การนับถอยหลังอันแปลกประหลาด

“เลิกงานแล้ว!” เสียงเฮลั่นดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มเพื่อนร่วมงาน หลายคนแอบชำเลืองมองไปที่ห้องทำงานของเจ้านาย เมื่อพบว่าท่านประธานกลับไปนานแล้ว พวกเขาก็ยิ่งคึกคัก “วันนี้วันศุกร์! ไปหาที่ดริงก์กันเถอะ คืนนี้คุณชายหวังเลี้ยงเอง!” คนที่ตะโกนบอกผายมือไปทางชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาด้วยสีหน้าประจบสอพลอ “ฮ่าๆ ได้สิ คืนนี้ต้องเอาให้เต็มที่!” หวังรุ่ยตอบรับด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับเงินแค่นี้ไม่มีผลอะไรต่อเขา ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นร่างอรชรนางหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ เมื่อเห็นว่านางกำลังจ้องมองตนพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงของเขาก็ดูจะตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ต่อจากร้านเหล้าไปต่อคาราโอเกะด้วย! ผมจ่ายเองทั้งหมด!” “ฮ่าๆ คุณชายหวังใจป๋ามาก!” “คุณชายหวังสุดยอดไปเลย!” ท่ามกลางเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่ง มีร่างหนึ่งยังคงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มือพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างต่อเนื่อง เคอร์เซอร์ที่กระพริบถี่รัวและโค้ดนับร้อยบรรทัดบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าชายคนนี้ก็คือ 'ไอ้ทาสเขียนโค้ด' ผู้น่าสงสาร “หยางเซวียน นายไม่ต้องไปหรอก สัปดาห์นี้มีอัปเดตกิจกรรม โปรแกรมคืนนี้ต้องให้เสร็จนะ” ชายวัยกลางคนตบไหล่หยางเซวียนพลางกำชับด้วยความหวังดี หยางเซวียนในวัยหนุ่มมีใบหน้าธรรมดาสามัญ ผมหน้าม้ายาวระคิ้ว สวมแว่นตากรอบสี่เหลี่ยม ร่างกายผอมบางภายใต้เสื้อยืดลายตาราง ใบหน้าขาวซีดนั่นคือหลักฐานของการอดหลับอดนอนมาอย่างยาวนาน เมื่อได้ยินคำสั่งจากหัวหน้า เขาไม่ได้หันไปมองแม้แต่น้อย เพียงแต่ขานรับสั้นๆ ว่า “อืม” คำตอบที่ดูไม่ใส่ใจนั้นทำให้หัวหน้างานรู้สึกหน้าแตกเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงว่าคืนนี้จะได้ไปดื่มฟรี เขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เอ่ยปลอบใจอีกสองสามคำก่อนจะเดินตามฝูงชนออกจากออฟฟิศไป ห้องทำงานที่เคยส่งเสียงดังโวยวายกลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง นิ้วที่พิมพ์งานอย่างรวดเร็วของหยางเซวียนหยุดชะงักลง เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ เงยหน้ามองแสงไฟสีเหลืองนวลบนเพดานพลางถอนหายใจยาว “ไอ้พวกบ้าเอ๊ย... จะเลิกงานห้าโมงเย็น ดันมาบอกตอนสี่โมงห้าสิบห้าว่ามีกิจกรรมวันหยุด!” เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งจนชินชา แต่ในสถานการณ์ที่บรรดาคนเขียนโปรแกรมมีเกลื่อนเมืองและหางานยากขึ้นทุกที ในเมืองที่เย็นชาแห่งนี้ การมีงานทำที่ดูมั่นคงนับเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญแล้ว “ติ๊ง!” ทันใดนั้น เสียงเตือนใสๆ ก็ดังก้องขึ้นในหัวของหยางเซวียน จนเขาต้องสะดุ้งสุดตัวเกือบตกจากเก้าอี้ “หูฝาดไปเองหรือเปล่า? หรือว่าทำงานหนักจนหูแว่วไปแล้ว?” หยางเซวียนขมวดคิ้วด้วยความกังวล ในหัวพลันนึกถึงคำร่ำลือในวงการคนเขียนโปรแกรมว่ามีคนตายคาโต๊ะทำงานตั้งแต่อายุ 