ช่วงคุ้มครองมือใหม่? กระทะใบนี้หนักไหมเนี่ย!!

มหานคร ย่านชุมชนใกล้เขตมหาวิทยาลัย... หน้าแผงขายข้าวผัดแห่งหนึ่ง เหล่านักศึกษาจำนวนมากกำลังรุมล้อมอยู่ ทุกคนต่างจ้องมองไปยังคุณพ่อเจ้าของร้านข้าวผัดที่กำลังใช้วิธีสอนสั่งลูกชายในแบบฉบับของตัวเอง... “ถือกระทะใบนี้ขึ้นมา!” หลินอี้กะพริบตาปริบๆ มองไปยังพ่อของเขา ความจริงแล้วเขาเป็นผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ที่หลุดเข้ามาในโลกคู่ขนานแห่งนี้ กลายเป็นเด็กตัวน้อยที่เติบโตมาจนถึงวัยประถม แต่ในฐานะอดีตผู้ใหญ่ การเรียนชั้นประถมมันง่ายเกินไปสำหรับเขามาก เขาเลยเอาแต่นอนหลับในห้องเรียนทุกวัน จนทำให้คุณครูต้องโทรแจ้งผู้ปกครองให้มารับทราบ... “เดี๋ยวนี้! ถือกระทะใบนี้ขึ้นมาซะ!” หลินหยุน พ่อของหลินอี้ ชี้ไปยังกระทะสีดำใบใหญ่เบื้องหน้า สั่งให้หลินอี้ถือมันขึ้นมา หลินอี้จำใจยื่นมือไปลองยก แต่ด้วยสรีระของเขาในตอนนี้ ไม่มีแรงพอที่จะยกกระทะใบนั้นขึ้นมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว “มันหนักครับ... ยกไม่ไหวหรอก!” หลินอี้พูดตามความจริง มันยกไม่ขึ้นจริงๆ พ่อของเขาก็เริ่มเทศนาหลินอี้ต่อ “พ่อแค่ให้ลูกลองดู จะได้รู้ว่ากระทะใบนี้มันหนัก...” “หรือว่าปากกาที่ลูกใช้เรียนมันหนักกว่ากันแน่!” “ตั้งใจเรียนให้ดี โตไปจะได้ไม่ต้องมาลำบากผัดข้าวหาเช้ากินค่ำเหมือนพ่อ!” หลินอี้ถึงกับเงียบกริบไปชั่วขณะ ถ้าอย่างนั้นเริ่มเรียนผัดข้าวตั้งแต่ตอนนี้เลยดีไหม? จะได้ประหยัดเวลาอ้อมโลกไปหลายสิบปี! ใครจะไปรู้ว่าถ้าเขาเรียนจบไปแล้วอาจจะหางานทำไม่ได้ จนต้องกลับมาสืบทอดกิจการต่อจากพ่อก็ได้? ชาติที่แล้วเขา... เรียนจบมหาวิทยาลัยมาเป็นมนุษย์เงินเดือนแท้ๆ เลยเชียวนะ ทันทีที่ความคิดของหลินอี้สิ้นสุดลง เสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัว [ระบบมนุษย์จิ๋วเลเวลเต็ม ตรวจพบโฮสต์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม!] [กำลังผูกมัด!] [ผูกมัดสำเร็จ!] [แพ็กเกจมือใหม่: ช่วงคุ้มครองมือใหม่ (โฮสต์สามารถเพลิดเพลินกับสิทธิคุ้มครองมือใหม่ได้จนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ!)] [ติ๊ง! ภารกิจระบบ: ผัดข้าวผัดห้ากล่องให้เหล่านักศึกษา!] [รางวัล: ประสบการณ์ผัดข้าว 10 ปี ได้รับการมอบให้เรียบร้อยแล้ว!] [การปฏิเสธภารกิจจะส่งผลให้ถูกยึดรางวัลที่ได้รับไปล่วงหน้า ภารกิจนี้มีเวลานับถอยหลังยี่สิบสี่ชั่วโมง!] หลินอี้ฟังเสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัว ก็อดตื่นตะลึงไม่ได้! พี่ระบบมาแล้ว! หลินอี้นึกว่าเขาต้องรอจนโตเป็นผู้ใหญ่ถึงจะได้เจอกับพี่ระบบเสียอีก! ไม่นึกเลยว่าจะมาตั้งแต่ตอนนี้! ความหมายของพี่ระบบนี่คืออยากให้เขาเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบใช่ไหมเนี่ย? แถมยังมีช่วงคุ้มครองมือใหม่อีก? หลินอี้ถามพี่ระบบด้วยความสงสัย “ช่วงคุ้มครองมือใหม่นี่มันคุ้มครองยังไงครับ?” พี่ระบบตอบ: “ก่อนบรรลุนิติภาวะ จะทำตัวบ้าบิ่นแค่ไหนก็ได้ ตายไปถือเป็นความรับผิดชอบของระบบ!” หลินอี้: “......” ตอนนี้ในหัวของหลินอี้เต็มไปด้วยประสบการณ์การผัดข้าวที่โชกโชน! ต้องใส่เครื่องปรุงอะไร ตอนไหน ประสบการณ์สารพัดอย่าง... แม้กระทั่งเทคนิคการถือกระทะให้เบาสบายก็มีพร้อม ภารกิจของระบบคือผัดข้าวห้ากล่องให้นักศึกษางั้นเหรอ? หลินอี้คิดว่าดูเหมือนนี่จะเป็นโอกาสดีเลย! เพราะเขาเหลือเวลาทำภารกิจแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น! ในขณะเดียวกัน เหล่านักศึกษาหน้าแผงก็เริ่มรอกันไม่ไหวแล้ว “เจ้าของร้านคะ ข้าวผัดเผ็ดน้อยของหนูจะเสร็จหรือยังคะ? เดี๋ยวต้องไปเข้าเรียนวิชาสัมมนาต่อ!” นักศึกษาที่ยืนอยู่หน้าแผง ต่างก็รีบร้อนที่จะไปเรียนกันทั้งนั้น หลินหยุน พ่อของหลินอี้ ตอบกลับทันที “ครับๆ ได้ครับ เดี๋ยวผัดให้เดี๋ยวนี้เลย!” “ของหนูเผ็ดน้อย ส่วนของเธอไม่เผ็ดใส่ไข่ใช่ไหม?” หลินหยุนรีบล้างกระทะ เตรียมจะผัดข้าว หลินอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากกับหลินหยุน “พ่อครับ ให้ผมลองผัดดูหน่อยไหม?” หลินหยุนได้ยินแบบนั้นก็แทบจะลมจับ “อย่ามาป่วนน่า พี่สาวพวกเขากำลังรีบกินกันอยู่!” “แค่กระทะยังยกไม่ไหว จะผัดยังไง?” นักศึกษาสาวหน้าแผงต่างก็เริ่มสนใจหลินอี้ แถมยังมีนักศึกษาบางคนที่ถือโทรศัพท์ไลฟ์สดบรรยากาศข้างนอกด้วย ชีวิตมหาวิทยาลัยมันอิสระ พวกเขาก็อยากจะหารายได้เสริมในช่วงยุคที่ใครๆ ก็ไลฟ์สดกันได้แบบนี้ ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เพิ่งจะได้เห็นตอนที่หลินอี้บอกว่ายกกระทะไม่ไหวไปเมื่อกี้... “เมื่อกี้เด็กน้อยคนนี้บอกว่ายกกระทะไม่ไหวไม่ใช่เหรอ?” “เด็กแสบนี่อยากจะสร้างสีสันหรือไง?” “เด็กคนนี้กล้าหาญดีนะ!” “พ่อเขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วน่ะนั่น!” “สตรีมเมอร์ ลองบอกให้เด็กผัดดูสิ! เผื่อเขาจะทำเป็นจริงๆ!” “............” นักศึกษาที่กำลังรอข้าวผัดอยู่ เห็นผู้ชมในไลฟ์เสนอให้ลองให้เด็กผัด พวกเขาก็เลยทำตามทันที ยังไงเสียพี่ๆ ในไลฟ์ว่ายังไงก็ต้องว่าตามนั้น “เจ้าของร้านคะ ให้ลูกชายคุณลองผัดให้พวกเราหน่อยสิ!” “เผื่อเขาจะผัดเป็นจริงๆ นะคะ?” หลินหยุนยังไม่ได้เปิดแก๊ส พอได้ยินนักศึกษาสาวพูดแบบนั้น เขาก็อยากจะสั่งสอนหลินอี้สักบท ให้รู้ว่าการหาเงินมันลำบากแค่ไหน เขาคิดว่าหลินอี้คงยกกระทะไม่ไหว แล้วพอเหนื่อยเข้าก็น่าจะยอมกลับบ้านไปทำการบ้านดีๆ... “เขาไม่เคยผัดมาก่อนเลยนะครับ ถ้าผัดไม่อร่อยบอกผมได้ เดี๋ยวผมผัดใหม่ให้!” “เด็กมันน่ะครับ อยู่ที่โรงเรียนเอาแต่นอนไม่ยอมเรียน ให้เขาได้เจอความลำบากบ้าง!” “มาๆๆ ถ้าผัดไม่ดีละก็ รีบไสหัวกลับไปทำการบ้านซะ!” หลินหยุนหลีกทางให้หลินอี้เข้ามาแทนที่ หลินอี้เดินไปที่หน้ากระทะ เปิดแก๊ส จุดไฟ ตั้งกระทะ... ทุกอย่างทำรวดเดียวจบ! พ่อที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับขมวดคิ้ว... นักศึกษาสาวที่ไลฟ์สดอยู่เห็นหลินอี้ลงมือทำอย่างคล่องแคล่วว่องไว ก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน เด็กแสบนี่ผัดข้าวเป็นจริงๆ เหรอเนี่ย? ผู้ชมในไลฟ์เห็นการกระทำของหลินอี้ ต่างก็จ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ มองดูการเคลื่อนไหวที่แทบไม่มีส่วนเกินของหลินอี้... “จะบอกว่า... นี่ผมเปิดแก๊สยังทำไม่เป็นเลยนะ?” “เอ้า? นี่จะไม่ใช่ว่ามีคนไม่เคยผัดข้าวเลยจริงๆ ใช่ไหม?” “หยุดด่าเถอะๆ ปกติฉันรอกินอย่างเดียวเลย...” “ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะผัดเป็น เจ้าเด็กนี่อายุไม่น่าเกินแปดขวบด้วยซ้ำ! จะผัดข้าวเป็นได้ยังไง!!” “ฉันทำไม่เป็น เด็กนั่นก็ต้องทำไม่เป็นเหมือนกัน!” “............” หลินอี้มองดูความร้อนของกระทะ เทน้ำมันในปริมาณที่พอเหมาะ พอน้ำมันร้อนก็ตอกไข่... ตามด้วยข้าว! หลินหยุนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ชะงักไป การเคลื่อนไหวของหลินอี้นั้นลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนคนหัดผัดข้าวครั้งแรกเลยสักนิด!! หลินหยุนไม่เคยสอนเทคนิคการผัดข้าวให้หลินอี้เลยแม้แต่นิดเดียว... หลินหยุนมองดูข้าวที่หลินอี้ใส่ลงไปในกระทะ ปริมาณพอเหมาะพอดีกับกล่องบรรจุภัณฑ์เป๊ะ เขายังจำได้ลางๆ ว่าตอนเขามาตั้งแผงใหม่ๆ แรกๆ ก็ใส่บ้างน้อยบ้างเยอะบ้างสลับกันไป ท่าทางแบบนี้ของหลินอี้จะไปเหมือนเด็กฝึกงานตรงไหน นี่มันต้องผ่านการผัดข้าวมาไม่ต่ำกว่าหลายปีถึงจะทำได้แบบนี้ เขาไม่เชื่อหรอก!! หลินอี้เริ่มใส่เครื่องปรุง แล้วหันไปถามนักศึกษาสาวที่กำลังไลฟ์สดอยู่หน้าแผง “ใส่เผ็ดไหมครับพี่สาว?” นักศึกษาสาวได้ยินแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อกี้เธอยังตกตะลึงกับการกระทำของหลินอี้อยู่เลย จะว่าไปก็น่าอายนะ... เธอผัดข้าวยังไม่เก่งเท่าเด็กคนนี้เลย! “ใส่ค่ะ เผ็ดน้อย!” “รับทราบครับ!” หลินอี้ใส่เครื่องปรุง แล้วเริ่มตวัดตะหลิว ผัดให้ข้าวได้รับความร้อนอย่างทั่วถึง คว้าด้ามกระทะ แล้วเริ่มสะบัดกระทะ หลินหยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยืนอึ้ง... ทว่าสิ่งที่หลินอี้ทำยังไม่หมดแค่นั้น! เขาเอาทัพพีเกี่ยวไว้ที่หูกระทะ แล้วยกขึ้นเริ่มหมุนกระทะเหวี่ยงไปมา! รูม่านตาของหลินหยุนขยายกว้าง... ไหนบอกว่ากระทะหนักไง? แล้วทำไมถึงยกขึ้นมาหมุนกระทะได้ล่ะ? ท่านี้... เขาผัดข้าวมาตั้งหลายปี ยังทำไม่ได้เลย! ท่านี้ขนาดเขายังทำไม่ได้... แล้วลูกชายเขาทำเป็นได้ยังไง?