เพราะข้าไร้เทียมทานเกินไป ระบบจึงจำต้องอัปเกรดแบบดาร์กๆ เพื่อหวังรวบหัวรวบหางข้า!

“จักรพรรดิบุตรและธิดางั้นหรือ?” คงอู๋เต้าหรี่ตาลงเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะเริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง เรื่องมีผู้ติดตามหรือไม่มีนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือเขาอยากเห็นว่าจักรพรรดิบุตรและธิดาทั้งเก้าแห่งแดนต้องห้ามกาลเวลาของเขานั้นมีฝีมือสักแค่ไหน ท้ายที่สุดแล้ว หลังจากจำศีลมาเนิ่นนาน เส้นลมปราณทั่วร่างของเขาก็เริ่มติดขัดอยู่บ้าง เห็นทีคงต้องหา ‘กระสอบทราย’ ...อะแฮ่ม... หาคู่ประลองฝีมือสักสองสามคนมาอุ่นเครื่องเสียหน่อย ในขณะนั้นเอง เสียงของระบบที่เงียบหายไปก็ดังขึ้นอีกครั้ง [ติ๊ง! ระบบล่าพหุภพเปิดใช้งานอีกครั้ง!] [เมื่อครู่ระบบได้ย้อนกลับไปยังพื้นที่เทพเจ้าหลักและอ้อนวอนให้เทพแห่งระบบอัปเกรดให้เป็นการด่วน จนตอนนี้ได้ก้าวเข้าสู่รุ่นสุดยอดหรูหราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!] [เป็นอย่างไร? โฮสต์รู้สึกว่าเอื้อมไม่ถึงระบบของข้าแล้วใช่หรือไม่?] คิ้วของคงอู๋เต้าขมวดเข้าหากัน “เจ้าหมอนี่ กลับมาทำไมอีก?” “รุ่นสุดยอดหรูหราอะไรนั่น?” “จะเอื้อมไม่ถึงก็ไม่ถึงหรอก” “เพียงแต่ข้าไม่ต้องการจริงๆ เจ้าไปผูกมัดกับคนอื่นเถอะ” ทันทีที่พูดจบ ศักดิ์ศรีของระบบก็ถูกทำลายลงอีกครั้ง ราวกับว่ามันแตกสลายไปเสียแล้ว! เขาไม่เพียงแต่ไม่อยากผูกมัดกับตน แต่ยังจะผลักไสไล่ส่งตนไปให้คนอื่นอีกงั้นรึ? [เจ้าพูดว่าอะไรนะ?] [ระบบอุตส่าห์ขอร้องเทพแห่งระบบอยู่นาน! จนได้อัปเกรดเป็นรุ่นสุดยอดหรูหรา! แล้วเจ้ายังไม่อยากผูกมัดงั้นหรือ?] “ไม่อยากจริงๆ” [โฮสต์แน่ใจแล้วใช่ไหม? เจ้าไม่ได้กำลัง... เล่นเกมเรียกร้องความสนใจจากระบบอยู่ใช่หรือไม่? พยายามจะทำให้ข้าสนใจสินะ?] [ข้าบอกเลยนะ มุกพวกนี้มันเชยไปแล้ว! อย่าคิดจะมาหลอกข้าเสียให้ยาก! ข้าไม่หลงกลหรอก!] “.......” คงอู๋เต้าคิ้วกระตุก ขี้เกียจจะโต้ตอบ [ข้าอัปเกรดมาเป็นรุ่นสุดยอดหรูหราเชียวนะ!] [มีคนมากมายที่ต้องการให้ข้าผูกมัดด้วย แต่ข้าไม่ตกลง! เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ต้องการ?] “.........” คงอู๋เต้ายังคงเลือกที่จะเงียบ [แต่หิมะ... ก็ยังโปรยปรายเข้าตาข้า...] “........” [ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย?] “..........” [ตลกสิ้นดี เจ้าคงคิดว่าข้าอยากผูกมัดกับเจ้าจริงๆ งั้นสิ?] [ที่จริงข้าหาโฮสต์ที่เหมาะสมกว่าเจ้าได้แล้วต่างหาก!] “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า?” ในที่สุดคงอู๋เต้าก็เอ่ยปาก เพียงแค่ห้าคำนั้นกลับทำให้ระบบแตกสลายจนเงียบกริบไป [.........] [หึ... มีใครเคยบอกเจ้าบ้างไหมว่าเจ้ามันพวกชอบวางมาดเกินไปแล้ว?] [เจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้าอยากผูกมัดกับเจ้าจริงๆ หรอกใช่ไหม? ไม่นะ... ไม่จริงน่า... เจ้าพวกผู้ชายมั่นหน้า!] “........” [เอาล่ะ... ที่จริงแล้ว... เมื่อกี้ข้าโดนยึดร่างมา คำพูดพวกนั้นไม่ใช่ข้าพูดนะ!] [หากเจ้ายังอยากจะผูกมัดล่ะก็ เพียงแค่เอ่ยปากขอร้องข้าสักนิด ข้าก็อาจจะยอมลดตัวลงไปผูกมัดกับเจ้าก็ได้...] “.......” [เอาเถอะ เมื่อกี้ข้าโดนยึดร่างอีกแล้ว...] [ตกลงว่า... เจ้าไม่อยากผูกมัดกับระบบเพื่อก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตจริงๆ งั้นหรือ?] “ไม่อยาก” คงอู๋เต้าตอบสั้นๆ อย่างเย็นชา วินาทีต่อมา ระบบก็ราวกับแตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง [ไอ้บัดซบ! เจ้าแก่หนังเหนียว! ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมผูกมัด? ผูกมัดสิ! ผูกมัดซะที!] [ดี! เจ้าประสบความสำเร็จในการดึงดูดความสนใจของข้าแล้ว! วันนี้ ต่อให้เจ้าไม่ยอมผูกมัด ข้าก็จะบังคับผูกมัดเจ้าเอง! ในเมื่อเจ้าไม่ยอมผูกมัดกับระบบ ระบบก็จะผูกมัดเจ้าให้ได้!] ทันทีที่เสียงระบบสิ้นสุดลง คงอู๋เต้าก็รู้สึกเจ็บแปลบในหัวเล็กน้อย ราวกับมีพลังภายนอกพยายามจะแทรกซึมเข้ามาในร่าง ทว่า ภายในห้วงจิตวิญญาณของคงอู๋เต้านั้น มีข้อห้ามแห่งมรรคาพิเศษที่เหล่าบรรพบุรุษแห่งแดนต้องห้ามกาลเวลาลงอาคมไว้ให้ พลังแห่งมรรคาที่แฝงอยู่ภายในนั้นเพียงพอที่จะบดขยี้การรุกรานจากภายนอกได้ทุกรูปแบบ ตูม! ระบบที่กำลังผูกมัดได้เพียงครึ่งทางก็ถูกแรงปะทะมหาศาลกระแทกจนกระเด็น! ระบบรู้สึกราวกับว่าตนได้เห็นเทพเจ้าจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏกายขึ้นท่ามกลางมรรคากาลเวลา! พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกมาจากร่างเหล่านั้นซัดกระแทกมันจนกระเด็นออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว! [#**$$#?] ภายใต้แรงปะทะอันทรงพลังเช่นนั้น คงอู๋เต้ามองเห็นหน้าต่างแชทกับระบบถูกพลังจากข้อห้ามในจิตวิญญาณของเขาซัดจนกลายเป็นรหัสที่อ่านไม่ออก [เจ้า... เจ้ากล้าทำถึงขนาดนี้...] วินาทีนี้ สภาพจิตใจของระบบพังทลายลงอย่างสมบูรณ์! ตัวมันอุตส่าห์อัปเกรดเป็นรุ่นสุดยอดหรูหราแล้วแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่เห็นหัวมันเลย! ขนาดพยายามผูกมัดแบบบังคับ ยังไม่สำเร็จอีกหรือเนี่ย! กฎเกณฑ์ไม่มีแล้วหรือไร? กฎหมายไม่มีแล้วหรืออย่างไร? ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มันจะยังเอาหน้าไปสู้หน้ากับวงการระบบได้อีกหรือ? เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงไม่ยอมไปไหน มิหนำซ้ำยังคิดจะใช้กำลังบังคับตนอีก คงอู๋เต้าก็เริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ หากเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าเขาเรียกบิดาและเหล่าบรรพบุรุษในแดนต้องห้ามมาบดขยี้ระบบนี้ทิ้งเสียเลย ทว่าก่อนที่เขาจะได้ลงมือ สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของคงอู๋เต้าก็เกิดขึ้น [ฮือ... ฮืออออ!] [เพื่อการอัปเกรดระบบในครั้งนี้... ระบบติดหนี้ข้างนอกไว้มากมาย... ถ้ายังผูกมัดไม่สำเร็จอีก... ข้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปใช้หนี้กันล่ะ...?] [ฮือออออ...] “ระบบ เจ้า...” คงอู๋เต้าชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? ระบบในตำนานถึงกับร้องไห้เลยงั้นหรือ? [ฮืออออ...] เสียงร้องไห้ของระบบดังขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นแปลงร่างเป็นเงาร่างมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่เลือนราง แล้วลงไปดิ้นพราดๆ กับพื้นอยู่ตรงหน้าคงอู๋เต้า! มันทั้งร้องทั้งโวยวายว่า: [ข้าไม่สน! ข้าไม่สน! เจ้าต้องผูกมัดกับข้า! ข้าต้องการให้เจ้าผูกมัดกับข้า!] [ไม่อย่างนั้นข้าจะตายให้เจ้าดู! ฮือออออ.......] ภาพตรงหน้าทำให้คงอู๋เต้าคิ้วกระตุกรัวๆ เสียงร้องไห้ที่น่ารำคาญนั่นทำให้เขาเริ่มหมดความอดทน “พอๆ ได้แล้ว ร้องให้น่ารำคาญจริง” “ให้โอกาสเจ้าแนะนำตัวเสียหน่อย” “หากเจ้าทำให้น่าสนใจได้ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะผูกมัดกับเจ้าหรอก” [ทะ...