25 หรือตายกะทันหันตอนอายุ 30 “ติ๊ง! เริ่มต้นการนับถอยหลัง เวลาคงเหลือ 00:59!” คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียง แต่มีตัวเลขนับถอยหลังสีเหลืองอ่อนปรากฏขึ้นในมโนภาพของเขา ทำเอาเขาถึงกับตะลึงค้าง “เชี่ยอะไรเนี่ย!? นี่ฉันประสาทหลอนไปแล้วเหรอ?!” “ฉันเพิ่งจะสามสิบ อย่าเล่นตลกแบบนี้กับฉันเลยสวรรค์!” หยางเซวียนแทบอยากจะร้องไห้ ริมฝีปากซีดเผือด เขาคว้าคอมพิวเตอร์มาเปิดเว็บกระทู้ชื่อดังอย่างบ้าคลั่ง แล้วพิมพ์ค้นหาว่า 'ทำไมถึงเห็นเลขถอยหลังในหัว?' “ขอบคุณที่ถาม อ่านนิยายมากไปหรือเปล่าล่ะ” “เจ้าของกระทู้ปกติมากครับ ทางเรามีประสบการณ์รักษาเคสนี้โดยเฉพาะ รีบติดต่อโรงพยาบาลจิตเวชเขตสี่โดยด่วน” “you naozi วัตต์” (สมองคุณพังแล้ว) “เจ้าของกระทู้ เตรียมตัวข้ามมิติไปโต้วหลัวต้าลู่ได้เลย!” ข้อความต่างๆ ไหลผ่านไปเรื่อยๆ ยิ่งอ่านใบหน้าของหยางเซวียนก็ยิ่งซีดเผือดลง “ไม่ใช่ ไม่ใช่! ทำไมตัวเลขถึงยังไม่หายไป!” หยางเซวียนบังคับให้ตัวเองตั้งสติ เขารีบหยิบแก้วน้ำข้างๆ ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่พลางคิดในใจ “ถ้าเป็นเลขถอยหลัง ลองรอดูว่าตอนมันหมดจะเกิดอะไรขึ้น” เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เอนตัวลงพิงเก้าอี้ หลับตาลงแน่น พลางจับตาดูตัวเลขในหัว: 00:03! 00:02! 00:01! วูบ! คลื่นพลังงานแปลกประหลาดทำให้เขาต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยความทรมาน จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงแสงสว่างที่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงจนต้องลืมตาโพลงขึ้นมาทันที “นี่มัน...!” หยางเซวียนมองดูทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สมองขาวโพลนไปหมด ห้องทำงานที่เคยสลัวมืดหายไปแล้ว ตอนนี้เขายืนอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ รอบข้างเป็นป่าไม้ดึกดำบรรพ์ต้นสูงตระหง่าน มองไปทางไหนก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุด ดูเหมือนเขาจะหลุดเข้ามาอยู่ในป่าที่กว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดจริงๆ เสียงแมลงร้องระงมข้างหูค่อยๆ ดึงสติเขากลับมา เขาถึงได้เห็นตัวอักษรโปร่งแสงไม่กี่บรรทัดลอยอยู่ตรงหน้า 【ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกมโลกเทพมาร ช่วงทดสอบระบบ!】 【ยินดีต้อนรับผู้เล่นหมายเลข 6666】 【เริ่มทำการสแกนข้อมูล】 【กำลังสแกน...】 【สแกนสำเร็จ!】 【โลกใบนี้อันตรายอย่างยิ่ง ขอให้ผู้เล่นออกสำรวจด้วยตัวเอง!】 【โปรดมีสติก่อนกระทำการใดๆ เพราะถ้าตายที่นี่ ก็คือตายจริงๆ!】 【แน่นอนว่าที่นี่แฝงไปด้วยความลับอันยิ่งใหญ่ เชื่อว่าตอนนี้เจ้าคงอดใจรอไม่ไหวแล้วล่ะสิ!】 【ข้อมูลตัวละคร】【กระเป๋า】【แชท】【แลกเปลี่ยน】【ออกจากเกม】 “นี่มันอะไรกัน? เกมเหรอ?” หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หยางเซวียนก็สังเกตเห็นปุ่มสี่ปุ่มที่ด้านล่างสุดของหน้าจอ เขาจึงยื่นมือไปกดปุ่มแรก 【ข้อมูลตัวละคร】 ทันใดนั้น แถบแสงโปร่งใสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า บนนั้นมีข้อความเรียงรายไว้ชัดเจน: ชื่อ: หยางเซวียน เลเวล: 1 หมายเลข: 6666 พรสวรรค์: 【คลิกเพื่อรับ】 