คู่สามีภรรยาชรามีพิรุธ

ซุนข่ายแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด แล้วเดินมุ่งหน้าออกไปทางด้านนอกต่อไป ครูสาวรู้สึกถึงความผิดปกติทันที เธอจึงรีบเข้ามาขวางเขาไว้ “คุณเป็นใครกันแน่ ถ้ายังไม่บอกความจริง ฉันจะเรียกยามแล้วนะ!” ซุนข่ายแค่นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ คิดหรือว่าใช้วิธีนี้แล้วเขาจะยอมตอบ? คราวนี้ครูสาวดูเด็ดขาดมาก เธอตะโกนเรียกเสียงดังทันที “ยาม! ยามคะ!” ซุนข่ายชะงักไปเล็กน้อย ถ้าเขาจำไม่ผิด ตอนที่ครูสาวคนก่อนหน้านี้ปรากฏตัว เธอไม่ได้เรียกยามแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? หรือว่าคราวนี้จะไม่ใช่ของปลอม แต่เป็นตัวจริง? เมื่อได้ยินเสียงของครูสาว ยามก็รีบวิ่งเข้ามาทันที “ครูจิน มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ครูสาวชี้มือไปที่ซุนข่าย “คนนี้ทำตัวลับๆ ล่อๆ ฉันสงสัยว่าเขาจะเป็นขโมย” ยามมองไปที่ซุนข่ายแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “ครูจิน นี่เข้าใจผิดกันแล้วครับ เขาเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนเรา กลับมาเยี่ยมเยียนโรงเรียนน่ะครับ” สีหน้าของครูสาวพลันปรากฏความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที คนที่เธอคิดว่าเป็นขโมย แท้จริงแล้วกลับเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนนี่เอง “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเข้าใจคุณผิดไป” ครูสาวก้มหัวขอโทษ จนถึงตอนนี้ ซุนข่ายก็ยังไม่เห็นคำเตือนใดๆ ปรากฏขึ้นบนตัวของครูสาว เขาจึงประเมินว่าครูคนนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร “อ๋อ ไม่เป็นไรครับ แค่เข้าใจผิดกัน” เมื่อเห็นว่าซุนข่ายเป็นคนมีเหตุผล ครูจินก็รู้สึกละอายใจจนไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เมื่อเห็นว่าครูสาวตรงหน้าเป็นคนจริงๆ ซุนข่ายก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาว่าจะลองใช้โอกาสนี้สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเด็กหญิงดูดีไหม? ต่อให้เด็กหญิงไม่ใช่คน แต่เธอยังอยากมาเข้าเรียนที่นี่ นั่นหมายความว่า ก่อนตายเธออาจจะเป็นนักเรียนของโรงเรียนแห่งนี้ “ครูจินครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” “เรื่องอะไรเหรอคะ บอกมาได้เลย” “ผมอยากถามว่า ในโรงเรียนของคุณมีเด็กหญิงที่ชื่อซิซีบ้างไหม……” ซุนข่ายยังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของครูจินก็เปลี่ยนไปทันที แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “คุณ……คุณรู้ชื่อซิซีได้ยังไง? คุณเป็นอะไรกับเธอ?” ซุนข่ายรู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ตอบไปว่า “ผมเป็นพ่อของซิซีครับ……” “เป็นไปไม่ได้!” ครูจินแผดเสียงห้ามพลางขัดจังหวะ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ซิซีไม่มีพ่อแม่หรอกค่ะ มีเพียงคู่สามีภรรยาชราคู่หนึ่งที่ไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ คอยส่งเสียให้เธอมาเรียนหนังสือต่างหาก คุณกำลังโกหกฉัน!” “อะไรนะ?” ซุนข่ายเผยสีหน้าตกตะลึง เขาเข้าใจมาตลอดว่าบทบาทที่เขาได้รับคือพ่อของเด็กหญิง และตัวตนนี้ก็น่าจะมีอยู่จริง แต่สิ่งที่ครูจินพูดมา กลับดูเหมือนจะต่างจากสิ่งที่เขารู้โดยสิ้นเชิง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ซุนข่ายรู้ดีว่าหากเขายังดึงดันบอกว่าเป็นพ่อของซิซี ครูจินคงไม่ยอมบอกข้อมูลอะไรเขาเพิ่มแน่ ดังนั้น…… “ครับ ครูจิน ความจริงผมเป็นญาติของสองตายายคู่นั้นครับ เมื่อกี้ที่บอกว่าเป็นพ่อก็แค่โกหกไป ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ” เหตุผลนี้ทำให้ครูจินยอมรับได้ในที่สุด “เฮ้อ เรื่องนี้พูดยาว เอาเป็นว่าไปคุยกันที่สนามกีฬากันเถอะ” ทั้งสองเดินมาที่สนามของโรงเรียน ครูจินจึงเริ่มเล่า “ซิซีเคยเป็นนักเรียนของฉัน เธอเป็นเด็กน่ารักและว่านอนสอนง่ายมาก แต่ว่า……” น้ำตาของครูจินร่วงเผาะลงมา เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “เป็นความผิดของฉันเองค่ะ ที่พิจารณาไม่รอบคอบ เด็กคนนั้นมักจะถูกเพื่อนร่วมชั้นรังแกอยู่บ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่ฉันถาม เธอจะบอกว่าไม่เป็นไรเสมอ” “จนกระทั่งเมื่อปีที่แล้ว ซิซีก็กระโดดลงมาจากดาดฟ้าตึก ฆ่าตัวตายค่ะ” สีหน้าของซุนข่ายเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าเด็กหญิงซิซีถูกรังแกมาตลอดจนคิดสั้นกระโดดตึกตาย? ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็ควรจะมีความแค้นแรงกล้าสิ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เว้นแต่จะไปกระตุ้นจุดบางอย่างของเด็กหญิงถึงจะลงมือทำร้าย โดยปกติแล้วเธอก็เป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายคนหนึ่ง และอีกเรื่องที่แปลกมาก คือในเมื่อมีสองตายายคู่นั้นอยู่ ทำไมถึงไม่เห็นพวกเขาโผล่มาเลย? “ครูจินครับ คุณรู้ที่อยู่ของสองตายายคู่นั้นไหม?” ครูจินชะงักไปครู่หนึ่ง มองซุนข่ายอย่างแปลกใจ “คุณเป็นญาติของพวกท่านไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่รู้ว่าพวกท่านอยู่ที่ไหนล่ะ?” ซุนข่ายตอบกลับไปโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “ผมเพิ่งมารู้เรื่องเกี่ยวกับซิซีเมื่อไม่นานนี้เลยแวะมาดูสถานการณ์ครับ สองตายายยังไม่รู้เรื่องนี้” ครูจินไม่ได้สงสัยอะไร เพราะเรื่องแบบนี้ปกติคนทั่วไปก็คงไม่ยื่นมือเข้ามาหาเรื่องใส่ตัว “สองตายายพักอยู่ที่กั๋วเทียนกงกวน ตึก 4 ห้อง 404 ค่ะ” หลังจากทราบตำแหน่ง ซุนข่ายก็กล่าวลาครูจินตามมารยาทแล้วรีบจากไปทันที เขาโบกแท็กซี่แล้วบอกคนขับว่า “พี่ครับ ไปกั๋วเทียนกงกวน” “ได้เลย” ผ่านไปครู่หนึ่ง รถก็หยุดลง ซุนข่ายเตรียมจะลงจากรถ แต่พอเห็นสถานที่ด้านนอก เขาก็คิดว่าตนเองมาผิดที่ “พี่ครับ ไปผิดที่หรือเปล่า?” คนขับเหลือบมองเขาพลางชี้ไปที่ป้ายหินที่หน้าโครงการ ซึ่งเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้ว่า “กั๋วเทียนกงกวน” ในชั่วพริบตานั้น ไม่เพียงแค่ซุนข่ายที่มึนงง แม้แต่ชาวเมืองเซี่ยทุกคนที่เฝ้าชมอยู่ก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก เพราะพวกเขาจำได้แม่นว่า ซุนข่ายเดินออกมาจากโครงการนี้เอง และเมื่อลองคิดทบทวนดูให้ดี ตอนที่ซุนข่ายลงมาจากห้องพัก ชั้นที่เขาอยู่ก็คือชั้น 4! ความรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่างแล่นพล่านไปทั่วตัวซุนข่าย เขาจำได้แม่นว่าตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมา พวกเขาอยู่ในห้องนั้นกัน 5 คน และหนึ่งในนั้นก็คือคู่สามีภรรยาชรา ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหาที่พูดคุยหรือท่าทางกิริยา สองตายายคู่นั้นทำให้คนรู้สึกว่าพวกเขาเองก็เป็นตัวแทนแห่งชะตากรรมชาติที่เข้าร่วมเล่นในโลกแห่งกฎกติกาพิศวงเช่นกัน แต่เมื่อครูจินบอกว่ามีคู่ตายายคู่นั้นรับอุปการะเด็กหญิงอยู่ และที่อยู่ของพวกเขาก็คือในกั๋วเทียนกงกวนแห่งนี้! ถ้าสิ่งที่ครูจินพูดเป็นความจริง นั่นหมายความว่าคู่ตายายคู่นั้นมีปัญหาใหญ่แน่นอน! ซุนข่ายรู้ดีว่าเขาต้องกลับไปตรวจสอบให้แน่ชัด เขาหนีไม่พ้นหรอก เขาเดินไปตามเส้นทางที่จำได้จนมาถึงใต้ตึกห้องพักของเขา ตัวเลข “4” ขนาดใหญ่บนผนังทำให้เขารู้สึกตัวอย่างชัดเจน ห้องพักที่เขาอาศัยอยู่ ก็คือที่อยู่ที่ครูจินบอกว่าเป็นของสองตายายคู่นั้นเป๊ะๆ ด้วยเหตุนี้ ในบรรดาตัวแทนแห่งชะตากรรมชาติทั้ง 5 คนที่เขาคิดไว้ สองตายายคู่นั้นมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะมีปัญหา! ไม่เพียงแต่ซุนข่ายที่ตระหนักถึงเรื่องนี้ ทีมสนับสนุนก็เข้าใจดีว่าปัญหานี้มันร้ายแรงเกินไปแล้ว “ภาพไลฟ์สดของคู่ตายายคู่นั้นมีความผิดปกติอะไรไหม?” เซี่ยฉางชิงรีบถามทันที “หัวหน้าครับ ภาพของคู่ตายายไม่มีอะไรผิดปกติเลยครับ พวกเขาก็เหมือนคู่ตายายปกติทั่วไป นั่งดูทีวี ปลูกต้นไม้ พูดคุยกันตามประสา” เซี่ยฉางชิงขมวดคิ้ว ตัวแทนแห่งชะตากรรมชาติแต่ละคนจะมีช่องภาพส่วนตัว ในเมื่อภาพของพวกเขาไม่มีปัญหา งั้นหมายความว่าคู่ตายายคู่นี้ไม่ใช่คู่เดียวกับที่ครูจินพูดถึงหรือเปล่า? เนื่องจากข้อมูลมีน้อยเกินไป เซี่ยฉางชิงจึงยังไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ ทำได้เพียงเฝ้าดูการแสดงของซุนข่ายต่อไป ในเวลานี้ ซุนข่ายมายืนอยู่หน้าห้องพักของตัวเองแล้ว บนป้ายหน้าประตูเขียนตัวเลขสามหลักไว้อย่างชัดเจน 404! “ใช่ที่นี่จริงๆ ด้วย” ซุนข่ายทบทวนความจำ ในกฎทั้ง 5 ข้อ ไม่ได้มีการพูดถึงเรื่องของสองตายายเอาไว้เลย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อมีข้อสงสัยปรากฏขึ้นบนตัวพวกเขาแล้ว ซุนข่ายย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไป เขาหยิบกุญแจออกมาแล้วไขเปิดประตูห้อง