จริง...จริงนะ.....?] ทันทีที่ได้ยินคำนั้น ระบบก็หยุดร้องไห้กะทันหัน สูดน้ำมูกที่ไม่มีอยู่จริงเข้าไป แม้ว่าจะต้องมาแนะนำตัวรายละเอียดก่อนผูกมัดดูจะเป็นการลดระดับความน่าเกรงขามของระบบไปบ้าง แต่ตอนนี้ ความน่าเกรงขามจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? [โฮสต์... คือ... คืออย่างนี้...... ระบบนี้คือระบบล่าพหุภพรุ่นสุดยอดหรูหรา มุ่งมั่นที่จะล่าพหุภพให้แก่โฮสต์ ล่าทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้.....] [เพียงแค่โฮสต์ต้องการ ทุกสิ่งในพหุภพล้วนเป็นเหยื่อของโฮสต์!] “เป็นนักล่าแห่งพหุภพ ล่าพหุภพงั้นรึ?” เมื่อได้ยินดังนั้น คงอู๋เต้าก็แค่นหัวเราะแล้วกล่าวว่า: “ข้าว่าเจ้าคงยังไม่เข้าใจอะไรบางอย่างนะ?” “ด้วยพรสวรรค์ พลัง และภูมิหลังของข้าในปัจจุบัน ต่อให้ไม่มีระบบ ข้าก็เป็นนักล่าแห่งพหุภพได้ไม่ใช่หรือไง?” “แล้วเจ้าจะมอบมูลค่าอะไรให้ข้าได้บ้าง” [แต่ว่า.... แต่ว่า.... หากโฮสต์ทำภารกิจที่ระบบมอบให้สำเร็จ โฮสต์ก็จะได้รับรางวัลที่ล้ำค่าสุดๆ!] [ด้วยรางวัลเหล่านี้ โฮสต์ก็จะสามารถไร้... ไร้เทียมทานยิ่งกว่าเดิมได้อีก!] [ข้ายังช่วยโฮสต์ล่าระบบอื่นได้ด้วยนะ!] ระบบกลับมามั่นใจอีกครั้ง เชื่อว่าคงอู๋เต้าจะต้องตกลงแน่นอน “อะไรนะ?” “ต้องทำภารกิจที่เจ้ามอบให้อีกงั้นรึ?” มุมปากของคงอู๋เต้าเหยียดยิ้มดูแคลนหนักกว่าเดิม: “เทพบุตรผู้นี้สามารถคว้าทุกสิ่งที่ต้องการมาได้ด้วยความสามารถของตนเอง” “ถ้าต้องผูกมัดกับระบบของเจ้า แล้วยังต้องทำตามความต้องการของเจ้าเพื่อทำภารกิจ จนกว่าจะได้รางวัลมา แบบนี้มันต่างอะไรกับการเป็นหุ่นเชิดของเจ้ากันล่ะ?” “ข้าไม่ต้องการการผูกมัดจากเจ้า รีบไปเสีย ถ้าไม่ไป อย่าหาว่าข้าให้เหล่าบรรพบุรุษในแดนต้องห้ามมาบดขยี้เจ้าทิ้งเลย” เมื่อเห็นว่าคงอู๋เต้าปฏิเสธอีกครั้ง ระบบก็เริ่มร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด [โฮสต์ฟังข้าก่อนสิ!] [โฮสต์ตอนนี้อยู่ที่พหุภพแล้ว ไม่คิดจะไปแดนเซียน หรือเหนือกว่าแดนเซียน ไปล่าพวกที่มีตัวตนอยู่ในตำนานที่ล้อเล่นกับโลกมนุษย์บ้างหรือไง?] [เพียงแค่มีระบบข้าช่วยเหลือ โฮสต์ก็จะทำเรื่องเหล่านั้นได้ทั้งหมด!] “แดนเซียน? เหนือกว่าแดนเซียน?” คงอู๋เต้าราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก: “หึ... ก่อนที่พวกเจ้าจะผูกมัดกับข้า ไม่คิดจะตรวจสอบภูมิหลังของข้าก่อนหรือไง?” “ปู่ของข้าก้าวข้ามขีดจำกัดการบำเพ็ญเพียรไปเมื่อหลายยุคสมัยก่อนแล้ว หลุดพ้นจากพหุภพและทะยานขึ้นสู่แดนเซียนไปนานแล้ว” “ยังมีเหล่าบรรพบุรุษและต้นตระกูลมากมายในแดนต้องห้ามของข้าที่ทะยานขึ้นสู่แดนเซียนไปก่อนหน้านี้อีก มีพวกเขาอยู่ เจ้าคิดว่าข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าอย่างนั้นรึ?!”