อุปกรณ์: ไม่มี ทักษะ: ไม่มี พลังรบ: 36 ร่างกาย: 5 จิตใจ: 8 ความคล่องตัว: 5 พละกำลัง: 4 เงิน: 0 ประเมินโดยรวม: โปรแกรมเมอร์กระจอกที่ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่! อะไรนะ! โปรแกรมเมอร์แล้วทำไม! ไม่มีแรงฆ่าไก่ตรงไหน! วันละสามรอบยังไหวเลยเถอะ! หยางเซวียนพ่นลมออกมาด้วยความไม่พอใจ “ดูท่าจะเป็นเหมือนในนิยายสินะ โดนพลังลึกลับลากเข้ามาในเกมอะไรสักอย่าง” หยางเซวียนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในป่าเงียบสงัดนี้ ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงคำเตือนก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้: นี่เป็นโลกที่อันตรายอย่างยิ่ง! หัวใจของเขาเริ่มสั่นระรัว รีบกดปุ่ม 【ออกจากเกม】 แต่ทันใดนั้นตัวเลขนับถอยหลังก็เด้งขึ้นมาแทนที่: 11:54:50! “เอาจริงดิ? ออกไม่ได้งั้นเหรอ!?” หยางเซวียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าตัวเลขนี้คือระยะเวลาถอยหลังในการล็อกเอาต์ ดูเหมือนว่าเขาต้องรอให้เวลาหมดก่อนถึงจะออกจากเกมนี้ได้ “บัดซบเอ๊ย!” มือขวาที่สั่นเล็กน้อยขยับแว่นตา หยางเซวียนถอนหายใจลึก พยายามตั้งสติให้มั่น จากนั้นเหมือนนึกอะไรออก เขาจึงรีบกดปุ่ม 【แชท】 ในทันใดนั้น บรรทัดข้อความที่วิ่งเร็วรี่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา: “เชี่ยเอ๊ย ผมกำลังจะกลายเป็นเทพแล้ว! ชีวิตพระเอกนิยายชัดๆ! ผม ซุนหลง ขอสาบาน ณ ที่นี้ ว่าจะเป็นเจ้าเหนือหัวของโลกใบนี้!” “ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย ทำไมออกไม่ได้! อยากกลับบ้าน ลูกฉันกำลังรอให้ฉันไปรับอยู่ที่โรงเรียน!” “งั้นรับผมไปด้วยคนสิ ผมนั่นแหละลูกคุณ” “เชี่ย! พวกนายยังมีเวลามาแชทกันอีกเหรอ ทำไมแถวนี้มันมืดจัง พวกนายก็เป็นเหมือนกันใช่ไหม?” “ซวยแล้ว! ผมเห็นไอ้ตัวประหลาดที่เหมือนคนยืนอยู่ข้างหน้า! ไม่นะ มันหันมามองผมแล้ว...” “ผมก็เหมือนกัน เหมือนจะอยู่ในหมู่บ้านสักแห่ง หนาวชะมัด เดี๋ยวต้องไปหาที่หลบก่อน” “คนที่พิมพ์ไม่จบเมื่อกี้โปรไฟล์กลายเป็นสีเทาแล้ว! คงไม่ตายจริงๆ หรอกนะ!?” “แม่เอ๊ย! ที่นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย จะตายจริงๆ เหรอวะ?” “ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนก! ซุนคนนี้จะพาพวกเราทุกคนรอดไปเอง!” “พูดก็พูดเถอะ นี่มันเกมไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่มีระบบสอนเล่นเลย!?” “พวกนายได้พรสวรรค์อะไรกัน? ทำไมผมได้ ‘มองเห็นในที่มืด’ มาล่ะ?” “กดที่รูปโปรไฟล์เลยค่ะ สาวน้อยทวินเทลแถวนี้ใครว่างทักมานะ รับพาลงดัน~” “เฮ้ย! ผมลองดูแล้ว ผมได้ ‘บ้าคลั่ง’ มา ฟังดูโคตรเท่!” หยางเซวียนอ่านข้อความที่ไหลผ่านไปมา พลันนึกขึ้นได้ว่าในแถบข้อมูลของเขาก็มีช่องพรสวรรค์อยู่เหมือนกัน เขาจึงรีบกดเข้าไปดู พบว่ามีปุ่ม 【คลิกเพื่อรับ】 อยู่ด้านหลัง เขาจึงกดลงไปโดยไม่ลังเล 【ผู้เล่นหมายเลข 6666 กำลังสุ่มพรสวรรค์】 【ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นหมายเลข 6666 กระตุ้นเลขนำโชค ได้รับพรจากทวยเทพ】 【ผู้เล่นหมายเลข 6666 ได้รับพรสวรรค์: เสริมแกร่งวัตถุ】 ตัวอักษรสามบรรทัดกะพริบขึ้น หยางเซวียนจึงพบว่าช่องพรสวรรค์ของเขาปรากฏคำว่า 'เสริมแกร่งวัตถุ' เพิ่มขึ้นมา