มิติซ่อนหาเปิดฉาก

“เฮ้ๆ! พวกนายได้ยินหรือยัง? มีคนจากห้อง ม.6 ทับ 1 ได้พลังพิเศษสายความเร็วในมิติซ่อนหาน่ะ! ถูกเมยต่วนคว้าตัวไปทันทีด้วยเงินตั้งแสนหยวนเชียวนะ!” “จริงเหรอ? สุดยอดไปเลย!” “แค่นี้จะไปนับอะไรได้? ห้อง 3 ห้องข้างๆ เราน่ะ เริ่มเล่นเกมซ่อนหาครั้งแรกก่อนเราวันหนึ่งไม่ใช่เหรอ? เจียงหงเสาจากห้อง 3 ได้พลังสายไฟเลยนะ! ทางชิงเป่ยรับเข้าเรียนล่วงหน้าไปเรียบร้อยแล้ว!” “ซี้ด! ไม่ยุติธรรมเลยแฮะ?! นอกจากจะหน้าตาดีแล้ว ดวงยังดีขนาดนี้อีกเหรอ?” “เพลาๆ ลงหน่อยเถอะ คนเขาชนะด้วยดวงที่ไหนล่ะ? เขาใช้สมองต่างหาก! ตอนนี้ฉันได้แต่ภาวนาให้ตัวเองรอดชีวิตกลับมาจากเกมซ่อนหาครั้งแรกก็พอแล้ว!” “อย่าลืมสิว่าในเกมซ่อนหามีโอกาสรอดตายได้หนึ่งครั้ง นายคงไม่ได้ไม่ได้อ่านกฎพื้นฐานมาหรอกนะ?” “แค่กๆ ก็นคนมันตื่นเต้นนี่นา มิติซ่อนหาบ้าบอนี่ นอกจากจะบอกข้อมูลพื้นฐานนิดหน่อยแล้ว ก็ไม่ยอมเปิดเผยรูปแบบการเล่นเลย ถ้าบอกสักหน่อยก็คงดี” “นั่นสิ ถ้าบอกรูปแบบการเล่นที่ชัดเจน เราจะมานั่งเครียดกันแบบนี้ไหม? ฉันว่ามิติซ่อนหามันจงใจให้พวกเราตกอยู่ในความกลัวชัดๆ” ......... ซูมู่ลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงงเมื่อได้ยินเสียงบทสนทนาข้างหู คนพวกนี้พูดเรื่องอะไรกัน? ซ่อนหา? วิ่งไล่จับ? โตขนาดนี้แล้วยังคุยเรื่องพวกนี้อยู่อีกเหรอ? ซูมู่คิดพลางเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องเรียนห้องหนึ่ง บนผนังห้องมีป้ายนับถอยหลังสีแดงฉานราวกับเลือดแขวนอยู่ 【เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มเกมซ่อนหา】 เมื่อเวลาลดน้อยลง ป้ายนั้นก็ส่งเสียงติ๊กๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สร้างความรู้สึกกดดันและตื่นตระหนกให้แก่ผู้พบเห็น เหล่านักเรียนในเครื่องแบบมัธยมปลายจำนวนมากกำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ นี่มันเรื่องอะไรกัน? เขากลับมาเรียนมัธยมปลายเหรอ? แต่ทำไมเขาถึงจำคนพวกนี้ไม่ได้เลยสักนิด? แล้วไอ้เครื่องจับเวลาที่แขวนอยู่บนผนังนั่นมันคืออะไรกันแน่? ในขณะที่ซูมู่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ความรู้สึกเจ็บจี๊ดก็แล่นผ่านท้ายทอย ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังถูกยัดเยียดเข้าไปในสมองของเขา! ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ซูมู่ไม่ทันได้ตั้งตัว เขาหมดสติไปทันทีเพราะความเจ็บปวดที่รุนแรงนั้น แล้วฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อตัวเลขบนป้ายนับถอยหลังเหลือเพียงครึ่งชั่วโมง ซูมู่จึงค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! การนับถอยหลังเกมซ่อนหาบนกระดานดำนั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น!” โลกใบนี้มีระดับเทคโนโลยีที่ใกล้เคียงกับโลกเก่าของเขา แต่มีจุดหนึ่งที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง! ในโลกใบนี้ เด็กทุกคนที่อายุครบสิบแปดปีจะต้องเข้าสู่ ‘มิติซ่อนหา’ เพื่อทำสงครามเอาชีวิตรอด! ก่อนที่จะเข้าสู่มิตินี้ ไม่มีใครรู้เลยว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับความท้าทายแบบไหน! สิ่งเดียวที่ทำได้คือพยายามยกระดับสมรรถภาพทางกายและความสามารถในการคิดวิเคราะห์ของตัวเองให้ได้มากที่สุดก่อนอายุสิบแปด! นี่คือสงครามที่โหดร้ายแต่ก็เต็มไปด้วยโอกาส! ที่แห่งนี้ คุณสามารถได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่จินตนาการถึง ไม่ว่าจะเป็นพลังพิเศษ อายุขัย เทคโนโลยีขั้นสูง......... ขอเพียงแค่คุณชนะ สิ่งเหล่านี้ก็อาจกลายเป็นของของคุณได้! แน่นอนว่าโอกาสย่อมมาพร้อมกับความเสี่ยงอันมหาศาล! หากคุณตายในมิติซ่อนหา คุณจะหายสาบสูญไปตลอดกาล! ทว่าทุกคนจะมีโอกาสรอดตายได้หนึ่งครั้งหลังจากเข้าสู่มิติซ่อนหา! หลังจากตายครั้งแรกแล้ว สามารถเลือกที่จะถอนตัวออกจากมิติซ่อนหาเพื่อรักษาชีวิตตนเองได้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่โลกไม่เกิดภาวะประชากรลดฮวบหลังจากการปรากฏขึ้นของมิตินี้ ผู้คนจำนวนมากทั่วโลกตัดสินใจถอนตัวหลังจากสูญเสียโอกาสรอดตายในเกมซ่อนหาไปแล้ว ซึ่งหลายคนในนั้นก็เสียโอกาสนี้ไปตั้งแต่การเข้าสู่มิติซ่อนหาครั้งแรกตอนอายุสิบแปด ห้อง ม.6 ทับ 4 ที่ซูมู่อยู่ กำลังจะเริ่มความท้าทายในเกมซ่อนหาครั้งแรกพร้อมกับห้อง 5 และห้อง 6! นี่เป็นอานิสงส์จากสิ่งที่รัฐบาลได้รับมาจากมิติซ่อนหา! ด้วยสิ่งนี้ รัฐบาลสามารถระบุเวลาที่เยาวชนอายุสิบแปดปีจะเข้าสู่มิติซ่อนหาได้ ซึ่งช่วยลดโอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันได้มาก! ก่อนที่จะมีสิ่งนี้ บางคนเข้าสู่มิติซ่อนหาในขณะที่อยู่บนเครื่องบิน ผลคือตอนที่กลับออกมาเขากลับมาปรากฏตัวอยู่กลางอากาศและตกลงมาตายทันที ด้วยสิ่งของชิ้นนี้ ห้องของซูมู่จึงถูกจัดสรรเวลาให้เข้าสู่มิติซ่อนหาพร้อมกับอีกสองห้องที่อยู่ติดกัน เพื่อให้แน่ใจในความปลอดภัยของทุกคนให้ได้มากที่สุด เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง พวกเขาจะเข้าสู่มิติซ่อนหาเพื่อเริ่มการท้าทายครั้งแรก! ทุกคนในห้อง 4 ต่างก็มีท่าทีเคร่งเครียด ต่างคนต่างหาทางคลายความกดดันในรูปแบบที่แตกต่างกันไป บ้างก็พูดคุย บ้างก็นอนหลับ บ้างก็นั่งจูบกัน... นี่มันน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสียอีก! “ชาติก่อนฉันเป็นถึงนักสืบเชียวนะ! เรื่องความสามารถในการอนุมานและคิดวิเคราะห์ไม่มีปัญหาแน่นอน! ติดก็แต่ร่างกายนี้ที่ดูจะผอมแห้งแรงน้อยเกินไปหน่อย ซิกแพ็กสักลูกก็ไม่มี” ซูมู่คิดพลางลูบท้องตัวเองด้วยความเสียดาย เขาสัมผัสได้ถึงซี่โครงอย่างชัดเจน “ตอนนี้ควรหาอะไรกินรองท้องก่อนไหมนะ? จำได้ว่าในกระเป๋ามีขนมปังอยู่แผ่นหนึ่ง พี่สาวของเจ้าของร่างเดิมเป็นคนเอามาให้” ในขณะที่ซูมู่กำลังค้นหาขนมปังนุ่มๆ ในโต๊ะออกมาทาน ชายวัยกลางคนศีรษะล้านที่ถือกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิก็ค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องเรียน เมื่อเห็นชายศีรษะล้านปรากฏตัว ทุกคนต่างก็รีบกลับไปนั่งที่ของตัวเองทันที ซูมู่พยายามนึกทบทวนดูจึงจำตัวตนของคนคนนี้ได้ เหล่าหลิว ครูประจำชั้นของพวกเขานั่นเอง เหล่าหลิวเดินขึ้นไปบนโพเดียมหน้าชั้นเรียน เขามองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลเหล่านั้นพลางยิ้มปลอบใจซูมู่และเพื่อนร่วมชั้นว่า “เอาละนักเรียนทุกคน! อย่าเครียดกันไปเลย ผ่อนคลายหน่อย ทำใจให้สบายเหมือนปกติก็พอแล้ว” “อาจารย์ครับ จะไม่ให้เครียดได้ยังไง? นี่มันเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตเลยนะ!” เด็กจอมซนคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาทันที “เครียดไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? ถ้าถึงเวลาเข้าไปในมิติแล้วแสดงฝีมือออกมาได้ไม่เต็มที่จะแย่เอานะ จากข้อมูลที่ห้องก่อนหน้าเปิดเผยมา ดูเหมือนว่าพวกเธอจะถูกสุ่มให้เข้าไปอยู่ในเกมเดียวกัน” เหล่าหลิวทิ้งระเบิดลูกใหญ่กลางห้อง ทำเอาทุกคนในห้อง 4 ตื่นเต้นกันยกใหญ่! “อะไรนะ? พวกเราอาจจะได้อยู่ในเกมเดียวกันเหรอครับ? อยู่กับเพื่อนร่วมห้องหรือห้องข้างๆ งั้นเหรอ?” หลายคนถามย้ำด้วยความดีใจ “อืม” เหล่าหลิวพยักหน้ายืนยัน “ใช่ ห้อง 3 ห้องข้างๆ ก็ได้อยู่ในเกมเดียวกัน ส่วนรายละเอียดของเกมนั้นไม่แน่ชัด ถ้าพวกเธอถูกส่งเข้าไปในเกมเดียวกันจริงๆ ก็ให้ช่วยเหลือกันเข้าไว้ มันมีประโยชน์แน่นอน” “ถ้าสูญเสียโอกาสรอดตายไปแล้ว ก็ให้ลืมเรื่องมิติซ่อนหาไปเสียเถอะ กลับมาเป็นคนธรรมดา ตั้งใจสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ก็ไม่เลวหรอก คนที่จะได้รับพลังพิเศษน่ะมีแค่ส่วนน้อยเท่านั้น” “ครูขอให้พวกเธอโชคดี!” สิ้นเสียงของเหล่าหลิว ตัวเลขบนนาฬิกานับถอยหลังก็กลายเป็นศูนย์! ร่างของเหล่านักเรียนห้อง 4 ทั้งหมดอันตรธานหายไปในพริบตา!