียงคอยิ้มให้เขาคนนี้ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ได้กลายเป็นแสงสว่างหนึ่งเดียวในชีวิตของหลินฮ่าว!