หนึ่งพันหรือสองพัน? คำนวณแบบนี้ก็ได้เหรอ?

สำนักงานอุตสาหกรรมเมืองฉินชวน โจวเหวินต่อสายโทรศัพท์หาหม่าเฉวียนหลิน “ลุงหม่า ลุงบอกว่ามีถังแก๊สแค่หนึ่งพันกว่าชิ้นไม่ใช่รึไง? แล้วทำไมรายงานที่ส่งมาถึงมีถังแก๊สตั้งสามพันกว่าชิ้นที่ต้องการจะขนส่งล่ะ?” “ก็หนึ่งพันกว่าไง เราลองหาในคลังดูอีกที มันยังเหลืออยู่อีกตั้งพันกว่าชิ้น จะให้ปล่อยให้เน่าอยู่ในคลังหรือไงล่ะ?” หม่าเฉวียนหลินตอบด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน “ไม่ซื่อตรงเลยนะเอ้อ... ว่าแต่ ทางเบื้องบนตรวจสอบเรียบร้อยแล้วและส่งผลกลับมา ผมจะส่งต่อให้พวกคุณนะ” โจวเหวินพูดลอยๆ สำหรับโจวเหวินแล้ว หนึ่งพันกว่ากับสามพันกว่าไม่ได้มีผลอะไร เพราะเบื้องบนไม่ได้มีคำสั่งห้ามไม่ให้โรงงานเหล็กกล้าฉินชวนทำการค้าต่างประเทศ ถ้ากฎหมายไม่ได้ห้ามไว้ ก็ทำได้ ลุยเลย! ถังแก๊สเพิ่มมาอีกสองพันชิ้นแบบนี้ เป้าหมายการนำเข้าเงินตราต่างประเทศประจำปีของฉินชวนก็น่าจะบรรลุผลแล้ว โรงงานเหล็กกล้าจูหลง สำนักงานผู้อำนวยการ ลู่เซิ่นเหว่ยรับเอกสารจากมือของหม่าเฉวียนหลินแล้วครุ่นคิดอย่างหนัก “ลุงหม่า ลุงว่าเบื้องบนเขาคิดอะไรอยู่กันแน่? ทำไมถึงสั่งให้เราลดกำลังการผลิต?” แม้ทางกรมการบริหารอุตสาหกรรมกลางของหลงเซี่ยจะยืนยันชัดเจนว่าโรงงานเหล็กกล้าจูหลงไม่ใช่ผู้สนับสนุนสงครามระหว่างประเทศและสามารถทำการค้าต่างประเทศได้ตามปกติ แต่ในขณะเดียวกันก็จำกัดการส่งออกถังแก๊สและท่อเหล็กไร้ตะเข็บของจูหลง หม่าเฉวียนหลินเกาหัว “ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ผู้อำนวยการโจวตอบตกลงเรื่องความต้องการขนส่งให้เราแล้ว ล็อตแรก 1,500 ชิ้นส่งไปยังกลุ่มอูฐทะเลทรายเมื่อวานนี้ ส่วนล็อตที่สองอีก 1,600 ชิ้น ผมกะว่าจะรออีกสองวันค่อยส่งไปพร้อมกันทีเดียว” “อืม นั่นก็เป็นเรื่องดี... เอ๊ะ? เดี๋ยวสิ? เราไม่ได้เหลือถังแก๊สแค่พันกว่าชิ้นหรอกเหรอ? แล้วทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาอีกสองพันกว่าชิ้นได้ล่ะ?” ลู่เซิ่นเหว่ยถามด้วยความสงสัย หม่าเฉวียนหลินเกาหัวยิกๆ “เมื่อไม่กี่วันก่อนผู้อำนวยการโจวตกลงเรื่องโบกี้รถไฟให้ ผมเลยให้คนงานทำโอทีผลิตเพิ่ม เราบอกว่ามีพันกว่าชิ้น แต่ไม่ได้บอกนี่นาว่าเกินไปเท่าไหร่ พันกว่าก็คือเกินหนึ่งพัน สองพันกว่าก็คือเกินหนึ่งพันเหมือนกันนั่นแหละ” ได้ยินตรรกะพิลึกของหม่าเฉวียนหลิน ลู่เซิ่นเหว่ยก็อดหัวเราะไม่ได้ “ลุงหม่าเนี่ย หัวใสจริงๆ” “เมื่อก่อนเราก้มหน้าก้มตาทำแต่งาน โรงงานเกือบจะเจ๊งเพราะพวกคนแก่อย่างเรา แต่ตอนนี้ความคิดเราเปิดกว้างแล้ว ขอแค่หาเงินได้และไม่ผิดกฎหมาย จะทำอะไรก็ทำไปเหอะ!” หม่าเฉวียนหลินพูดไปหัวเราะไป ในช่วงไม่กี่เดือนแรกที่โรงงานเหล็กกล้าจูหลงเริ่มปรับโครงสร้าง หม่าเฉวียนหลินนอนไม่หลับอยู่หลายคืน แต่ตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้นแล้ว โรงงานฟื้นคืนชีพ และเขาก็กล้าได้กล้าเสียมากขึ้น “ทีมวิจัยของบริษัทโดรนสยบอินทรีจะย้ายมาที่นี่ในอีกสองวัน ลุงหม่าช่วยเคลียร์พื้นที่ไว้หน่อยนะครับ” แม้ว่าตัวเขาจะมีระบบช่วยเหลือ แต่การวิจัยพื้นฐานของโดรนยังคงต้องอาศัยวิศวกรเหล่านี้ “โรงงานฝั่งตะวันออกยังว่างอยู่ เดี๋ยวผมไปจัดการทำความสะอาด แต่ถ้าเราจะเอาจริงเรื่องโดรนในอนาคต เราต้องสร้างอาคารวิจัยใหม่สักหลัง” หม่าเฉวียนหลินเสนอแนะ ลู่เซิ่นเหว่ยพยักหน้า “ลุงดูเรื่องการวางแผนไป ส่วนผมจะรับผิดชอบเรื่องการวิจัยโดรนเอง” ทั้งสองคนแยกย้ายกันทำงาน ในไม่ช้าทีมวิจัยโดรนก็ย้ายเข้าสู่โรงงานเหล็กกล้าจูหลง หม่าเฉวียนหลินถือใบอนุญาตไปทำเรื่องจดทะเบียนกับสำนักงานอุตสาหกรรมฯ และบังเอิญเจอโจวเหวิน “ทุ่มเงิน 60 ล้านหยวนเพื่อซื้อกิจการบริษัทโดรน ประธานลู่มีวิสัยทัศน์ไม่เลวเลยนะ” “ก็แค่ลองผิดลองถูกน่ะครับ ยังไงก็ต้องขอแรงสนับสนุนจากรัฐบาลเยอะๆ” โจวเหวินเห็นโรงงานเหล็กกล้าแบบดั้งเดิมผันตัวไปทำอุตสาหกรรมไฮเทคมาเยอะ แต่แทบไม่มีที่ไหนประสบความสำเร็จเลย “พวกคุณคงเห็นเอกสารจากส่วนกลางแล้วนะ เดือนหน้าเป็นต้นไปจะเริ่มจำกัดการผลิตท่อเหล็กไร้ตะเข็บและถังแก๊ส ส่งออกต่างประเทศได้เดือนละไม่เกิน 200 ชิ้น” หม่าเฉวียนหลินทำหน้าเศร้า “ผู้อำนวยการโจว ทำแบบนี้ไม่เท่ากับสั่งปิดโรงงานเรา แล้วให้คนงานทุกคนตกงานหรือครับ?” “พูดอะไรแบบนั้น? เบื้องบนจะปล่อยให้พวกคุณเสียเปรียบได้ยังไง? ทางเมืองหารือกันแล้วว่าจะช่วยสนับสนุนพวกคุณ” “ผมได้คุยกับโรงงานประปาของเมืองไว้แล้ว ต่อไปนี้ความต้องการท่อส่งน้ำทั้งหมดจะสั่งซื้อจากโรงงานของพวกคุณ” โจวเหวินพูดขึ้นมาลอยๆ ข่าวนี้เพิ่งได้รับมาเมื่อเช้า ทางส่วนกลางส่งเรื่องมายังสำนักงานอุตสาหกรรมฉินชวนโดยตรง สั่งให้ดำเนินการทันที ห้ามทำให้หัวใจของวิสาหกิจผู้รักชาติผิดหวัง คำว่าห้ามทำให้หัวใจของวิสาหกิจผู้รักชาติผิดหวังคืออะไรกัน? โรงงานเหล็กกล้าจูหลงรักชาติยังไง? โจวเหวินไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ขัดขวางที่จะรีบดำเนินการ เขารีบติดต่อไปยังโรงงานประปาของเมืองทันที โดยสั่งให้ท่อส่งน้ำประปาทั้งหมดของเมืองนับจากนี้ต้องใช้ท่อเหล็กจากโรงงานเหล็กกล้าจูหลงเท่านั้น “จริงหรือครับ? ขอบคุณผู้อำนวยการโจวมากครับ!” หม่าเฉวียนหลินตื่นเต้นจนเนื้อเต้น การมาสำนักงานอุตสาหกรรมเที่ยวนี้คุ้มค่าจริงๆ “แล้วก็ ในเมื่อโรงงานพวกคุณซื้อกิจการบริษัทวิจัยโดรนมา ก็ถือว่าเป็นหน่วยงานนวัตกรรมไฮเทค จะได้รับการลดหย่อนภาษี และผมยังช่วยยื่นขอเงินอุดหนุนเทคโนโลยีไฮเทคให้อีก แม้เงินจะไม่เยอะแต่ก็ได้ประมาณ 5 ล้านหยวน” แม้โจวเหวินจะไม่ค่อยเชื่อมั่นกับการผันตัวของโรงงานเหล็กกล้าจูหลง แต่เขาก็ตั้งใจช่วยเหลือจริงๆ หม่าเฉวียนหลินดีใจ “ผู้อำนวยการโจวห่วงใยโรงงานเราจริงๆ แต่ประธานลู่ของเราบอกว่า ทั้งฉินชวนและประเทศชาติล้วนไม่ง่าย การเสียภาษีเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจ เรื่องลดหย่อนภาษีคงไม่เป็นไร แต่เงินอุดหนุนนวัตกรรมเราขอน้อมรับครับ” “ประธานลู่ยังไม่ถึงสามสิบเลยใช่ไหม? วิสัยทัศน์สูงส่งจริงๆ” โจวเหวินเอ่ยชม กี่คนที่ยอมทรยศประเทศเพียงเพื่อผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ยอมจ่าย 250 ดอลลาร์เพื่อสละสัญชาติหลงเซี่ย ดูคนอย่างลู่เซิ่นเหว่ยสิ ถ้าโรงงานเหล็กกล้าจูหลงผันตัวไม่สำเร็จ เขาต้องช่วยให้พวกเขากลับมายืนหยัดให้ได้ “อายุ 24 ปีครับ เด็กคนนี้เก่งจริง หัวไว พวกคนแก่อย่างเราในโรงงานยังเทียบไม่ได้เลย” หม่าเฉวียนหลินพูดอย่างภูมิใจ โรงงานเหล็กกล้าจูหลงที่มีบุคลากรอย่างลู่เซิ่นเหว่ย ถือเป็นบุญกุศลที่คนงานสั่งสมมาหลายชั่วอายุคนจริงๆ “แต่ก็นะ การวิจัยโดรนไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าบริษัทมีความต้องการ ผมสามารถช่วยประสานงานหาเด็กมหาวิทยาลัยที่ทำวิจัยพวกนี้ให้ได้” โจวเหวินกล่าว “แบบนี้ก็ดีเลยครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปปรึกษาประธานลู่ดู” ผู้อำนวยการโจวเป็นคนดีจริงๆ มีเรื่องดีๆ อะไรก็นึกถึงบริษัทเราตลอด “เอาล่ะ ผมมีประชุมต่อ คุณไปทำงานเถอะ” โจวเหวินทำท่าจะเดินจากไป แต่ถูกหม่าเฉวียนหลินคว้าแขนไว้ “ผู้อำนวยการโจว จริงๆ แล้วยังมีอีกเรื่องครับ” “เรื่องอะไร? ว่ามาได้เลย ถ้าผมช่วยได้ ผมช่วยเต็มที่” หม่าเฉวียนหลินพูดอึกอัก “จริงๆ ก็ไม่มีอะไรมากครับ คือในคลังโรงงานเรามีลวดสลิงที่ค้างสต็อกอยู่ล็อตหนึ่ง ผู้อำนวยการรู้จักบริษัทเยอะ ไม่ทราบว่าจะช่วยหาช่องทางระบายสินค้าให้เราได้ไหมครับ” “ลวดสลิง? อ้อ ประธานลู่เหมือนจะเคยพูดถึงอยู่” “ลวดสลิงล็อตนี้เดิมทีจะส่งออกไปให้พญาอินทรี แต่บริษัทที่นั่นยกเลิกสัญญาฝ่ายเดียว ลวดสลิง 200 เส้นที่เหลือเลยส่งออกไม่ได้ ค้างอยู่ในคลังมาตลอด ไม่รู้จะทำยังไงดี” หม่าเฉวียนหลินเล่าความจริง โจวเหวินครุ่นคิด “ผมเข้าใจแล้ว แล้วลวดสลิงพวกนี้พวกคุณตั้งราคาไว้ยังไง?” “ไม่แพงครับ เส้นละ 100,000 ดอลลาร์” “100,000 ดอลลาร์ต่อเส้น? ไม่ใช่ถูกๆ เลยนะนั่น” “ไม่ใช่ 100,000 หยวนครับ เป็น 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ!” ดอลลาร์สหรัฐงั้นหรือ? โจวเหวินสูดหายใจลึก “700,000 หยวนต่อเส้น ลวดสลิงพวกนี้ทำจากทองคำหรือไง? ทำไมแพงจัง?” “บริษัทพญาอินทรีซื้อในราคานี้ตั้งแต่แรกครับ” หม่าเฉวียนหลินตอบตามตรง โจวเหวินถอนหายใจ “ราคาสูงเกินไป แต่ผมจะลองหาวิธีดูให้แล้วกัน” “ขอบคุณมากครับผู้อำนวยการโจว ถ้าเจรจาสำเร็จ เรายินดีแบ่งกำไรให้ท่าน 10% เลย” “ไม่ต้องเลย เราทำงานกันแบบตรงไปตรงมา คุณเอาเงินไปจ่ายภาษีเพิ่มดีกว่า” “งั้นก็ได้ครับ ถ้าจัดการลวดสลิงล็อตนี้ได้สำเร็จ เราจะบริจาคเงินสร้างบ้านพักคนชราให้เมืองฉินชวนหนึ่งแห่ง แล้วจะส่งป้ายเกียรติยศไปให้ที่สำนักงานอีกร้อยป้ายเลยครับ!”