แผนที่ย่านชานเมือง

เมื่อผู้คนเริ่มเปิดปากพูดคุยกันและพบว่าส่วนใหญ่เป็นคนรู้จัก บรรยากาศก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ห้องสี่! ห้องสี่มาทางนี้! ฉันเป็นหัวหน้าห้อง! ทุกคนมารวมกลุ่มกันไว้!” ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์เจ้าของรอยบากบนใบหน้าและส่วนสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรตะโกนพลางโบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคน หัวหน้าห้องสี่งั้นเหรอ? ซูมู่พยายามนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ในความทรงจำของเขาคนคนนี้ดูเหมือนจะชื่อ ‘จ้าวอวี้’ เป็นคนอ้วนที่เจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะเปลี่ยนภาพลักษณ์กลายเป็นแบบนี้ไปได้ การแยกกลุ่มตามห้องเรียนดูจะเป็นวิธีที่ดีทีเดียว ผู้คนหลายสิบคนต่างพากันกรูเข้าไปหาจ้าวอวี้ พวกหัวหน้าห้องห้าและห้องหกที่ปะปนอยู่ในฝูงชนเห็นดังนั้นก็เริ่มเลียนแบบจ้าวอวี้ในการรวบรวมสมาชิกห้องของตนเอง กลุ่มคนสามกลุ่มที่โดดเด่นจึงก่อตัวขึ้น นอกเหนือจากซูมู่แล้ว ยังมีชายหญิงอีกสิบกว่าคนที่ไม่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มใดเลย คนพวกนี้ก็น่าจะเหมือนกับเขา ที่มีความคิดอ่านเป็นของตัวเอง ซูมู่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ขอบกลุ่มของจ้าวอวี้เพื่อแอบฟังแผนการของพวกเขา ในตอนนี้ สมาชิกในกลุ่มสิบกว่าคนกำลังพากันประจบสอพลอจ้าวอวี้ “พี่อวี้! ต้องพกผมไปด้วยนะ! ผมเป็นตู้เสื้อผ้า ส่วนพี่เป็นมีด พวกเราเป็นส่วนผสมที่ลงตัวเลยล่ะ! ถ้าผู้ไล่ล่าเข้ามา พี่ก็เสียบมันได้เลย! บางทีพวกเราอาจจะมีโอกาสฆ่าผู้ไล่ล่าก็ได้นะ!” “ไปไกลๆ เลย! ส่วนผสมอะไรของแก! พี่อวี้กับฉันต่างหากที่คู่ควรที่สุด! ฉันเป็นโล่ไม้! ฉันจะรับความเสียหายเอง แล้วสร้างโอกาสให้พี่อวี้! ไร้เทียมทานแน่นอน!” “เหอะๆ แล้วถ้าผู้ไล่ล่าถือปืนมาล่ะ? โล่ไม้ของแกจะทนได้นานแค่ไหนกัน?! พี่อวี้ พาฉันไปเถอะ!” จ้าวอวี้ที่ได้ยินคำเยินยอเหล่านั้นก็เริ่มมีสีหน้าลำพองใจ “เอาละๆ! ทุกคนไม่ต้องรีบ พวกเราต้องร่วมมือกัน! ฉันจะนำทุกคนเอง!” “สิ่งของทุกอย่างมีประโยชน์! มา! ทุกคนมารายงานไอเทมของตัวเองตามลำดับก่อน!” “ฉันก่อนๆ!” หญิงสาวคนหนึ่งที่ปรับแต่งรูปลักษณ์ให้ดูเย้ายวนรีบพูดขึ้นพลางคว้าแขนของจ้าวอวี้มาเบียดกับหน้าอก “พี่อวี้ขา ไอเทมที่หนูสุ่มได้คือแจกันดอกไม้ ต้องพึ่งพี่ให้ช่วยดูแลหนูแล้วนะ!” ตอนที่สาวสวยคนนี้พูดออกมาเธอยังดูขัดๆ เล็กน้อย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสามารถใช้หน้าตาของตัวเองดึงดูดใจผู้คนได้! ทันใดนั้นเธอก็เริ่มไม่อยากกลับไปเป็นยัยอ้วนหนักเก้าสิบกิโลกรัมคนเดิมอีกแล้ว! “เพื่อนนักเรียน เรื่องพวกนี้เราค่อยคุยกันทีหลังนะ” จ้าวอวี้ฝืนยิ้มพลางพยายามดึงมือออก เขาย่อมเข้าใจดีว่านี่ก็เหมือนกับการนัดเจอเพื่อนในเน็ต ใครจะไปรู้ว่าตัวจริงข้างล่างนั่นหน้าตาเป็นยังไง พวกที่หน้าตาแย่ๆ ในห้องสี่มีไม่น้อย จ้าวอวี้ไม่กล้าเสี่ยงหรอก “เอาละ ทุกคนบอกไอเทมของตัวเองออกมาทีละคน ฉันจะจัดสรรหน้าที่ให้เอง คราวนี้อาจจะเป็นด่านมือใหม่ที่มาแจกรางวัลพวกเราก็ได้นะ! ไม่แน่ว่าอาจจะชนะกันได้ทุกคนเลย!” คนอื่นๆ ได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก “นั่นสินะ เห็นเขาว่ากันว่าด่านแรกของมือใหม่คงไม่ยากเกินไป! แค่พวกเราจัดวางของให้มันถูกที่ถูกทางก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ?!” “พี่จ้าวสุดยอดมาก ผมเป็นโทรทัศน์! เดี๋ยวไปหาห้องสักห้องแล้ววางแหมะไว้ ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด! รับรองว่าหาไม่เจอแน่!” “ฉันว่าพวกเราวางรวมกันในห้องเดียวเลยดีไหม ถ้ามีโอกาส บางทีเราอาจจะเก็บพวกผู้จับกุมไปได้สักคนสองคนด้วย!” “พวกเราเป็นมือใหม่ ด่านแรกความยากต้องไม่สูงอยู่แล้ว! พวกผู้ไล่ล่าอาจจะเป็นพวกที่เพิ่งผ่านเกมซ่อนหามาแค่ครั้งเดียว ไม่ได้มีประสบการณ์มากกว่าพวกเราเท่าไหร่หรอก!” คนในกลุ่มต่างทยอยเดินเข้าไปบอกไอเทมของตน มีทั้งแจกันรุ่นเดียวกัน เก้าอี้ ม้านั่ง กระดาษทิชชู่... ไอเทมสารพัดอย่างปรากฏออกมา จ้าวอวี้คอยช่วยจับคู่ให้ทีละอย่าง พร้อมกับชักชวนให้ทุกคนมารวมตัวกัน ซูมู่เห็นภาพตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว จ้าวอวี้คนนี้เห็นชัดว่าไม่ได้หวังดี ตอนอยู่ในห้องเรียนก็ชอบกดขี่เพื่อน ตอนนี้กลับมาทำตัวเป็นคนเสียสละ ต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงแน่ๆ และถ้ามันง่ายเหมือนที่คนพวกนี้พูดก็คงดี คนพวกนี้ไม่ได้ตั้งใจฟังกฎหรือจงใจลืมกันแน่? คำว่า ‘ผู้ช่ำชอง’ น่ะมันมีขอบเขตความหมายกว้างกว่าคำว่า ‘มือเก๋า’ เสียอีก ผู้ไล่ล่าต้องเป็นสุดยอดฝีมือ เป็นตัวตนที่เอาชีวิตรอดในมิติซ่อนหามาได้อย่างยาวนานแน่นอน ภารกิจครั้งนี้ถูกแจ้งเตือนว่าเป็นภารกิจพิเศษ เห็นชัดว่าพวกเขา ‘แจ็กพอต’ เข้าให้แล้ว! ครั้งแรกก็เจอภารกิจพิเศษเลยเนี่ยนะ! สังหารผู้ไล่ล่า? ผู้ไล่ล่าจะถูกพวกซูมู่ฆ่าเอาง่ายๆ ได้ยังไง? พวกเขาอาจจะมีพลังพิเศษไว้ป้องกันตัว หรือไม่ก็มีอาวุธครบเครื่องตั้งแต่หัวจรดเท้า! มือเก๋าในเกมซ่อนหาจะเป็นกระจอกอย่างที่พวกมือใหม่เหล่านี้จินตนาการไปได้ยังไงกัน? ‘ในกฎระบุไว้แค่ว่าจำกัดขอบเขตการเคลื่อนไหวของพวกเราที่เป็นผู้ซ่อนตัว แต่ไม่มีข้อจำกัดอะไรสำหรับผู้ไล่ล่าเลยสักนิด!’ ‘ถ้าไม่มีกฎลับซ่อนอยู่ ก็คงเป็นระดับนรกแล้วล่ะ!’ ‘ต้องเปลี่ยนไอเทมทุกๆ หนึ่งชั่วโมง นั่นหมายความว่าทุกๆ ชั่วโมงจะมีความเสี่ยงที่จะถูกเปิดเผยตัวตนหนึ่งครั้ง!’ ‘เรื่องพวกนี้ถือเป็นบททดสอบที่หนักหนาสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฉันมันไม่มีความลำบากเลยสักนิด!’ ‘ฉันสามารถเลือกไอเทมที่จะแปลงกายได้ตามใจชอบ และทุกครั้งที่เลือกไอเทมใหม่ ฉันก็จะแข็งแกร่งขึ้น ไม่รู้ว่าชั่วโมงสุดท้ายฉันจะเลือกแปลงเป็นบัมเบิลบีได้หรือเปล่านะ?’ หลังจากที่ซูมู่คิดทบทวนเรื่องกฎเสร็จสิ้น กลุ่มใหญ่ทั้งสามกลุ่มก็จัดสรรหน้าที่เบื้องต้นกันเรียบร้อยแล้ว เวลาสิบนาทีสิ้นสุดลงพอดี เสียงจักรกลดังขึ้นอีกครั้ง 【หมดเวลาสุ่มไอเทม การท้าทายซ่อนหาเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!】 แสงสีขาวที่คุ้นเคยวาบขึ้นรอบตัวซูมู่อีกครั้ง ท่ามกลางแสงสีขาวนั้น ซูมู่รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังหดเล็กลงเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็น ‘เข็มเพชร’ ที่เขาเลือกไว้ก่อนหน้านี้ ในระหว่างกระบวนการนี้ เขารู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง สามารถสลับมุมมองได้ทั้งแบบมุมมองบุคคลที่หนึ่งและบุคคลที่สาม เพียงแค่เขาขยับความคิด เข็มเพชรเล่มนั้นก็จะเคลื่อนที่ตาม ซูมู่ยังรู้สึกได้ว่ามีทักษะการกระโดดสองจังหวะเพิ่มเข้ามาด้วย ดูเหมือนอวัยวะที่ใช้ส่งเสียงจะถูกตัดทิ้งไป แทนที่ด้วยช่องแชตบนหน้าจอเสมือนจริง เขาสามารถสื่อสารกับไอเทมอื่นๆ ได้ผ่านทางหน้าจอนี้ หลังจากความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงวูบหนึ่ง ซูมู่ก็รู้สึกว่าตัวเองหล่นลงไปบนทุ่งข้าวสาลีที่อ่อนนุ่ม มุมมองบุคคลที่หนึ่งมองเห็นเพียงดวงดาวบนท้องฟ้าเท่านั้น เขาสลับมาใช้มุมมองบุคคลที่สามพร้อมกับใช้การกระโดดสองจังหวะ รอบข้างคือทุ่งข้าวสาลีที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ใจกลางทุ่งมีถนนสายหนึ่งตัดผ่าน และข้างถนนนั้นมีอาคารสามชั้นตั้งเรียงรายอยู่สิบกว่าหลัง 【แผนที่ในรอบนี้คือ เขตรอยต่อเมืองกับชนบท! ขอบเขตแผนที่จำกัดอยู่แค่ในบริเวณที่มีหมอกปกคลุม! หากออกนอกเขตหมอกจะถือว่าถูกคัดออก!】 【จำนวนผู้ซ่อนตัวในขณะนี้: 243 คน】 【จำนวนผู้ไล่ล่า: 12 คน】 【ผู้ซ่อนตัวมีเวลาซ่อน 10 นาที โปรดหาที่ซ่อนโดยเร็วที่สุด!】 【เกมซ่อนหาไอเทม เริ่มต้นได้!】